Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

ΧΕΡΜΑΝ ΚΟΝΡΑΝΤΙ!




HERMANN CONRADI (1862-1890)


DAS ENDE VOM LIEDE

Vergessen können  ja! Das ist die Kunst,
Von allen Künsten dieser Welt die erste
Von allen Künsten dieser Welt die schwerste,
Und bist du ihrer Herr, ist alles Dunst.

Ist alles Wurst, was jemals du gewesen,
Was du geliebt, gehaßt, getan, gefehlt, gewollt,
Ob sich dein Leben prunkvoll aufgerollt,
Ob du für andre warst bequemer Besen.

Ob Sklave oder Herr  dann ist's egal,
Vergessen können  und nicht dran ersticken,
Hinunterschlucken, lachen, weiterkrücken,
Ins Leben weiter noch ein dutzendmal.

Dann tut's ja nichts!  Nun gut! Ich will's probieren,
Den letzten Lorbeerkranz will ich entblättern,
Das letzte Amulett will ich zerschmettern,
Wie man vergißt, will ich genau studieren.

Und eines Tages dann  ist mir's geglückt,
Ich atme auf in grenzenloser Leere
Und breche in die Knie und bete: Kehre,
O kehre wieder, die du mich entzückt:

Geliebte Sünde, die ich froh beging
Geliebte Reue, die ich kühn genossen.
Gemach, mein Freund! Dein Schicksal ist beschlossen
Und um dich schürzt sich des Vergessens Ring.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Claudia Romani.



Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΦΛΟΡΕΑΛ ΡΟΥΙΣ



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FLOREAL RUIZ


MARIONETA

Tenía aquella casa no sé qué suave encanto
en la belleza humilde del patio colonial
cubierto en el verano por el florido manto
que hilaban las glicinas, la parra y el rosal...

¡Si me parece verte! La pollerita corta,
sobre un banco empinadas las puntas de tus pies,
los bucles despeinados y contemplando absorta
los títeres que hablaban, inglés, ruso y francés.

-¡Arriba, doña Rosa!...
¡Don Pánfilo, ligero!...
Y aquel titiritero
de voz aguardentosa
nos daba la función.
Tos ojos se extasiaban:
aquellas marionetas
saltaban y bailaban
prendiendo en tu alma inquieta
la cálida emoción...

Los años de la infancia risueña ya pasaron
camino del olvido; los títeres también.
Piropos y promesas tu oído acariciaron...
te fuiste de tu casa, no se supo con quién.

Allá entre bastidores, ridículo y mezquino,
claudica el decorado sencillo de tu hogar...
Y tu, en el proscenio de un frívolo destino,
¡sos frágil marioneta que baila sin cesar!


Μουσική: Juan José Guichandut
Στίχοι: Armando Tagini.
Τάνγκο του 1928.
Παίζει η Orquesta Aníbal Troilo.


ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ



YVES BONNEFOY (1923)


ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ

Εσείς που σβηστήκατε στο πέρασμά της
Που κλείσατε απάνω της τους δρόμους σας
Ατάραχοι και μάρτυρες πως η Ροή ακόμα
Και στο θάνατο θά ’ναι αγέννητη και φως.

Εσείς ύλη πυκνή και υφαντή
Δέντρα συγγενικά μου όταν ρίχτηκε
Στη βάρκα των νεκρών και με σφιγμένα χείλη
Στον οβολό της πείνας, στο κρύο και στη σιωπή.

Κι ανάμεσά σας ακούω ποιά συζήτηση ανοίγει
Με τα σκυλιά και με τον άμορφο βαρκάρη
Και σας ανήκω μέσ’ απ’ το κύλισμά της
Ανάμεσ’ απ’ την τόση νύχτα και παρόλο τούτο το ποτάμι.

Βαθιά η βροντή που κυλάει στα κλαδιά σας
Οι εορτές που ανάβει στην κάψα του καλοκαιριού
Δείχνουν την τύχη της δεμένη στη δικιά μου
Στο στοχασμό μιάς μοναξιάς δικής σας.



Μετάφραση: Δημήτρης Τ. Άναλις.
Από το βιβλίο: Υβ Μπονφουά, «Πέρασμα και ακινησία της ροής», αντιγραφή Δημήτρης Τ. Άναλις, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1981, σελ. 33.

ΖΕΝΟ ΚΑΠΡΑΛ!



ZENO KAPRÁL (1941)


VĚCI

Připadá mi, že svět není
ve skutečném rozjaření,
když i sen se oddal věcem,
aby umřel jako ony.
Rostlinám to nevysvětlím
ani přísným živočichům,
křemíku a slídám lesklým
na podnosu s chleby hříchu
malých soust, či krve na rtu.
Jinak voní bílé růže
po kaskádě z vlastní tíhy
než co kopec s octem vinic
na vesnici sesuje se.
Neboť bdíme, dokud hrozí.
Až pak věci přitulí se
jako děti  paži otce,
neví o tom-li je čeká
věcný život, bez buzení,
brebentění jen a léta
stárnutí v masové hrobce.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ


Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ο φασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τί κρύβει μέσ' στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν' απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.


Στίχοι: Φώντας Λάδης.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος.

ΤΟΣΗ ΕΙΡΗΝΗ!


WOLF BIERMANN


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΕΛΝΤΕΡΛΙΝ

      «Έτσι ήρθα ανάμεσα στους Γερμανούς»

Σ’ αυτή τη χώρα ζούμε
σαν ξένοι μες στο σπίτι μας
   τη γλώσσα μας, σαν την
   ακούμε, δεν την καταλαβαίνουμε
   ούτε καταλαβαίνουν τί λέμε
   αυτοί που τη γλώσσα μας μιλάνε

Σ’ αυτή τη χώρα ζούμε
σαν ξένοι μες στο σπίτι μας
   Απ’ τα σφραγισμένα παράθυρα δεν μπαίνει τίποτα
   ούτε πόσο όμορφα είναι σα βρέχει έξω
   ούτε του άνεμου το ορμητικό μαντάτο
   για την καταιγίδα
Σ’ αυτή τη χώρα ζούμε σαν ξένοι

Σ’ αυτή τη χώρα ζούμε
Σαν ξένοι μες στο σπίτι μας
   Έσβησαν τα τζάκια της Επανάστασης
   στάχτη από αλλοτινές φωτιές έχουμε στα χείλια μας
   κρύα, όλο και πιο κρύα παγωνιά σταλάζει μέσα μας
Πάνωθέ μας έπεσε
       τόση ειρήνη!
            Τόση ειρήνη!
Τόση ειρήνη!



Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ.
Από το βιβλίο: Βόλφ Μπίρμαν, «Στους παλιούς συντρόφους μου», μετάφραση Δημοσθένης Κούρτοβικ, Εκδόσεις Κάλβος, Αθήνα 1979, σελ. 50.

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΤΟΜΙΝΓΚΟ ΤΑΡΑΣΚΟΝΙ ΤΗΣ ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ



Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ANTONIO BUGLIONE
ΠΑΙΖΕΙ ORQUESTA OSVALDO FRESEDO

TARASCA SΟLO


Στίχοι: José De Grandis.
Μουσική: Bernardo Germino.
Τάνγκο του 1928.




ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΧΟΥΜΑΓΙΟΥΝ


OCTAVIO PAZ


ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΧΟΥΜΑΓΙΟΥΝ

Στων σφηκών τις αντέριδες
Η διαλεκτική των πιθήκων
Αντιτάσσει
Στατιστικά τιτιβίσματα
         (Ψηλή πυρά και ροδαλή
Από πέτρα και αέρα και πουλιά
Χρόνος σχολάζων επί των υδάτων)

Η αρχιτεκτονική της σιωπής



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΟΥ



DYLAN THOMAS


ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΟΥ

Εκεί που άλλοτε τα νερά του προσώπου σου
Πηδούσαν στις προπέλες μου, ο στεγνός ίσκιος σου φυσάει9,
Το μάτι του νεκρού βασίλεψε·
Εκεί που άλλοτε οι νηρέες μέσ’ από τους πάγους σου
Ξεπρόβαλλαν το κεφάλι, ο στενός άνεμος κάνει τιμόνι
Μέσ’ από αλάτι, αυγά ψαριών και ρίζες.

Εκεί που άλλοτε οι πράσινοι κόμποι σου βύθιζαν τους αρμούς τους
Στο αυλάκι της παλίρροιας, τώρα
Ο πράσινος ξεδιαλυτής
Με λαδωμένα τα ψαλίδια του και κρεμαστό μαχαίρι
Κόβει σύρριζα τα κανάλια σου
Και τα υγρά φρούτα.

Αόρατες τώρα, οι παλίρροιες σου
Πλημμυρίζουν κλίνες ερωτικές των φυκιών·
Το φύκι του έρωτα ξεραίνεται·
Και γύρω ολόγυρα στην πέτρα σου ίσκιοι
Παιδιών, μέσ’ από τα κενά τους,
Ικετεύουν τη θάλασσα των δελφινιών.

Στεγνή σαν τάφος, τα χρωματιστά σου βλέφαρα
Δεν θα σφαλήσουν όσο η μαγεία κυλάει
Σοφή σε γη και ουρανό·
Θά ’χεις κοράλλια στις κλίνες σου,
Και θά ’χεις φίδια στις παλίρροιες σου,
Ωσότου να πεθάνουν όλες οι θαλασσινές μας πίστεις.


Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου.



Από το βιβλίο: Ντύλαν Τόμας, «Ποιήματα», εισαγωγή μετάφραση Λύντια Στεφάνου, Εκδόσεις Ερμείας, Αθήνα 1982, σελ. 47.

Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΑΡΧΕΝΤΕΟ!


FRANCISCO ARGENTEO (1962) 


CONTEMPLACIÓN

Me hallé mirando
tu desnudez mojada;
el agua por tu rostro,
el agua por tu pecho
intrépida bajaba.

Como si acaso fueras
por ella poseída
y un hálito indecible
me arrebatara vida.

Uní junto a la tuya,
mi desnudez ardiente;
el agua entonces fría,
acarició mi frente,

me acarició la carne
y el alma ardiente daba
consejos que a mis manos
fogosas ordenaba.

Vagué por tus perfiles,
vagaste por los míos,
sentimos deshacerse
nuestros profundos fríos.

Mientras que escurridiza
y cual testigo muda
el agua nos brindaba
su erotizante ayuda.

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


ΑΝΩΜΑΛΑ ΠΑΘΗ

  Κάποτε θα θυμηθώ κάτι τόσο ωραίο, θά ’ναι φθινόπωρο σ’ εκείνη τη μικρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσαμε ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες – από τότε δεν ξαναβγήκα απ’ τ’ όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ στ’ ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό – γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανέναν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση
  σαν την αθανασία των ποιητών.



Από την ποιητική συλλογή: «Εγχειρίδιο ευθανασίας» (1979).
Από το βιβλίο: Τάσος Λειβαδίτης, «Ποίηση», τόμος τρίτος, Κέδρος, Αθήνα 1988, σελ. 14.

ΤΟΤΕ


ERICH FRIED


TOTE
 
Σαν η ευτυχία σου
ευτυχία δεν είναι
τότε μπορεί ο πόθος σου
πόθος να μείνει
κι η νοσταλγία σου
ακόμη νοσταλγία αληθινή

Κι η αγάπη σου
ακόμη αγάπη να μείνει
σχεδόν θαρρείς αγάπη ευτυχής
κι η κατανόησή σου
να αυξάνει

Όμως τότε θα ’ναι
και η λύπη σου
λυπηρή
και οι σκέψεις σου
ολοένα θα γίνονται
δικές σου σκέψεις

Εσύ θα ’σαι πάλι εσύ
και σχεδόν αφόρητα μονάχη
Η αξιοπρέπειά σου δική σου αξιοπρέπεια
Μόνο που η ευτυχία σου
δεν θα ’ναι πια ευτυχία.



Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

ΑΛΣΙΔΕΣ ΓΚΑΝΤΟΛΦΙ ΕΡΡΕΡΟ!

ALCIDES GANDOLFI HERRERO 


SONETO EN ALPARGATAS 

A vos, Lope de Vega, te chamuyo:
Fénix de los ingenios españoles,
si en lengua cervantina hicistes goles,
yo con mi lengua lunfa te embaruyo.

En tu Real Academia no me instruyo,
una calle mistonga con faroles,
me enseñó a ser poeta y... ¡caracoles!
no es bardo de arrabal cualquier viyuyo.

Te sé muy español, gran erudito,
batime: ¿qué es papusa, guita y grata?
¡Si vos de lunfa no manyás un pito!

Junto a la musa de la mala pata,
yo te vengo a poner este garlito
con mi humilde soneto en alpargata.

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

ΜΑΡΙΑ ΓΡΑΝΑΤΑ!


MARIA GRANATA (1923) 


ÉXTASIS

Lienzo embebido en ti
es ahora mi cuerpo,
del todo desasido
y sin otra envoltura que tu imagen.
En mí te llevo como si cargara
sobrecogida sangre.
Sales de ti
hacia el encuentro, génesis reciente,
y yo bebo y respiro
tu exhalación, la rama de tu gozo.
Allí donde se forma
el color de tus brazos enlazados
gira el anillo impar que me contiene.
Nadie me busque, nadie.
Soy tu vigilia,
me disuelvo, pequeña,
en la dulzura que tu pecho emana.
Soy tu sombra y la mía,
soy un desprendimiento de ti mismo.
Allí donde comienza
esa felicidad sufriente y bella,
voy a tu encuentro.
Me despojo de mí
con un sacudimiento
de aterrados manzanos.
Puedo en amor morir que seguiría
recorriendo la tierra con tus pasos,
en tus manos ahogada.