ΑΠΡΙΛΗΣ ΣΤΗΝ ΠΙΕΤΡΑΛΑΤΑ

PIER PAOLO PASOLINI

 

[ΑΠΡΙΛΗΣ ΣΤΗΝ ΠΙΕΤΡΑΛΑΤΑ]

 

Ἦταν γιορτή, ἀλλὰ ὅλοι οἱ φίλοι τοῦ Τομάζο, ὁ Χέσταρος, ὁ Σαβούρακλας, ó Τσάκαλος, ὁ Βούδας, ὁ Γαργαλιάρης, ὁ Τσουτσουνίτσας, ὁ Ξούρας, ὁ Μοιχαλίδας, ἄφραγκοι ἅπαντες, δὲν τό ’χανε κουνήσει ἀπὸ τὴν Πιετραλάτα. Μὲ καινούργια ροῦχα σχεδὸν ὅλοι τους, ἐντάξει, μὰ τί νὰ πήγαιναν νὰ κάνουν στὸ κέντρο τῆς Ρώμης ὄντας πανὶ μὲ πανί; Ἦταν ἀραχτοί, λοιπόν, στὸ μπάρ, μπροστὰ ἀπ’ τὴ στάση τοῦ λεωφορείου· τὸ μπὰρ εἶχε βγάλει τραπεζάκια ἔξω κι αὐτοὶ εἶχαν ἁπλώσει τὶς ἀρίδες τους καὶ μίλαγαν ποδοσφαιρικά: ὅλα στὸ σορολὸπ ριγμένα μὲ κάμποσο χαχαχούχα. Κατὰ τὶς ἕντεκα ὁ Σαβούρακλας κι ὁ Γαργαλιάρης, πού ’χαν βαρεθεῖ νὰ κάθονται κεῖ πέρα καὶ νὰ χαβαλεδιάζουν, ἐκίνησαν γιὰ περιπέτειες. Οἱ ὑπόλοιποι δὲν ἐνεργοποίησαν τὴ φαντασία τους κι ἔμειναν στὸ μπὰρ ἀκαμάτηδες νὰ ξύνουν χράτσα-χρούτσα τ’ ἀχαμνά τους.

Ἔπειτα τὴ θέση τοῦ Σαβούρακλα καὶ τοῦ Γαργαλιάρη ἦρθαν καὶ τὴν ἔπιασαν κάτι ἄλλοι: τὸ Κορόιδο, τὸ Φιάσκο, ὁ Μουρμούρης, ὁ Τιρλιλής,  ὁ Καστανιάτσας καὶ κάτι ἄλλοι ἀκόμα.

Μπορεῖ νά ’ταν Ἀπρίλης, μὰ ὁ καιρὸς δὲν ἦταν καὶ τόσο πολὺ καλός· ἔκανε κρύο, πιὸ πολὺ κι ἀπ’ τὰ Χριστούγεννα. Ἦταν μιὰ ἀπὸ κεῖνες τὶς μέρες ποὺ ὁ οὐρανὸς εἶχε ὅλο σύννεφα καὶ ποὺ μιὰ στὸ τόσο ζωγραφιζόταν κεῖ πάνω κανὰ πορτοκαλὶ σιρίτι. Κι ὅλη ἡ πόλη ἔμοιαζε νὰ φωτίζεται μὲ κεριά. Καὶ φαινόταν ὅτι ὅλη ἡ Πιετραλάτα κολυμποῦσε σὲ μιά λίμνη λάσπης. Λόγω ὅμως τοῦ ὅτι ἦταν ἄνοιξη, εἶχαν ὅλοι ἐκεῖ βάλει τὰ καινούργια τους ἐλαφρὰ ροῦχα ἀπὸ ποπλίνα καὶ τὰ κίτρινα ἢ τὰ καουμπόικα πουκαμισάκια τους. Κόσμος καὶ ντουνιὰς πήγαινε κι ἐρχότανε ἀπὸ καὶ πρὸς τὸ Τιμπουρτίνο καὶ τὸ Πόντε Μάμολο ἢ περίμενε στὴν οὐρὰ νὰ περάσει τὸ λεωφορεῖο γιὰ Ρώμη. Ὅσοι, σὰν τὸν Χέσταρο  καὶ τοὺς ὑπόλοιπους, εἶχαν ξεμείνει μπατίρια, χωρὶς οὔτε δεκάρα τσακιστή, στὴ στέγνα, πιὸ στεγνοὶ κι ἀπὸ στοκοφίσι, σουλατσάριζαν στὸ συνοικισμὸ παίζοντας το γαμπροὶ ντυμένοι τοῦ κουτιοῦ. […]  

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.