ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ

PAUL VALÉRY

ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ

Μιά σκλάβα με τεράστια μάτια και δεσμά (μα δεν στενάζει)

στ’ άνθη μου αλλάζοντας νερό, στα δίπλα κάτοπτρα βουλιάζει.

Τ’ αγνά της δάχτυλα στης κλίνης το μυστήριο ασωτεύει·

σ’ αυτούς τους μοναχούς ανάμεσα τους τοίχους μιά που διέβη

γυναίκα φέρνει μιά στους ρεμβασμούς μου σκόρπια παρουσία

που πέρασ’ απ’ του βλέμματός μου την ασύλητη απουσία,

όπως περνά μέσ’ απ’ τον ήλιο ο ύαλος δίκην αλόγου

και μεριμνά για καθαρότητα στο σύστημα του λόγου.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ο ΗΛΙΟΣ

GEORG TRAKL

Ο ΗΛΙΟΣ

Κάθε μέρα περνάει ο κίτρινος ήλιος απ‘ τον λόφο επάνω.

Ωραίο είναι το δάσος, το σκοτεινό το ζώο,

ο άνθρωπος· κυνηγός ή ποιμένας.

Κοκκινωπό ανεβαίνει στην πράσινη λιμνούλα το ψάρι.

Κάτω απ’ τον στρόγγυλο ουρανό

άβουα πλέχει ο ψαράς στη μπλε του βάρκα μέσα.

Αγάλι-αγάλι ωριμάζει το σταφύλι, το στάρι.

Ειρηνικά σαν γέρνει η μέρα.

Καλό και Κακό πανέτοιμα είναι.

Κι όταν νυχτώνει,

ανασηκώνει ο οδοιπόρος ανεπαίσθητα τα βαριά του βλέφαρα·

ήλιος χαράζει μέσ’ από ’να σκοτεινό φαράγγι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΡΕΜΠΩ

ARTHUR RIMBAUD

LES CORBEAUX

Seigneur, quand froide est la prairie,
Quand dans les hameaux abattus,
Les longs angelus se sont tus...
Sur la nature défleurie
Faites s'abattre des grands cieux
Les chers corbeaux délicieux.

Armée étrange aux cris sévères,
Les vents froids attaquent vos nids !
Vous, le long des fleuves jaunis,
Sur les routes aux vieux calvaires,
Sur les fossés et sur les trous
Dispersez-vous, ralliez-vous !

Par milliers, sur les champs de France,
Où dorment des morts d'avant-hier,
Tournoyez, n'est-ce pas, l'hiver,
Pour que chaque passant repense !
Sois donc le crieur du devoir,
Ô notre funèbre oiseau noir !

Mais, saints du ciel, en haut du chêne,
Mât perdu dans le soir charmé,
Laissez les fauvettes de mai
Pour ceux qu'au fond du bois enchaîne,
Dans l'herbe d'où l'on ne peut fuir,
La défaite sans avenir.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΧΕΡΜΑΝ ΧΕΣΕ

HERMANN HESSE

UND MORGEN BIN ICH TOT

Das ist ein Denken wunderbar,
Daß dann mein Aug’, so licht es war,
Erlischt, und daß mein Mund vergißt
Die tausend Küsse, die er geküßt.

Dann wird die Welt, die mich gekannt,
Mit ihrer neugierfrechen Hand
Die Hülle von meinem Leben reißen,
Wird einer dem andern klar beweisen,
Daß ich ein schlimmer Geselle war,
Ein Dichter, ein Lügner, ein eitler Narr.
Und übermorgen, wenn ich vergessen,
Wird ein andrer mit gleichem Maß gemessen.

Derweil in einer andern Welt
Ein goldner Stern vom Himmel fällt,
Und geht ein Klagen und Weinen
Um ihn, um den Einen,
Den goldenen Stern, der so früh verblich.
Und der Stern war ich.

Auch mein Mädel wird weinen.
Dann kommen die Andern singend in’s Haus
Und reden’s ihr aus.
Sie sitzen zusammen beim Glase Wein
Und lachen mein.
Und ihre Lippen sind warm und rot.

Morgen bin ich tot.