Ο ΛΕΝΙΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

 

Ο ΛΕΝΙΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

 

Στο κείμενό του «Ένας εξυπηρετικός φιλελεύθερος» (Οκτώβριος 1904) ο Λένιν παραθέτει το ακόλουθο απόσπασμα από τον μύθο του Ιβάν Κρυλώφ «Ο ερημίτης και η αρκούδα», που είναι η περίληψη της συνδυασμένης με κακότητα ανοησίας:

 

Αν και πολύτιμο σ’ ώρα ανάγκης το φιλικό το χέρι,

ωστόσο ο καθένας δε νογά να το προσφέρει.

Από τον Στρούβε φίλο – να μας φυλάει ο Θεός…

Ο Στρούβε φίλος: πιο επικίνδυνος από εχθρός!

 

Το τετράστιχο το έχω απομνημονεύσει εδώ και κάτι δεκαετίες. Η μετάφραση πρέπει να είναι του Παναγιώτη Αξιώτη, του παππού της Μέλπως Αξιώτη.

Έχω τους λόγους μου που το θυμήθηκα…

 

 

ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ

 

ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ

(διορθώσεις τυπογραφικών δοκιμίων)

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

 

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΜΑΡΤΙΑΛΗΣ: ΕΞΙ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

 

MARTIALIS

 

ΕΞΙ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

 

Κανενός, Θαΐδα, δεν το αρνείσαι, και ντροπή ποτέ δεν νιώθεις·

μα ας ντρέπεσαι για τούτο μόνο: που δεν αρνείσαι τίποτα.

(IV, 12)

 

****************

 

Η Λυκωρίς, το μαυροτσούκαλο,

στο Τίβολι να μείνει πήγε,

στο μέρος που πάρα πολύ

και ο Ηρακλής αγάπαγε.

Γιατί;

Γιατί πιστεύει πως το φως εκεί

ξανθά τα πράγματα όλα κάνει!

(IV, 62)

 

****************

 

Σαρδόνυχες, σμαράγδια, και διαμάντια και ιάσπιδες, Σεβήρε,

γυρνάει και ξαναγυρνάει ο φίλος μου ο Στέλλας

στο ένα του το δάχτυλο μονάχα. Εσύ φαντάσου τώρα

στα δάχτυλά του όλα τί πετράδια κουβαλάει. Κι αν ψάξεις,

ακόμα περισσότερα στους στίχους του θα βρεις.

Σ’ το λέω: δεν υπάρχει πιο κομψό απ’ το δικό του χέρι.

(V, 11)

 

****************

 

Φαυστίνε, ο Κρίσπος στη γυναίκα του

δεν άφησε ούτε φράγκο.

«Και ποιός τον κληρονόμησε;»

Εν ζωή μονάχα ο εαυτός του!

(V, 32)

 

****************

 

Με πιάνουν και μου λέγουν πώς δικηγορίσκος τις

τα ποιήματά μου λοιδορεί κι εμένα κοροϊδεύει.

Ποιός είναι δεν γνωρίζω. Πού θα πάει όμως – θα το μάθω.

Θα μάθει τότε και αυτός πώς είναι οι σωστές οι κοροϊδίες.

(V, 33)

 

****************

 

Μην πολυχαίρεσαι, καημένε Κίννα, που «κύριο» σε φωνάζω.

Ακόμα και τους δούλους σου εγώ τους προσφωνώ «κυρίους».

(V, 57)

 

Μετάφραση! Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

 

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΜΑΡΤΙΑΛΗΣ : ΕΞΙ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

 

MARTIALIS

 

ΕΞΙ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ

 

Ποιήματα αγοράζει ο Παύλος, και για δικά του τ’ απαγγέλλει έργα.

Ό,τι αγοράσεις δύνασαι νομίμως για δικό σου να το λες: – σου ανήκει.

(ΙΙ, 20)

 

************

 

Τι τάχα μού προσφέρει με ρωτάς το κτήμα που ’χω στο Νομέντο.

Την απορία θα σ’ τη λύσω, Λίνε φίλε μου: τα μούτρα σου δεν βλέπω.

(ΙΙ, 38)

 

************

 

Όπου με πετύχεις, Πόστουμε, θα μου φωνάξεις

και πάντα αμέσως θα νοιαστείς να πεις: «Τί κάνεις;»

Και δέκα να με βρεις φορές σε μία ώρα μέσα,

τί κάνω θα ρωτήσεις να σου πω. Μα εσύ, νομίζω, μάλλον

καλέ μου Πόστουμε, άλλο τίποτα δεν έχεις για να κάνεις.

(ΙΙ, 67)

 

************

 

Ποτέ δεν απαγγέλλεις, Μάμερκε μου, ούτ’ έναν στίχο,

και ποιητή να σε φωνάζουν θέλεις όλοι – ποιητής να λέγεσαι.

Βρε, ας λέγεσαι ό,τι θέλεις και αγαπάς, εν τάξει,

αρκεί απ’ το στόμα σου να μην πετάνε στίχοι.

(ΙΙ, 88)

 

************

 

Αν το θερμό λουτρό να το κρυώσεις θες, Φαυστίνε,

και να το κάνεις μπούζι τόσο, που ούτε ο Ιουλιανός

θαν τ’ άντεχε, τον ρήτορα Σαβιηνό για μπάνιο  πάρε

παρέα σου. Ελόγου του τις θέρμες πάγωσε του Νέρωνα.

(ΙΙΙ, 25)

 

************

 

Τα κτήματά σου, Κάνδιδε, δικά σου, ολόδικά σου είναι·

δικιά σου και η μονέδα· πιατικά χρυσά, κεραμικά – δικά σου·

καθώς και πορσελάνες· απ’ το Μάσικουμ κρασιά παλιά έχεις

και από το Καίκουβουμ, από τον ύπατο σταλμένα Οπίμιο, και είν’

κι αυτά δικά σου· και καρδιά δικιά σου και ευφυΐα ολόδικιά σου έχεις.

Τα πάντα είναι δικά σου, και είσαι εσύ ο μοναδικός τους κύριος,

νομεύς και κάτοχος – να το αρνηθεί κανένας τούτο δεν μπορεί.

Τη σύζυγό σου μόνο, Κάνδιδε,

από κοινού την έχεις με όλους.

(ΙΙΙ, 26)

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

 

PABLO NERUDA

 

 

ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

 

Στην πατρίδα μου είναι ένα βουνό.

Στην πατρίδα μου είναι ένα ποτάμι.

 

Έλα μαζί μου.

 

Ανεβαίνει η νύχτα στο βουνό.

Κατεβαίνει η πείνα στο ποτάμι.

 

Έλα μαζί μου.

 

Ποιοι είναι αυτοί που υποφέρουν;

Δεν ξέρω, αλλά είναι δικοί μου.

 

Έλα μαζί μου.

 

Δεν ξέρω, αλλά με καλούν

και μου λένε: «Υποφέρουμε».

 

Έλα μαζί μου.

 

Και μου λένε: «Ο λαός σου,

ο δυστυχισμένος λαός σου,

ανάμεσα στο βουνό και στο ποτάμι,

λαός πεινασμένος, λαός πονεμένος,

δεν θέλει νά ’ναι στον αγώνα μόνος του –  

σε περιμένει, εσένα περιμένει, φίλε».

 

Κι εσύ που αγαπάω,

μικρέ μου κόκκινε κόκκε

του σταριού, άκου για να ξέρεις:

σκληρός θα είναι ο αγώνας,

και ακόμα πιο σκληρή η ζωή,

μα θά ’ρθεις μαζί μου.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.