PABLO PICASSO
14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1935 (ΙΙ)
Πάνω απ’ το πίσω μέρος της αχανούς σχισμής
του φλογερού πεπονιού
δέντρο κομμάτι ποταμίσιο
τραπέζι αξιογέλαστο
απειλούμενο από τον αετό που
ξύνει τα νύχια του από ευχαρίστηση να βλέπει
πώς εκπνέει ανάμεσα στα δόντια του
αφηρημένη από τη βαρεμάρα της
μια ίνα χορταρένια
τα δύο πρώτα μπουμπούκια της κόκκινης δαμασκηνιάς
που ξέπεσαν
φιλιούνται εδώ και δυο-τρεις μέρες
συνταραγμένα από του κοριτσιού
το κλάμα
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ
Ποιήματα μου μεταφρασμένα στα ισπανικά.
Εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο Παδίγια της Σεβίλλης.
Φέρουν την υπογραφή του Χοσέ Αντόνιο Μορένο Χουράδο.
Ειλικρινείς ευχαριστίες σε όλους.
STÉPHANE MALLARMÉ
[ΤΟΥ ΣΥΝΝΕΦΟΥ ΤΟΥ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΥ ΛΑΒΑ ΟΙ ΑΤΜΟΙ...]
Τοῦ σύννεφου τοῦ φορτωμένου λάβα οἱ ἀτμοὶ
—καὶ βράχια ἀπὸ βασάλτη— ἔχουνε σιγήσει
ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι οἱ σκλάβοι ἀντίλαλοι ἔχουν δύσει
καθὼς βαράει σάλπιγγα ὄχι δυνατὴ
ποιὸ τάχα ταφικὸ ναυάγιο (ἐσὺ
τὸ ξέρεις μέν, ἀφρέ, πλὴν ἔχεις πιὰ ξαφρίσει)
στερνὸ μὲς στὰ συντρίμμια ἐχύμηξε νὰ σβήσει
καὶ τὸ κατάρτι του, δές, τὸ ἔχει ξεντυθεῖ
ἢ κι ὅ,τι ὀργίζεται νὰ γίνει θόλοι-θόλοι
χωρὶς φθορὰ χωρὶς βαριὰν ἀπώλεια καὶ ὅλη
ἁπλώνεται ἡ ἄβυσσος κενὴ ὣς νὰ καταλήξει
σὲ κάτασπρο μαλλὶ σὲ πολϊὰ μιὰ κόμη
ποὺ μὲ ἀπληστεία ἀκράτητη πάει νὰ πνίξει
σειρήνας παιδικὰ πλευρά — κι ἐκεῖνα ἀκόμη
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
STÉPHANE MALLARMÉ
[ΤΙ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΞΕΦΥΓΕ...]
Τί νικηφόρα ξέφυγε ἀπ᾽ τῆς ὄμορφης αὐτοκτονίας τὴν τολύπη,
ἀπ᾽ τὸν δαυλὸ τῆς δόξας, τοῦ αἵματος ἀφρούς, ἀπὸ χρυσάφι ἢ τρικυμία!
Ὦ γέλιο, ἂν ἐκεῖ καταγίνονται γιὰ μιᾶς πορφύρας ἑτοιμασία,
νὰ τεντωθεῖ καλά, βασιλικά, σ᾽ ἐμένα ὁ τάφος μοναχὰ πιὰ λείπει.
Τί! Ἀπ᾽ ὅλη τούτη ᾽δῶ τὴ λάμψη, τὴ λαμπρότητα, οὔτε κουρέλι τρύπι-
ο δὲν βραδύνει· μὲς στὸ μεσονύχτι, ποὺ σκϊὲς γιορτάζουνε ἐν ἀφασίᾳ,
διαλάμπει, ξεχωρίζει ἐμφατικῶς ἡ κεφαλὴ τοῦ πλούσιου οἰηματία
ποὺ μᾶς κερνάει νωχέλεια χωρὶς τὸ ὁλόσβηστο δαυλὶ κάτι ν᾽ ἀντείπει —
ἂν ἡ δική σου πάντοτε ἡ ἀπόλαυση... μιλῶ γιὰ τὴν ἀπόλαυσή σου,
ναί, ποὺ κρατάει ἀπ᾽ τὸν λιπόθυμο οὐρανό, ποὺ ἀνοίγεται ἀπέναντί σου,
κομμάρια παιδικοῦ θριάμβου καὶ στὴν κόμη σου, μ᾽ αὐτὸν στολίζοντάς σε,
τὴ διαύγεια φέρνει, ποὺ τὴν ἀπιθώνεις στὸ προσκέφαλό σου, πὲς σὰν μόδα
καινούργια, καὶ σὲ κάνει σὰν βασίλισσα μὲ τοῦ Ἄρη κράνος νὰ κοιμᾶσαι —
πλὴν ὅμως τούτ᾽ ἡ διαύγεια ποὺ σὲ ντύνει μοιάζει νά ᾽χει πέσει ἀπὸ ρόδα.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
JORGE DEBRAVO
ΓΥΜΝΩΣΗ
Η νύχτα
ακάθεκτη, ανυπόμονη, μαυροντυμένη
χωρίς να το
πολυσκεφτεί τα πασουμάκια σού ‘χει βγάλει.
Και -για να
νιώθεις άσπρη, κάτασπρη, και φωτισμένη-
στα γόνατά
σου τα λευκά η γυμνότητα συμβάλλει.
Αμίλητη
μετά, χωρίς στιγμή να περιμένει,
τη μπλούζα
τη μακριά σού αφαίρεσε η νύχτα η μεγάλη,
και σού ‘σκισε
τη φούστα που ‘ταν απορροφημένη
στις
σκέψεις της σαν πράγμα βυθισμένο μες στη ζάλη.
Αρχίζεις
τότε σκανταλκές με χάρη. Ξεγυμνώμεις
μεμιάς το
στήθος σου με τρυφερόφητα ανεμώνης.
Και κάτι
λες, που για έρωτα αόριστο έλεγε ή και αλύχτα,
στο ναι αμφιρρέποντας
και στο όχι, σαν να προσβαλλόσουν –
αλλά λιγάκι
μόνο. Και όσο πιο γυμνή γινόσουν
στη νύχτα
μέσα, και του αιδοίου δου εξέντυσες τη νύχτα.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
RAMON ORTEGA
Ο ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΡΩΣ
Σειρές αρχοντικών με την παλαιική αρχιτεκτονική τους,
και πάντα στ’ αετώματά τους πάνω γράφεται ο σταυρός.
Καταπλακώνει η σκοτεινή νυχτιά την αυστηρή γραμμή τους
σαν κρέπι νεκρικό. Και πουθενά φωνή, μήτε και φως.
Σ’ αυτό το σπίτι σου, και στ’ ακροκέραμα θα συναντήσεις
απ’ το μοναχικό στενό ν’ ανοίγουν της βαριάς σιωπής
φτερά με θρόισμα φτασμένο από τις κρύφιες συζητήσεις
που εστήναν κάποτε ένας Ιδαλγός και μια κυριά Ισπανίς.
Πλην όμως, ω κυρία, ένας πλάνητας της νύχτας, μα όχι ψάλλων
σαν βάρδος με καταβολές νομαδικές, προσφέρει μάλλον
με σιωπηλή την όψη
στο κατώφλι σου τον έρωτά του.
Και νά τον μες στη νύχτα, μπρος απ’ τ’ ανθισμένο σου μπαλκόνι,
πώς τρέμει, σαν θωρεί την ιερή λευκότητα που απλώνει
το ρούχο σου, και την πετά απ’ το τζάμι σου στα βλέμματά
του!
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
