ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΡΟΑΣΤΙΟΥ

JORGE LUIS BORGES

ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΡΟΑΣΤΙΟΥ

Πάμπα:

Ξεχωρίζω το πλάτος σου που τα περίχωρα βαθαίνει·

αιμορραγώ στα ηλιοβασιλέματά σου.

Πάμπα:

Σε ακούω στις επίμονες αποφθεγματικές κιθάρες

και στα ψηλά σπουργίτια και στον κατάκοπο θόρυβο

από τα κάρα στις βοσκές που έρχονται τα καλοκαίρια.

Πάμπα:

Ο χώρος μιας μεσαυλής χρωματισμένης μού φτάνει εμένα

να σε νιώθω δικιά μου.

Πάμπα:

Πως σε κομματιάζουν το ξέρω

αυλάκια και δρομάκια και ο άνεμος που σε αλλάζει.

Πάμπα υπομονετική και αρρενωπή που είσαι ήδη στα ουράνια.

Δεν ξέρω αν είσαι ο θάνατος. Ξέρω ότι είσαι μες στο στήθος μου.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΡΑΣΤΗ

ALÍ CHUMACERO

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΡΑΣΤΗ

Επιμένουν αδιάλλακτες

συλλαβές και φράσεις: μόνο λόγια,

και θαυμάζει η θάλασσα που σε χρόνους ευτυχείς ελέχθησαν,

όταν ο αέρας όλος ήτανε άμμος,

ή σε άδεια ξενοδοχεία με βρόμικους διαδρόμους,

κι ενώ ακούγονταν από μακριά αλέκτορες

και στην ανάσα μέσα εγαλήνευε ο πηλός το παραλήρημά του.

Από το κάθυγρο βλέμμα

καμιά ανάμνηση, γιατί ο εραστής

τρώει στην ορφάνια του τού εαυτού του τ’ αποφάγια,

με στάχτες σκεπάζει χώρους λαίμαργους

γλυκών επιβραδύνσεων, και μια σάπια μανία

ενθουσιώδης φλέγεται μαζί με της ψυχής

τη λεοπάρδαλη που έρωτες αδιάφορη αψηφάει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Ότι έβγαλε ο Χριστός τον ύστατό του θρήνο

κι από ’ναν σπαραγμό εσείστηκεν η πλάση·

οι τεθνεώτες όλοι ενιώσαν τότε κείνο

τον φόβο, που ξανά μπορεί να σ’ ανεβάσει

στη γη. Άγγελος πεμφθείς εξ ουρανού, απευθύνο-

ντας λόγο ευθύς στους πάντες (σε άστεα, σε δάση

– παντού), φωνάζει για το θεϊκόν εκείνο

ον, που ’χε μόλις στο σταυρό τη ζωή του χάσει.

Αγίων απάντων τότε αναχεντρώθη η κόμη

και τα χλωμά τους μάγουλα μεμιάς γουβιάναν,

καθώς μπροστά τους ορθωθήκαν πλήθος τρόμοι.

Τον πόνο στην καρδιά του ο κόσμος βάναν

και νόμιζες ότι εθρήνουν τα βουνά, κι ακόμη οι

λειμώνες, που το θέατρο της θανής Του φτιάναν.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΡΑΣΙ

PAUL VALÉRY

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΡΑΣΙ

Μια μέρα, πλέοντας μες στον Ωκεανό

(μα δεν θυμάμαι πια ποιόν ουρανό είχα επάνω),

λίγο κρασί ακριβό αδειάζω στο κενό,

στο Τίποτα σαν νά ’θελα σπονδή να κάνω.

Ποιός νά ’θελε, ω, ποιος την απώλειά σου, ω αλκοόλη;

Στο θείον ίσως νά ’δειξα υπακοή;

Ή μήπως από μέριμνά μου όλη κι όλη,

αντί αίματος του ονείρου, να έχυσα κρασί;

Τη διαύγειά του, οπού ’μαστε συνηθισμένοι

και τη σαν ρόδο ολάνοιχτο αρωματισμένη,

η θάλασσα η εξ ίσου αγνή την πήρε πέρα…

Κρασί χαμένο – μεθυσμένα κύματα!...

Και να τα! αναπηδάνε στον πικρόν αγέρα

(φερμένα απ’ τους μυχούς) αιθέρια σχήματα…

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΧΟΑΚΙΝ ΠΑΣΟΣ

JOAQUÍN PASOS

DULCES SERES MONSTRUOSOS

Dulces seres monstruosos como el automóvil gimen por ti.

Cosas homogéneas y hasta purificadas como el carbón gimen por ti.

Desde la primera piedra que tiró tu

compañero de escuela hasta la última

piedra que se arrojará contra ti, ¡oh futura adúltera!

gimen por ti.

Por la más escasa y suficiente razón de tu existencia como tu

pierna de quince años,

porque has aprendido a hablar y las cosas se han quedado asombradas

oyéndose repetidas en tu boca porque tu seno es un pequeño universo en

que podemos adorar la

redondez de Dios.