ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Τρίτη 15 Μαΐου 2012

ΣΤΩΝ ΕΙΔΥΛΛΙΩΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

ΕΙΔΥΛΛΙΟ

Η περηφάνια μου έγινε συντρίμμι

κι όμως θυμήσου πόση α! πόση πόζα!...

Τί να κρύβει κανείς μπρος στα σκερτσόζα

λόγια σου, που φριχτά κρατάει η μνήμη;

Ελεύθερο το κίνημα – κιλίμι

απέραντο η αγάπη μου η φαμόζα,

κι ας στέκεις συ, τάχα ψηλά, σε λόζα

θεόρατη να με κοιτάς, – θρασίμι

Να φτιάχνω κοκοράκια μες στον κόσμο,

παιζογελώντας μ’ εύκολες παρθένες,

που είν’ άχαρες σαν τον κομμένο δυόσμο

Ενώ για Σε ετοιμάζω τις αντένες

και τους φλόκους φουσκώνω για ταξίδι

μεγάλο, στων ειδυλλίων το παιχνίδι!

Από το βιβλίο: «Ρώμος Φιλύρας. Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 1999, σελ. 40.

Le long des peupliers je marche, le front nu.
Poitrine au vent, les yeux flagellés par la pluie.
Je m’avance hagard vers le but inconnu.

Le printemps a des fleurs dont le parfum m’ennuie.
L’été promet, l’automne offre ses fruits, d’aspects
Irritant : l’hiver blanc, même, est Sali de suie.

Que les corbeaux, trouant mon ventre de leurs becs,
Mangent mn foie, où sont tant de colères folles.
Que l’air et le soleil blanchissent mes os secs.

Et, surtout, que le vent emporte mes paroles !

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Laetitis Milot.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΠΡΟΥΝΟ ΜΑΡΤΙΝΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο BRUNO MARTINO: ESTATE

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΣΣΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ & ΚΑΙ Ο ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ ΠΕΡΠΙΝΙΑΔΗΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΣΣΑ

Απ' την ώρα στο λιμάνι που σε μπάνισα,
την καρδούλα μου,κυρά μου,την αφάνισα,
την καρδούλα μου,κυρά μου,την αφάνισα.

Σαν κι εσένα άλλη γυναίκα δεν εγνώρισα,
στην αγάπη πιο πλανεύτρα και πιο γόησσα,
στην αγάπη πιο πλανεύτρα και πιο γόησσα.

Πειραιώτισσα το έχεις μες στο αίμα σου,
να τρελαίνονται οι άντρες μ' ένα βλέμμα σου,
να τρελαίνονται οι άντρες μ' ένα βλέμμα σου.

Στίχοι: Κώστας Μάνεσης.
Μουσική: Γιάννης Παπαϊωάννου.

"GELMENDEN" ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΗΡΘΑ"

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Η ΡΕΝΑ ΝΤΑΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ: GELMENDEN

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΤΣΣΚΑ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 61-62
ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΜΑΤΣ

ΤΣΣΚΑ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 61-62
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ!

JACQUES PRÉVERT

ÂNE DORMANT

C'est un âne qui dort
Enfants, regardez le dormir
Ne le réveillez pas
Ne lui faite pas de blagues
Quand il ne dort pas, il est très souvent malheureux.
Il ne mange pas tous les jours.
On oublie de lui donner à boire.
Et puis on tape dessus.
Regardez-le
Il est plus beau que les statues qu'on vous dit
d'admirer et qui vous ennuient.
Il est vivant, il respire, confortablement installé
dans son rêve.
Les grandes personnes disent que la poule rêve de
grain et l'âne d'avoine.
Les grandes personnes disent ça pour dire quelque
chose, elles feraient mieux de s'occuper de leurs rêves à
elles de leurs petits cauchemards personnels.
Sur l'herbe à côté de sa tête, il y a deux plumes. S'il
les a vues avant de s'endormir il rêve peut-être qu'il est
oiseau et qu'il vole.
Ou peut-être il rêve d'autre chose.
Par exemple qu'il est à l'école des garçons, caché
dans l'armoire aux cartons à dessin.
Il y a un petit garçon qui ne sait pas faire son problème.
Alors le maître lui dit :
Vous êtes un âne, Nicolas !
C'est désastreux pour Nicolas.
Il va pleurer.
Mais l'âne sort de sa cachette
Le maître ne le voit pas.
Et l'âne fait le problème du petit garçon.
Le petit garçon va porter le problème au maître, et le maître dit :
C'est très bien, Nicolas !
Alors l'âne et Nicolas rient tout doucement aux
éclats, mais le maître ne les entend pas.
Et si l'âne ne rêve pas ça
c'est qu'il rêve autre chose.
Tout ce qu'on peut savoir, c'est qu'il rêve.
Tout le monde rêve.

ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ

Ανάρτησή μου στο γιουτιουμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΦΛΟΥΖΕΛΗΣ

ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ

Ένα μαγκάκι πονηρό βρήκε ένα σακάκι,
αφού πρώτα το έψαξε δε βρήκε παραδάκι,
το πάγαινε για πούλημα να κάν’ χαρτζηλικάκι.

Κατά κακή του σύμπτωση να και τ' αφεντικό του,
το τράβαγε, τον έλεγε πως ήτανε δικό του,
τον κράταγε και φώναζε πως ήτανε δικό του.

Στεκόταν κι οι περαστικοί, αυτοί τον τριγυρνούσαν
για να το ξακριβώσουνε με τρόπο προσπαθούσαν,
αλλά γιατί το φόρεσε δεν τον δικαιολογούσαν.

Μην τον κρατάτε βρε παιδιά για 'να παλιοσακάκι,
τί τον τραβάτε βρε παιδιά για 'να παλιοσακάκι,
το βρήκε, δεν το έκλεψε, δε φταίει τ' ανθρωπάκι,
δε θα το ξανακάνει πια, είναι καλό παιδάκι.

Στίχοι & μουσική: Γιώργος Μουφλουζέλης.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΙΦΝΟ

ΑΛΕΚΟΣ Ε. ΦΛΩΡΑΚΗΣ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΙΦΝΟ

Σε χρόνο ανύποπτο φάνηκε ο γέρος.

Έσερνε τόσα χρόνια πίσω του,

που το πλακόστρωτο γέμισε χαρακιές.

Τα δάχτυλά του κλαδιά πικροδάφνης.

Ένα-ένα τα έκοβε

και τα μοίραζε στους περαστικούς.

Όταν έκοψε και το τελευταίο

έγειρε το κεφάλι.

«Ξόδεψα χρόνια για να γίνω άνθος.

Πεθαίνω ήσυχος.

Ο τάφος μου είστε σείς.»

Από το βιβλίο: Αλέκος Ε. Φλωράκης, «Η προϊστορία του νερού», Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1990, σελ. 17.

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΡΕ ΠΑΓΚΑΛΕ, ΠΑΤΡΙΩΤΗ*!

Αντιγράφω από το 247gr:

Αν η Ελλάδα δεν τηρήσει τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με τους εταίρους της, τότε τα χρήματα που έχει θα τελειώσουν στις επόμενες έξι εβδομάδες και θα έρθει η πτώχευση υπό ένα καθεστώς άγριο και ανεξέλεγκτο υποστήριξε ο Θεόδωρος Πάγκαλος σε συνέντευξη του στην Sunday Telegraph.

Ο κ. Πάγκαλος τόνισε πως οι ψηφοφόροι πήγαν στις κάλπες κάτω από πλήρη σύγχυση και γι αυτό έδωσαν τόσο μεγάλα ποσοστά σε ακραία κόμματα.
Υποστήριξε μάλιστα πως οι Έλληνες θέλουν η χώρα να παραμείνει στο ευρώ αλλά χωρίς να εφαρμόσουν τα μέτρα που απαιτούνται για αυτόν τον σκοπό.
''Υπάρχει μια σχολή σκέψης που υποστηρίζει πως οι Γερμανοί μπλοφάρουν και πως θα μας κρατήσουν στο ευρώ επειδή μας χρειάζονται''.
''Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί από τη στιγμή που πάψουν να μας δανείζουν. Και τότε θα επέλθει η πτώχευση υπό ένα καθεστώς άγριο και ανεξέλεγκτο'' υπογράμμισε.
''Είμαι σίγουρος ότι η Γερμανία δεν θέλει την Ελλάδα εκτός της Ευρωζώνης. Αυτό που δεν ξέρω είναι πόσο καιρό θα είναι πρόθυμοι να πληρώνουν. Αμφιβάλλω αν οι Γερμανοί πολίτες θέλουν να πληρώνουν τους φόρους τους για σώσουν την Ελλάδα'' συμπλήρωσε.
Ο κ. Πάγκαλος μάλιστα συνέκρινε τον Αλέξη Τσίπρα με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες.
''Οι Γερμανοί θα πληρώνουν για κάποιον που μιμείται τον Τσάβες;'' αναρωτιέται ο τέως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, συμπληρώνοντας ότι ο Τσάβες διαθέτει πετρέλαιο και στρατό.

****************************

* Ερώτηση: Πόσο πολύ μπορεί να αποκτηνωθεί κανείς;

ΝΙΚΟΣ, ΜΑΝΟΣ, ΦΛΕΡΥ

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΦΟΝΙΑΣ

Ο Γιάννης ο Φονιάς,

παιδί μιας Πατρινιάς

κι ενός Μεσολογγίτη

προχτές την Κυριακή

μετά απ' τη φυλακή

επέρασ' απ' το σπίτι

Του βγάλαμε γλυκό

τού βγάλαμε και μέντα

μα για το φονικό

δεν είπαμε κουβέντα

Μονάχα το Φροσί

με δάκρυ θαλασσί

στα μάτια τα μεγάλα

τού φίλησε βουβά

τα χέρια τ' ακριβά

και βγήκε από τη σάλα

Δεν μπόρεσε κανείς

τον πόνο της ν' αντέξει

κι ούτ' ένας συγγενής

να πει δεν βρήκε λέξη

Κι ο Γιάννης ο Φονιάς

στην άκρη της γωνιάς

με του καημού τ' αγκάθι

θυμήθηκε ξανά

φεγγάρια μακρινά

και τ' όνειρο που εχάθη

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος.
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις.
Ερμηνεία: Φλέρυ Νταντωνάκη.

ΩΡΑ ΚΑΛΗ ΣΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

Ο ΓΛΑΡΟΣ

Ώρα καλή στου απείρου την καρδιά

γλάρε μου βραδυνέ που φεύγεις – πλοίο,

μετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά,

η κάμαρά μου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο.

Πηγαίνεις σύ... Εγώ εκπεσμένο αλαργινό

αδέλφι σου νοσταλγικό εδώ μένω·

ένα βιβλίο, ένα φωσάκι –και πονώ

μια καμαρούλα – αδέρφι μου υψωμένο.

Κι όλο πετάς. Ώρα καλή κι έχω δουλειά

στο χούμα δώ που βρέθκαν οι καημοί μου,

άσπρα να κάμω τα χρυσά μου τα μαλλιά

κι ύστερα να λυγίσω το κορμί μου.

Κι’ από κοντά (μην απορείς και μη ρωτάς)

σιγά να φύγω έχω δουλειά γλάρε μου – πλοίο

ένα βραδάκι που λευκός συ θα πετάς

σαν νάσαι το ανοιγμένο μου βιβλίο...

Από το βιβλίο: Γιάννης Σκαρίμπας, «Ουλαλούμ, Εαυτούληδες, Βοϊδάγγελοι», Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1976, σελ. 21.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΑΔΡΙΑΝΑ ΒΑΡΕΛΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ADRIANA VARELA

GRICEL

No debí pensar jamás
en lograr tu corazón
y sin embargo te busqué
hasta que un día te encontré
y con mis besos te aturdí
sin importarme que eras buena...
Tu ilusión fue de cristal,
se rompió cuando partí
pues nunca, nunca más volví…
¡Qué amarga fue tu pena!

No te olvides de mí,
de tu Gricel,
me dijiste al besar
el Cristo aquel
y hoy que vivo enloquecido
porque no te olvidé
ni te acuerdas de mí...
¡Gricel! ¡Gricel!

Me faltó después tu voz
y el calor de tu mirar
y como un loco te busqué
pero ya nunca te encontré
y en otros besos me aturdí…
¡Mi vida toda fue un engaño!
¿Qué será, Gricel, de mí?
Se cumplió la ley de Dios
porque sus culpas ya pagó
quien te hizo tanto daño.

Στίχοι: José María Contursi

Μουσική: Mariano Mores.

Τάνγκο του 1942.

ΡΕΝΕ ΣΑΡ!

RENÉ CHAR

POURQUOI LA JOURNÉE VOLE

   Le poète s'appuie, durant le temps de sa vie, à
quelque arbre, ou mer, ou talus, ou nuage d'une
certaine teinte, un moment, si la circonstance le
veut. Il n'est pas soudé à l'égarement d'autrui. Son
amour, son saisir, son bonheur ont leur équivalent
dans tous les lieux où il n'est pas allé, où jamais il
n'ira, chez les étrangers qu'il ne connaîtra pas.
Lorsqu'on élève la voix devant lui, qu'on le presse
d'accepter des égards qui retiennent, si l'on invo-
que à son propos les astres, il répond qu'il est du
pays d' à côté, du ciel qui vient d'être englouti.
   Le poète vivifie puis court au dénouement.
   Au soir, malgré sur sa joue plusieurs fossettes
d'apprenti, c'est un passant courtois qui brusque
les adieux pour être là quand le pain sort du four.

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΟΛΑ ΦΛΟΡΕΣ