ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΡΙΚΑΡΔΟ ΜΑΛΕΡΒΑ

ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ RICARDO MALERBA: CHARAMUSCHA

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ…

PABLO NERUDA

[ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΣΩΜΑ…]

Γυναίκειο σώμα, λόφοι λευκοί, πόδια κατάλευκα,
μοιάζεις του κόσμου όπως μου δίνεσαι έτσι.
Το αργασμένο κορμί μου άγρια σε σκάβει
και σου αναδύει τον υιό και λόγο από της γαίας τα έγκατα.

Είμουνα μόνος κι έρημος, σαν το τούνελ καληώρα.
Με βλέπαν τα πουλιά και φεύγανε,
και μέσα μου όρμαγε η νύχτα πανίσχυρη και καταλυτική.
Για να μείνω εγώ ζωντανός, έφτιαξα εσένανε όπλο,
σ’ έβαλα βέλος στο τόξο μου, στη σφεντόνα μου πέτρα.

Επέστη όμως της πληρωμής ο καιρός, κι εγώ σ’ αγαπάω.
Σώμα από χνούδι κι από μούσκλια
κι από άπληστο γάλα και κραταιό.
Ω, τ’ αγγεία του στήθους! Ω!, τα μάτια της απουσίας!
Ω, του εφηβαίου τα ρόδα! Ω, η συρτή και θλιμμένη φωνή σου!

Σώμα της δικιάς μου γυναίκας,
υπήκοος θά ’μαι πιστός των θέλγητρών σου.
Δίψα μου, πόθε μου ατελεύτητε, αβέβαιε δρόμε μου!
Σκούρες νεροσυρμές, όπου η δίψα αιώνια ακολουθεί,
και ο κάματος ακολουθεί, και ο καημός ο απέραντος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΧΕΡΜΑΝ ΚΟΝΡΑΝΤΙ!

HERMANN CONRADI (1862-1890)

WAS FRAG’ ICH NACH ZEIT UND STUNDE

Was frag' ich nach Zeit und Stunde,
Wenn an deiner Brust ich lieg' -
Wenn ich küsse von deinem Munde
Der Liebe süßseligen Sieg!
Wenn ich küsse die weißen Brüste,
Den knospenden, schwellenden Leib -
Was frag' ich nach Zeit und Stunde,
Bei solch holdem Zeitvertreib!...

Was frag' ich nach Zeit und Stunde,
Rast' ich auf Linnen, schneeweiß,
Bei dir und trink' dir vom Munde
Der Liebe süßseligen Preis!
Da füllt mich ein großes Genügen,
Mein wildes Begehren versinkt ...
Was frag' ich nach Zeit und Stunde,
Wenn die Welt wie verschollen mich dünkt!...



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Julia Fontana.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΖΙΑΣ


ΝΕΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ

Όλα με  δόσεις, διαλαλούν οι κεραμείς,

κούπες, γαβάθες, βάζα …

Αγόρασα, μονολογεί, δεν απέμεινε δραχμή.

Η κάμινος ας γκρεμιστεί!

Νέοι εμπρηστές επικροτούν, καταδικάζουν:

-To πρόσωπο να πυρποληθεί!

Να μαυρίσουν οι σιαγόνες, οι αυχένες να ψηθούν,

την αξία τους να πιάσουν τα ζυγωματικά

όταν θα πουληθούν στην αγορά, στους δρόμους,

κέρδη να φέρουν, τάλιρα μεταλλικά.

Φέρτε τον Σύντριβα, τον Άσβεστο, τον Κεραυνό,

τον Προμηθέα Άγρυπνο, τον Χαλαστή

να σπάσουν, να τσακίσουν, ν’ αφανίσουν.

 Ο ηγεμόνας Άνθρακας  καίγεται,  χορεύει.

Από το βιβλίο: Γιώργος Κοζίας, «41^ος Παράλληλος», Εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2012.

ΔΥΟ ΜΙΚΡΑ ΤΑΝΓΚΟ ΤΟΥ ΧΟΥΑΝ ΧΕΛΜΑΝ

JUAN GELMAN

TANGUITΟ, Ι

yo
no
sé qué hacer
para que salgas de mí y por fin te vayas
al diablo al sufrimiento que
me crece por verte y por no verte y
no seas más que eso sufrimiento
en vez de ser temblor ser esperanza
silencio bajo el sol
otro sol además

TANGUITO, ΙΙ

no me quiero plantar en el
naipe fastuoso de la vida o
jugar a ganar o
a perder sino
perder para ganar o sea
ganar para perder tu rostro
canta que canta en la mañana y
ya te voy a sufrir
por ejemplo

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΡΟΔΟΛΦΟ ΛΕΣΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΕΝΤΙΝΟ ΛΕΔΕΣΜΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο RODOLFO LESICA & Ο ARGENTINO LEDESMA

TROVADOR MAZORQUERO

¡Viva la Santa Federación,
mueran los salvajes unitarios!...
Las once han dado y sereno...

Ya se pierde el pregón del sereno,
por el barrio de Restaurador
y en la noche tan tibia de enero
esparce el lucero su limpio fulgor.
La magnolia foscata perfuma
la casona de aljibe y jardín
y con voz varonil se desata
una serenata que comienza así:

Soy tu fiel trovador mazorquero
y esta noche he venido a cantar
repitiéndote siempre “Te quiero...
te quiero alma mía. No me hagas penar”.
Soy tu fiel trovador mazorquero
poncho rojo vihuela y facón.
De San Telmo eres toda la gala,
federala de mi corazón.

La canción quedó trunca de pronto...
Cae herido el soldado cantor...
Un puñal unitario le apaga
su dulce guitarra, su canto de amor...
En la alcoba la amada sonríe,
sin pensar que en la calle está él
malherido... su voz moribunda
cantándole a ella repite otra vez:

¡Viva la Santa Federación,
mueran los salvajes unitarios!...
Las doce han dado y sereno...

Μουσική: Juan Carlos Howard.

Στίχοι: Enrique Cadícamo.

ΡΟΒΕΡΤΟ ΧΟΥΑΡΡΟΣ!

ROBERTO JUARROZ

EL MISTERIO NO TIENE DOS EXTREMOS

El misterio no tiene dos extremos
tiene uno.
El único extremo del misterio está en el centro
de nuestro propio corazón.
Sin embargo
no dejaremos nunca de buscar el otro extremo,
el extremo que no existe.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΦΛΟΡΕΑΛ ΡΟΥΙΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FLOREAL RUIZ

VIEJA AMIGA

¿Ves? He tratado inútilmente
de alejarme y olvidar...
Hoy que hay arrugas en mi frente
siento más la soledad...
Tal vez, al notarme avejentado,
pensarás que vengo a verte
porque estoy desesperado...
¡No! Ya los años me enseñaron
a templar mi corazón...

No he venido a suplicarte
ni un poquito de cariño
ni a que expliques tu silencio,
tus mentiras o tu olvido...
No es posible, vieja amiga,
nuestras vidas acercar...
Solo vine para verte,
para verte, nada más...

Ya poco falta para irme
con mi cruz a otro rincón...
Sé que al dejarte voy a hundirme
en la desesperación.
¿Será la emoción de mi partida,
que quisiera darte un beso
aunque deje en él mi vida?
¡Es que tus lágrimas me invitan
a besarte y a llorar!

No he venido a suplicarte
ni un poquito de cariño
ni a que expliques tu silencio,
tus mentiras o tu olvido...
No es posible, vieja amiga,
nuestras vidas acercar...
Ya me voy... y aquí te dejo
toda mi felicidad...

Μουσική: Pedro Laurenz.

Στίχοι: José María Contursi

Τάνγκο του 1938.

ΤΑ ΕΝΩΤΙΑ

EUGENIO MONTALE

ΤΑ ΕΝΩΤΙΑ

Σβήνουν ολοένα οι ίσκιοι των πτήσεων μες στα νερά

του καθρέφτη. (Ούτε ίχνος καν απ’ τη δική σου.)

Πέρασε και το σφουγγάρι και κυνήγησε τις άοπλες

λάμψεις έξω απ’ του χρυσού κατόπτρου τον κύκλο.

Τις πέτρες σου, τα κοράλλια, την πανίσχυρη εξουσία

που σε απάγει αναζητούσα· και διώχνω να φύγει

τη θεά που δεν σαρκώνεται, τους πόθους φέρνω

ίσαμε εκεί που δεν τους καίει η αστραπή σου.

Έξω τρίζουν έλυτρα, τρίζει, το τρελό τρίζει

ξόδι γνωρίζοντας πως δυό ζωές τώρα πια δεν μετράνε.

Στην κορνίζα γυρνούν και πάλι οι μαλακές

μέδουσες της εσπέρας. Το είδωλο το δικό σου

θα έλθει από κάτω: εκεί, στους λοβούς σου, άσαρκα

δυό χέρια τρέμοντα σου κρεμάνε τα κοράλλια.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΦΦΙΚ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ TRAFFIC

FEELIN’ ALRIGHT

Seems I've got to have a change of scene
Cause every night I have the strangest dream
Imprisoned by the way it couldn't be
Left here on my own or so it seems
I've got to leave before I start to scream
But someone's locked the door and took the key

Ya feelin' alright?
I'm not feelin' too good myself
Well, ya feelin' Alright?
I'm not feelin' too good myself

Well boy you sure took me for one big ride
And even now I sit and wonder why
That when I think of you I start to cry
I just can't waste my time I must keep dry
Got to stop believin' in all your lies
Cause there's too much to do before I die

Ya feelin' alright?
I'm not feelin' too good myself
Well, ya feelin' alright?
I'm not feelin' too good myself

Don't get too lost in all I say
Like the time I really felt that way
But that was then and now it's today
Can't get off yet and so I'm here to stay
Till' someone comes along and takes my place
With a different name, yes, and a different face

Ya Feelin' alright?
I'm not feelin' too good myself
Well, ya feelin' alright?
I'm not feelin' too good myself

ΡΑΦΑΕΛ ΓΚΙΓΙΕΝ!

RAFAEL GUILLÉN (1933)


SOBRE TODA PALABRA

No es fácil retener cuanto de cierto
lleva cada palabra, rescatada
por la verdad del borde de la nada.
La medida es un eco, un eco muerto.

La verdad no es la rama; es el injerto
propicio al viento fuerte y a la helada.
No es cuerda ni metal; es la tonada,
la alada melodía del concierto.

Propicia al viento fuerte y a la ruina,
camina la verdad, triunfa y camina
de palabra en palabra, paso a paso.

¡Y es gozo recibir su luz violenta,
y sentir cómo nace y se sustenta
del mismo manantial de su fracaso!

ΜΠΟΡΧΕΣ!

JORGE LUÍS BORGES


EL ÁPICE

No te habrá de salvar lo que dejaron
escrito aquellos que tu miedo implora;
no eres los otros y te ves ahora
centro del laberinto que tramaron

tus pasos. No te salva la agonía
de Jesús o de Sócrates ni el fuerte
Siddharta de oro que aceptó la muerte
en un jardín, al declinar el día.

Polvo también es la palabra escrita
por tu mano o el verbo pronunciado
por tu boca. No hay lástima en el Hado

y la noche de Dios es infinita.
Tu materia es el tiempo, el incesante
tiempo. Eres cada solitario instante.

ΨΗΛΑ ΜΗ ΧΤΙΖΕΙΣ ΤΗ ΦΩΛΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: ΨΗΛΑ ΜΗ ΧΤΙΖΕΙΣ ΤΗ ΦΩΛΙΑ

ΖΥΛ ΛΑΦΟΡΓΚ!

JULES LAFORGUE

SOLO DE LUNE

Je fume, étalé face au ciel,
Sur l’impériale de la diligence,
Ma carcasse est cahotée, mon âme danse
Comme un Ariel;
Sans miel, sans fiel, ma belle âme danse,
Ô routes, coteaux, ô fumées, ô vallons,
Ma belle âme, ah ! récapitulons.

Nous nous aimions comme deux fous,
On s’est quitté sans en parler,
Un spleen me tenait exilé,
Et ce spleen me venait de tout. Bon.
Ses yeux disaient : « Comprenez-vous ?

« Pourquoi ne comprenez-vous pas ? »
Mais nul n’a voulu faire le premier pas,
Voulant trop tomber ensemble à genoux.
(Comprenez-vous ?)

Où est-elle à cette heure ?
Peut-être qu’elle pleure…
Où est-elle à. cette heure ?
Oh ! du moins, soigne-toi je t’en conjure !

Ô fraîcheur des bois le long de la route,
Ô châle de mélancolie, toute âme est un peu aux écoutes,
Que ma vie
Fait envie !
Cette impériale de diligence tient de la magie.

Accumulons l’irréparable !
Renchérissons sur notre sort !
Les étoiles sont plus nombreuses que le sable
Des mers où d’autres ont vu se baigner son corps;
Tout n’en va pas moins à la Mort,
Y a pas de port.

Des ans vont passer là-dessus,
On s’endurcira chacun pour soi,
Et bien souvent et déjà je m’y vois,
On se dira : « Si j’avais su… »
Mais mariés, de même, ne se fût-on pas dit :
« Si j’avais su, si j’avais su !… »!
Ah! rendez-vous maudit !
Ah ! mon cœur sans issue !…
Je me suis mal conduit.

Maniaques de bonheur,
Donc, que ferons-nous ? Moi de mon âme,
Elle de sa faillible jeunesse!
Ô vieillissante pécheresse,
Oh ! que de soirs je vais me rendre infâme
En ton honneur !

Ses yeux clignaient : « Comprenez-vous ?
« Pourquoi ne comprenez-vous pas ? »
Mais nul n’a fait le premier pas
Pour tomber ensemble à genoux. Ah !…

La lune se lève,
Ô route en grand rêve !…

On a dépassé les filatures, les scieries,
Plus que les bornes kilométriques,
De petits nuages d’un rose de confiserie,
Cependant qu’un fin croissant de lune se lève.
Ô route de rêve, ô nulle musique…
Dans ces bois de pins où depuis
Le commencement du monde
Il fait toujours nuit,
Que de chambres propres et profondes!
Oh ! pour un soir d’enlèvement !
Et je les peuple et je m’y vois,
Et c’est un beau couple d’amants,
Qui gesticulent hors la loi.

Et je passe et les abandonne,
Et me recouche face au ciel,
La route tourne, je suis Ariel,
Nul ne m’attend, je ne vais chez personne.
Je n’ai que l’amitié des chambres d’hôtel!

La lune se lève,
Ô route en grand rêve !
Ô route sans terme,
Voici le relais,
Où l’on allume les lanternes,
Où l’on boit un verre de lait,
Et fouette postillon,
Dans le chant des grillons,
Sous les étoiles de Juillet.

Ô clair de Lune,
Noce de feux de Bengale noyant mon infortune,
Les ombres des peupliers sur la route…
Le gave qui s’écoute…
Qui s’écoute chanter,…
Dans ces inondations du fleuve Léthé,…

Ô solo de lune,
Vous défiez ma plume.
Oh ! cette nuit sur la route;
Ô Étoiles, vous êtes à faire peur,
Vous y êtes toutes ! toutes !
Ô fugacité de cette heure…
Oh ! qu’il y eût moyen
De m’en garder l’âme pour l’automne qui vient !…

Voici qu’il fait très, très-frais,
Oh ! si à la même heure,
Elle va de même le long des forêts,
Noyer son infortune
Dans ces noces du clair de lune !…
(Elle aime tant errer tard !)
Elle aura oublié son foulard,
Elle va prendre mal, vu la beauté de l’heure !
Oh ! soigne-toi je t’en conjure !
Oh ! Je ne veux plus entendre cette toux !

Ah ! que ne suis-je tombé à tes genoux !
Ah ! que n’as-tu défailli à mes genoux !
J’eusse été le modèle des époux.
Comme le frou-frou de ta robe est le modèle des frou-frou.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΟΥΡΟΛΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO

L’ITALIA È BBELLA

Addo' si' nnata tu, 'a sera
'o cielo e' rosa
e ll'acqua e' comm"e ll'oro,
e' preziosa
e a sabbia
nfonne tutt"e ccose;

Addo' si nnata tu,
'o sole abbrucia 'a pelle
e a notte
cchiu' vicine
songh"e stelle
e ce ne stanno
a mmille a mmille

Ah, tu ca sunnave
'e te' fa accumpagna'
d"o viento
penzaste: che ffortuna,
'a vita in Occidente!
e cchesto e' assaje
pe' cchi nun tene niente

Quanta criature
arrivano a luntano
pe' vede' 'e crescere
stu ggrano

Ah', ll'Italia e' bella
pe' cchi tene
'a faccia nera!
ma areto 'a 'sta ricchezza
sapisse che amarezza,
e te ne accuorge'
quanno scenne a sera.
e ppienze 'o cielo
tuojo ch'e' rosa
e a lune gia' sta' lla'
mentre n'airone se ne va'

Addo' tu si' vvenuta
e' tutto n'atu munno
e nun e' comme
te pareva 'nzuonno
e mmo' ca o tiempo
sta cagnanno

Addo' tu si' vvenuta
quacche sera chiove,
e nun e' doce
chello ca se' prova
penzanno a cchesta
vita nova

Ah', ll'Italia e' bella
pe' cchi tene 'a faccia nera
ma areto 'a 'sta ricchezza
sapisse che amarezza,
e te ne accuorge'
quanno scenne a sera
e ppienze 'o cielo
tuojo ch'e' rosa
e a lune gia' sta' lla'
mentre n'airone se ne va'

E ppienze
'o cielo tuojo ch'e' rosa
e a lune gia' sta' lla'
mentre n'airone se ne va

Στίχοι και μουσική: Roberto Murolo και Carlo Faiello.