ΠΕΤΡΑ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ

OCTAVIO PAZ

ΠΕΤΡΑ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ

Ο Σίμα

σπέρνει μια πέτρα

στον αέρα

Η πέτρα ανεβαίνει

Μέσα

είν’ ένας γέρος που κοιμάται

Αν ανοίξει τα μάτια του

η πέτρα θα εκραγεί

στρόβιλος φτερών ραμφών

επάνω σε γυναίκα

που κυλάει

μέσ’ απ’ τα γένια του φθινόπωρου.

Η πέτρα κατεβαίνει

καίει

στην πλατεία του ματιού

ανθεί

στην παλάμη του χεριού σου

μιλάει

μετεωρίζεται

ανάμεσα στα στήθη σου

των υδάτων γλώσσες

Η πέτρα ωριμάζει

Από μέσα

τραγουδούν οι σπορές

Είναι εφτά

Εφτά αδελφές

Εφτά οχιές

Εφτά αχάτινες σταγόνες

Εφτά λέξεις

που αποκοιμήθηκαν

σε γυάλινο κρεβάτι

Εφτά φλέβες νερού

στο κέντρο

της πέτρας

που τη σπάζει του ματιού το βλέμμα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΦΑΫΡΟΥΖ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΦΑΫΡΟΥΖ: ΥΑ ΜΙΝΑ ΕΛ ΗΑΒΑΥΕΒ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΣΜΑΤΙΟΝ

Όπως βλέπεις εις την λίμνην την εικόνα σου πιστήν,
άνω ταύτης όσω είσαι·
άμα δε αναχωρήσης, έπαυσες να ζωγραφήσαι,
και η λίμνη διαγράφει την εικόνα σου αυτήν.

Ούτω και ενόσω μένης εις την φίλην σου εμπρός,
σ' εικονίζει, αγαπάσαι·
φεύγεις; αι στιγμαί εκείναι θα διαγραφώσι πάσαι,
και θα έλθουν πάλιν άλλοι να κατοπτρισθούν λαμπρώς.

Εις τον άνεμον μη λέγε τα δεινά σου·
δεν σ' ακούει.
Εις την άμμον μη χαράσσης τ' όνομά σου·
θα χαθή.

Όστις κρούει την ψυχήν την γυναικείαν,
μάτην κρούει·
ό,τ' εις γυναικός χαράξης την καρδίαν θα σβεσθή.



Από το βιβλίο: "Λύρα, Ανθολογία της νεωτέρας ελληνικής ποιήσεως", υπό Ιωάννου Πολέμη, Εν Αθήναις, Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία 1910, σελ. 160-161.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΧΟΣΕ ΛΑΡΡΑΛΔΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο JOSÉ LARRALDE

DE BUENOS AIRES MORENA

Viento que vino del sur,
fue su ardor de muchacha,
polen moreno en la piel,
y en su voz la fragancia.

Trajo el aroma feliz,
de la flor de su patio,
ganas de verse y vivir,
develaban sus manos.

Se que un poeta la amó,
y la puso en su canto,
y que su canto lloró,
cuando la vio partir,
de Buenos Aires morena,
ojos de llanto y milagro,
fragua de besos que entregan,
sus labios quemando.

Cuando regresa hacia el sur,
ni los besos le alcanzan,
relampaguea de amor,
y el adiós la desangra,
hay que robarla del sur,
y a la vida llevarla,
darle a la noche la luz,
de su risa robada.

Se que un poeta tembló,
cuando pudo encontrarla,
Ella a sus brazos volvió,
por caminos del sur,
de Buenos Aires morena,
hay que robarla cantando,
pájaros ebrios y estrellas la vienen llamando,
y las cigarras del viento le cuelgan su canto.

Μουσική: Carmen Guzmán
Στίχοι: Héctor Negro

ΧΟΥΑΝ ΧΕΛΜΑΝ!

JUAN GELMAN

LO QUE PASA

Yo te entregué mi sangre, mis sonidos,
mis manos, mi cabeza,
y lo que es más, mi soledad, la gran señora,
como un día de mayo dulcísimo de otoño,
y lo que es más aún, todo mi olvido
para que lo deshagas y dures en la noche,
en la tormenta, en la desgracia,
y más aún, te di mi muerte,
veré subir tu rostro entre el oleaje de las sombras,
y aún no puedo abarcarte, sigues creciendo
como un fuego,
y me destruyes, me construyes, eres oscura como la luz.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Lydie Pages.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 Προκήρυξη 1^ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού

για το βραβείο «Περιοδικό “Πόρφυρας” ‒ Γιώργος Ν. Κάρτερ»

***

Το περιοδικό «Πόρφυρας» προκηρύσσει τον 1ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ανέκδοτης ποιητικής συλλογής. Επιτρέπεται η συμμετοχή Ελληνίδων και Ελλήνων, ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ., είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την ελληνική ή κυπριακή υπηκοότητα. Αποκλείονται τα μέλη της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού.

Οι ποιητικές συλλογές που θα σταλούν για τον διαγωνισμό πρέπει:

1) Να μην έχουν εκδοθεί, να μην έχουν δημοσιευθεί μεμονωμένα ποιήματα της συλλογής, ούτε να έχουν αναρτηθεί εν όλω ή κάποια από τα ποιήματα αυτά στο διαδίκτυο, ούτε να είναι εν αναμονή αποτελεσμάτων από άλλο διαγωνισμό.

2) Να είναι πληκτρολογημένες και εκτυπωμένες ανά φύλλο, σε τρία αντίτυπα κάθε συλλογή.

3) Να είναι τουλάχιστον 24 ωφέλιμες σελίδες. Αν ή έκταση κάποιου ή κάποιων ποιημάτων είναι μεγαλύτερη από μία σελίδα, ισχύει και πάλι η έκταση των τουλάχιστον 24 ωφέλιμων σελίδων. Ως σελίδα υπολογίζεται η σελίδα Α4, γραμματοσειρά 12 στιγμών.

4) Θα βραβευθεί μία συλλογή με χρηματικό βραβείο 2.000 € (χορηγία του ποιητή Γιώργου Ν. Κάρτερ).

5) Οι συλλογές να στέλνονται με ψευδώνυμο, μαζί σ’ ένα φάκελο. Στο άνω μέρος όλων των σελίδων και των αντιτύπων της συλλογής να αναγράφεται το ψευδώνυμο, πληκτρολογημένο με τα ίδια στοιχεία των ποιημάτων. Σε δεύτερο μικρότερο αδιαφανή κλειστό φάκελο, που θα πρέπει να συνοδεύει τις συλλογές μέσα στον αρχικό φάκελο, ο υποψήφιος εξωτερικά θα αναγράφει το ψευδώνυμό του, μόνο αυτό, και μέσα τα πραγματικά του στοιχεία (όνομα, επίθετο, διεύθυνση, τηλέφωνα και e mail, αν υπάρχει). Οι δεύτεροι αυτοί μικρότεροι φάκελοι δεν θα παραδοθούν στην κριτική επιτροπή αλλά θα φυλαχθούν στο αρχείο του περιοδικού. Ένας και μοναδικός φάκελος απ’ αυτούς θα ανοιχθεί από τον «Πόρφυρα» μόνο σε περίπτωση βράβευσης της αντίστοιχης συλλογής. Πέραν του μικρότερου φακέλου που θα ανοιχθεί, οι υπόλοιποι μικροί φάκελοι με τα ονόματα θα καταστραφούν χωρίς ν’ ανοίξουν, με σύνταξη πρακτικού καταστροφής από την εκδοτική ομάδα του «Πόρφυρα».

6) Τα έργα θα κριθούν από 3/μελή κριτική επιτροπή συγγραφέων εγνωσμένου κύρους, οι οποίοι θα παραλάβουν μόνο τις συλλογές. Τα ονόματα των κριτών θα ανακοινωθούν με τη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος.

7) Οι υποψήφιοι / υποψήφιες μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους έως την 31^η Δεκεμβρίου 2012 στη διεύθυνση: Περιοδικό «Πόρφυρας», Τ.Θ. 206, 49100 Κέρκυρα, με απλή (όχι συστημένη) επιστολή, χωρίς αναγραφή ονόματος αποστολέα. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των ΕΛ.ΤΑ. Δεν θα γίνονται επιβεβαιώσεις της παραλαβής των φακέλων, αφού δεν θα έχουμε στη διάθεσή μας τα πραγματικά στοιχεία.

8) Η μη τήρηση έστω και ενός από τους παραπάνω όρους του διαγωνισμού συνεπάγεται τον αποκλεισμό του υποψηφίου.

9) Η απονομή του βραβείου θα γίνει σε επίσημη τελετή κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών (Μουσείο Σολωμού – Κέρκυρα). Η συγκεκριμένη ημερομηνία θα ανακοινωθεί και θα δημοσιοποιηθεί εγκαίρως.

Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 6945 074944 (Δημ. Κονιδάρης, μετά την 11^η πρωινή κάθε μέρα) και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: dimkonidaris@yahoo.gr

ΧΟΣΕ ΑΝΧΕΛ ΒΟΥΕΣΑ!

JOSÉ ÁNGEL BUESA

ME LLEGABAS EN LA BRISA Y EN LA ESPUMA…

Me llegabas en la brisa y en la espuma,
tú, la perdida para siempre...
Tú, la que ennoblecías el sabor del recuerdo,
que ahora llegas más casta y más ausente...
Me llegas en el viento que huele a lejanía,
me llegas en la sal que sabe a muerte,
tú, sombra arrinconada en un silencio;
tú, la perdida para siempre...
Ya no sé por qué sordo camino de la ausencia
bajo que estrellas moribundas vienes,
con los pies inseguros llenos de polvo y de rocío,
tú, la perdida para siempre...

ΚΗΠΟΝ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΝ ΕΚΑΡΠΩΣΑ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

[ΚΗΠΟΝ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΝ ΕΚΑΡΠΩΣΑ]

Κήπον κλεισμένον εκάρπωσα

νυχτάνθεμα και κυνανθοί

ευωδία αβύσσων, κήπος γραμμάτων

με περιβάλλει, πολύχρωμος ερμητικός

χρωματόσωμον ο λόγος. Βασανίζω εικόνες

με λέξεις που τις καθυστερούν

αναγνωρίζω διαφορές αλλιώς δεν επέρχεται το ποίημα

κι επανέρχονται τοπωνυμίες κι ανέκδοτα.

Καθυστερημένα όνειρα βρωμούν σαν μπακαλιάρος

Γιαννιώτικα Πολίτικα μακρόσυρτα τραγούδια

ανατολίτικα βρωμούν σαν παλαμίδα.

Στιγμές σκορπισμένες στα βράχια

πεύκα πεπονόφλουδες κάποτες καπότες

στιγμές βουλιαγμένες στα χρόνια.

Το φύσημα πνοής ανάμεσα στα φύλλα και τα φύλα.

Δαφνί και δάφνη ο κόσμος εντόσθια εντός μου.

Τώρα ζητώ τη μανία ν’ αμβλύνει το χαρτί

Από το βιβλίο: Νικόλαος Κάλας, «Οδός Νικήτα Ράντου», Ίκαρος, Αθήνα 1977, σελ. 135.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΑΣΟΥΘΕΝΑ ΜΑΪΣΑΝΙ

 

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η AZUCENA MAIZANI

LEJOS DE MI TIERRA

Por caminos del mundo, paseo mi ansiedad

Llevando en lo profundo del alma, soledad,

Tan lejos de mi tierra, soñar es recordar

Y es que el recuerdo encierra, a mi lejano hogar.

La vida es un recuerdo, que vive en la extensión

Un ansia que se agita y alienta al corazón,

Al corazón que quiere y no puede olvidar,

Al corazón que muere, que muere por amar.

Hoy, lejos de mi tierra

Viviendo una ansiedad,

Una ansiedad que encierra

Mi gran felicidad.

Felicidad que espera

Mi pobre corazón,

De que en la serranía,

Me espera la alegría

Me espera la ilusión.

Andando va la vida, su ritmo siempre igual

Y el mundo nos convida, lo mismo al bien que al mal,

Dejándonos ternezas, dejándonos dolor

Y a veces mil tristezas, que nacen del amor.

Amor es cruel tormento, si muere una pasión

Vivir es sufrimiento, perdida la ilusión,

Yo, lejos de mi tierra, hoy vivo la emoción

Que mi recuerdo encierra, que guarda el corazón.

Στίχοι & μουσική: Azucena Maizani.

"ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΑΠΗΝΤΗΣΕΝ..."

ΤΕΥΚΡΟΣ ΑΝΘΙΑΣ


"ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΑΠΗΝΤΗΣΕΝ..."

Αλήτικη ζωή! δε σε βαρέθηκα,
μ΄ όλο που μ΄ έκανες ερείπιο.
(Γελώ και καμαρώνω, εδώ που βρέθηκα,
το παντελόνι μου το τρύπιο).

Κοιτάζω το σακάκι μου το νόστιμο,
και το θρηνώ, χωρίς αιτία.
(Το κλάημα μου προσφέρεται σαν πρόστιμο
για την αθλία μου αλητεία).

Κρατώ ένα μικρουλάκι ξεροκόμματο,
και μες στο δρόμο το σπαράζω.
Κινούμαι βλακωδώς, καθώς αυτόματο,
και με τον κόσμο διασκεδάζω.

Ιδού! κάποια μαντάμ κρατάει τη τσάντα της
κι ενώ με βλέπει, χαχανίζει.
Και γνέφει στον ηλίθιο τον άντρα της,
που κάπου εκεί κάτι ψωνίζει.

Γιατί, παρακαλώ, μαντάμ, γελάσατε;
Πως είμαι αλήτης σιωπηλός;
Αχ! φαίνεται ποτέ σας δεν πεινάσατε...
...Με συγχωρείτε... είμαι τρελός...

«Εκείνη δεν απήντησεν...», ως έγραψε
μια συγγραφεύς ρομαντική.
Γελούσε, ναι, γελούσε και δεν έπαψε,
ώσπου τραβήχτηκα από κεί.

Αλήτικη ζωή! δε σε βαρέθηκα,
μ΄ όλο που μ΄ έκανες ερείπιο.
(Γελώ και καμαρώνω, εδώ που βρέθηκα,
το παντελόνι μου το τρύπιο).



Από το βιβλίο: Τεύκος Ανθίας, "Τα σφυρίγματα του αλήτη", Αθήνα 1929, σελ. 61-62.

ΓΙΑΡΟΣΟΥΑΒ ΙΒΑΣΚΙΕΒΙΤΣ!

JAROSŁAW IWASZKIEWICZ

AMORE PROFANO

Kotara da nam światło zielone jak woda.
Smuga słońca nam powie, że jest nieskończoność,
Spokojnego odblasku twardawa łagoda
Spłynie na twoje ciało jak jasna zieloność.

Na sinym aksamicie będziesz jak morela,
Wyłuskana z szat wszelkich, spokojnie okrągła.
Przyłożę do twych piersi gestem menestrela Rękę,
a pierś twa zadrży jak struna pociągła.

Gdy palcem znajdę ust twych jedwabną oponę,
Gołębie złotych blasków przelecą sufitem
I roztopią się w oknie - pachnącym błękitem.

Zielenią zadumaną i żółcią karmione.
Wreszcie na bladych okien wodniste zasłony
Upadnie siny wieczór w czarną noc zmieniony.

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Ή ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΡΡΟΣ

ΔΥΟ ΧΑΔΙΑ

Το χάδι σου κοπέλλα μου ξεσκέπαζε χαρές

μ’ ευγένειες

που ξέχναγαν εμένα.

Το νόμιζα, ως που βρέθηκα, πρωί

σ’ αξύπνητο της πόλης πεζοδρόμιο.

Μονάχος με το χιόνι.

Ζωντάνευα στο ρίγος του χαδιού του.

Είμουνα ’γώ το δέντρο, η παγωνιά, το χιόνι.

Κάθε χιονάκι μιά ζωή.

Ορμή, και νάζι

σα νά ’τανε παντοτεινός ο πηγαιμός τους.

Και ξαφνικά χτυπιώνται,

τόσο αδύνατες ζωούλες.

Θα μείνουνε. Τι βλέπω, λιώνουνε.

Και πάντα έρχουνται. Ώς τη γη.

Χιονάκια κι άνθρωποι

Το μυστικό που στέλνει όλα, φωτισμένο.

Τέτοια τα χάδια και τα δυό,

τό ’να κοιμίζει την ψυχή,

τ’ άλλο μας την χτυπάει, πιο κλεισμένα,

όταν τους λείπει ο πόνος της αγάπης ή της στέρησης.

Πρώτη έκδοση: Παρίσι 1930.

Από το βιβλίο: Θεόδωρος Ντόρρος, «Στου γλιτωμού το χάζι», Πρόλογος Αλεξ[ανδρος] Αργυρίου, Εκδόσεις Αμοργός, Αθήνα 1981, σελ. 22.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΜΠΑΓΑΣΑΣ

Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια.
Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια,
να ξαναγίνω καβαλάρης
και ξαναέλα να με πάρεις

ουρανέ,
για' δεν υπήρξα κατεργάρης
και τη χρειάζομαι τη χάρη σου

μωρέ.

Ρε μπαγάσα!

Περνάς καλά εκεί πάνω;
Μιαν ανάσα

γυρεύω για να γιάνω.
Δεν το πιστεύω

να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω

δεν χαμπαριάζεις.
Πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρακοστίσει.

Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια

στο ρεφρέν.
Για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα

να τον κλαίν'.

Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους.
Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πως να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα

ουρανέ,
για' δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις

γαλανέ.

Ρε μπαγάσα!

Περνάς καλά εκεί πάνω;
Κάνε πάσα

καμιά ματιά και χάμω.
'Κεί που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ότι σού 'ρθει κατεβάζεις
μην θαρρείς πως με ταράζεις.

Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια

στο ρεφρέν.
Για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα

να τον κλαίν'.

Στίχοι & μουσική: Νικόλας Άσιμος.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΔΓΑΡΔΟ ΔΟΝΑΤΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο EDGARDO DONATO

EL HURACÁN

El huracán desrraigó con crueldad
el rosal que planté en el jardín
de mi amor que cuidé con afán
y, al nacer una flor, la traición
le cortó sin piedad su raíz
y el rosal nunca más floreció.
Como al rosal mi ilusión la mató
un amor de mujer que mintió.
Cristo soy con mi cruz al andar,
compasión solo doy al pasar.
Vendaval que arrasó mi querer,
huracán transformao en mujer.

Fueron sus caricias
llenas de mal y traición,
labios que mintieron despiadados
y al besar su falsa boca
se me helaba el corazón.
Ilusión que se fue,
amor que mató.
Una mala mujer que lleva
el veneno escondido
en su negro corazón.

Te perdoné porque odiar yo no sé,
ni rencor para ti guardaré
sólo sé que su mal derrumbó
el Edén que hilvané con fervor,
luz de amor que jamás volverá
a alumbrar a mi fiel corazón.
Vago sin fe con mi cruz de dolor,
hoy vivir para mí es crueldad
juventud que le di sin dudar
y jugó sin piedad con mi amor.
Vendaval que arrasó mi querer,
huracán transformao en mujer.

Μουσική: Osvaldo Donato & Edgardo Donato.

Στίχοι: Nolo López.

ΣΟΝΕΤΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΡΕΝΤΖΟ ΜΑΒΙΛΗ!

Στα 100χρονα του θανάτου του Μαβίλη —ποιητή, μεταφραστή, βουλευτή και στρατιώτη— το “Με τα λόγια (γίνεται)” επιθυμεί να τιμήσει τον ποιητή Μαβίλη. Και επειδή ο ποιητής Μαβίλης είναι ο διασημότερος και (ίσως) ο καλύτερος Έλληνας 'σονεττογράφος', σκεφτήκαμε να τιμήσουμε το σονέττο του Μαβίλη.
Σας προσκαλούμε, λοιπόν, να (ξανα)μελετήσετε καλά τον Μαβίλη, να (ξανα)διαβάσετε προσεκτικά όλα τα σονέττα του —αν δεν σας είναι ήδη, κι αυτός κι εκείνα, επαρκώς οικεία— και να γράψετε από ένα έως και τρία σονέττα που, από πλευράς μεν στιχουργικής θα ακολουθούν πιστά τον τύπο σονέττου του Μαβίλη (με τις όποιες μικρές παραλλαγές του), από πλευράς δε γλώσσας, θέματος, 'τόνου', ύφους, και περιεχομένου γενικότερα, θα είναι απολύτως ελεύθερα και ανοιχτά.
Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι ο ίδιος ο Μαβίλης έγραψε, πέρα από την 'κλασική', πασίγνωστη “Λήθη”, και το (προτελευταίο του ποίημα, σταλμένο σε φίλο, και μηδέποτε εκδοθέν όσο ζούσε) ουλτραμοντέρνο “Φάληρο” – ένα σονέττο που, θα λέγαμε, έρχεται απ' το μέλλον: από το δικό μας μέλλον.
1. Μπορείτε να γράψετε με τ' όνομά σας ή με ψευδώνυμο.
2. Στείλτε μας, αποκλειστικά μέσω ημαίηλ (κανένας άλλος τρόπος υποβολής δεν θα γίνει αποδεκτός) στην διεύθυνση panayotisioannidis@yahoo.gr, τα σονέττα σας (από ένα έως και τρία) μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2012, και...
3. ... εμείς (ο Παναγιώτης Ιωαννίδης, ποιητής, η Παυλίνα Μάρβιν, ποιήτρια, ο Γιάννης Πατίλης, ποιητής, εκδότης του περιοδικού “Πλανόδιον”, και η Αλεξάνδρα Πλαστήρα, ποιήτρια – λάτρεις άπαντες και σταθεροί αναγνώστες της ποίησης του Μαβίλη) θα επιλέξουμε τα κατά την κρίση μας καλύτερα τα οποία και...
4. ... θα διαβαστούν στην εορταστική, προς τιμήν του Μαβίλη, εκδήλωση τού “Με τα λόγια (γίνεται)”, τον Δεκέμβριο του 2012.
5. Από κάθε υποβολή, μόνο ένα σονέττο —το μέγιστον— είναι δυνατόν να επιλεχθεί.
6. Η ανάγνωσή τους τον Δεκέμβριο, θα γίνει από τους ίδιους τους ποιητές/ποιήτριές τους, εφόσον το επιθυμούν.
7. Τα σονέττα αυτά θα δημοσιευθούν επίσης, μετά την εκδήλωση, στο περιοδικό “Πλανόδιον”.
(Η πρόσκληση υπάρχει επίσης και εδώ:
https://www.facebook.com/note.php?note_id=283483111742753)

Περιμένουμε με ενδιαφέρον τα σονέττα σας!

μτλγ