ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 4

FRANTIŠEK HRUBÍN (1910-1971)


KRÁČEJÍCÍ V POLÍCH

Dech slunečný se zavřel do netřesku,
pták temně rozplynul se, sotva hles,
je po polednách a pod bičem blesků
mdlá stáda vesnic k stříži táhnou dnes.

Duněním kroků pradávného žháře
zachvěla se zápraží kamenná,
nejstarší strom si vzpomněl na štěpaře
při prvním blesku, lásko plamenná.

Osamělý se v polích výškám vzdává
a svými kroky těžce ohledává
tvou vrátkost, země, připravená pít

a třesoucí se v žhavém zastavení.
A v oslnivém příboji tvých žit
skořápky ztracenější není.

ΜΑΤΑΙΑ

ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ


ΣΧΕΔΟΝ ΕΡΩΤΙΚΟ

Όλα τ’ άγρια ζώα σκαρφαλώνουν στο κρεβάτι σου. Φυσάει
ένας δαιμονισμένος αέρας.

Ο λαιμός σου είναι ένας γλιστερός κορμός. Δέντρου όπου
μάταια προσπαθώ ν’ ανέβω.



Από την ποιητική συλλογή «Τα γόνατα της Ρωξάνης», 1981.

Ο ΓΙΟΖΕΦ ΣΟΥΚ ΠΑΙΖΕΙ ΜΟΤΣΑΡΤ

Ο JOSEF SUK ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ADAGIO FOR VIOLIN AND ORCHESTRA IN E ΤΟΥ MOZART

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΩΝ ΜΥΡΩΝ

FRANTIŠEK HALAS


ΒΡΑΔΥ

Αντί καυτών μετάλλων ήλθε η καθοσίωσις εν οίκω
και δώσ’ του τότε να γεμίζει τις σουπιές που του γλιστράγαν
καθώς ο σιωπηλός ιχθύς ζυγώνει στα έντερα τον κρίκο

Της νεκροκεφαλής χρυσόφυλλη στη λεύκα η πεταλούδα
η μέρα εσβήστη μόλις δέκα προσωπεία πήρε δάνειο
τα σώψυχα του ποιητή ήβγαν έξω τους και γίναν φλούδα

Στου στόματος την ηρεμία τρισπαμπάλαιον κρατά τον όποιο
σωπαίνει θρύλο και ο ψωριάρης από προσώπου γης εχάθη
το πένθος μόνο εξέχει αέρινο εκεί απάνω σάμπως περισκόπιο

Σαλός και ξεφυλλίζει στη σχισμή τη βίβλο των ονείρων
σελίδες κολλημένες μάλλον απ’ το μέλι της παράνοιας
στο ζόφο μέσα η κάμπια γίνεται πανσέληνος των μύρων



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΡΕΜΠΩ!

Η ανάρτηση αφιερώνεται στην Πολυξένη, για τα 20 χρόνια εγγάμου βίου που συμπληρώσαμε.


ARTHUR RIMBAUD


LE DORMEUR DU VAL

C'est un trou de verdure où chante une rivière,
Accrochant follement aux herbes des haillons
D'argent ; où le soleil, de la montagne fière,
Luit : c'est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue,
Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
Dort ; il est étendu dans l'herbe, sous la nue,
Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
Sourirait un enfant malade, il fait un somme :
Nature, berce-le chaudement : il a froid.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine ;
Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine,
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

ΑΠΕΙΛΗ ΣΕ ΤΡΙΑ ΣΤΑΔΙΑ

SARAH KIRSCH (1935)


ΑΠΕΙΛΗ ΣΕ ΤΡΙΑ ΣΤΑΔΙΑ

Θέλεις τώρα να φύγεις;
Θα το πω στο φεγγάρι!
Δες, το φεγγάρι με νιώθει,
τη Μεγάλη την Άρκτο θα ζέψει,
με τα κάτασπρα δόντια του
θα σε πάρει από πίσω!

Πας την πόρτα ν' ανοίξεις!
Του ανέμου θα πάω να το πω!
Με καπνιά και μ' αγιάζι
θα σου βάψει το πρόσωπο,
με χαλάζι, με κρύο γυαλί
το κορμί σου θα δείρει.

Ώστε πρέπει να φύγεις;
Όπως θες, σε κανέναν δεν θα το πω.
Δίχως δάκρυα κι όνειρα
θα με πάρει ο ύπνος•
δεν σε κρατάει πια κανένας εδώ.



Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης.

ΤΑΝΓΚΟ ΝΟΤΤΟΥΡΝΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ADAM ASTON ΚΑΙ Η ΔΑΝΑΗ


ΤΑΝΓΚΟ ΝΟΤΤΟΥΡΝΟ

Μιαν αγάπη αληθινή
δεν είχα εγώ γνωρίσει
και κυλούσε η ζωή
σβησμένη
χαμένη
χωρίς αγάπης πνοή

Τι κι αν σκόρπισα φιλιά
σ' εφήμερο μεθύσι
την αγάπη που γλυκά
σκλαβώνει
θυμώνει
σε σένα την έχω βρει

Θυμήσου μια βραδιά
με το τάνγκο νοτούρνο
που τους δυο μας ενώνει
στις στροφές του τρελλά

Έκλεψες μια καρδιά
με το τάνγκο νοτούρνο
κάποιες ώρες που μόνη
η αγάπη μιλά

Όταν σε γνώρισα
γνώρισα τη χαρά μου
κι ήρθες στα όνειρά μου
για να δώσεις πνοή

Θυμήσου μια βραδιά
με το τάνγκο νοτούρνο
το τραγούδι που ενώνει
δυο καρδιές στη ζωή



Μουσική: Hans-Otto Borgmann.
Ελληνικοί στίχοι στίχοι: Πωλ Μενεστρέλ.

ΚΑΜΜΙΝΓΚΣ!

E.E. CUMMINGS


SOMEWHERE I HAVE NEVER TRAVELLED

somewhere i have never travelled, gladly beyond
any experience, your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully, mysteriously) her first rose

or if your wish be to close me, i and
my life will shut very beautifully, suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the colour of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens; only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody, not even the rain, has such small hands



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Flavia Vento.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΠΟΥΛΑΤ ΟΚΟΥΤΖΑΒΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΠΟΥΛΑΤ ΟΚΟΥΤΖΑΒΑ


бери шинель, пошли домой

А мы с тобой, брат, из пехоты,
А летом лучше, чем зимой.
С войной покончили мы счёты,
Бери шинель, пошли домой!

Война нас гнула и косила,
Пришёл конец и ей самой.
Четыре года мать без сына,
Бери шинель, пошли домой!

К золе и к пеплу наших улиц
Опять, опять, товарищ мой,
Скворцы пропавшие вернулись,
Бери шинель, пошли домой!

А ты с закрытыми очами
Спишь под фанерною звездой.
Вставай, вставай, однополчанин,
Бери шинель пошли домой!

Что я скажу твоим домашним,
Как встану я перед вдовой?
Неужто клясться днем вчерашним,
Бери шинель пошли домой!

Мы все - войны шальные дети,
И генерал, и рядовой.
Опять весна на белом свете,
Бери шинель, пошли домой!

ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 3

JOSEF HORA (1891-1945)


NĚKDE V DÁLCE

Někde v dálce už voní bezy.
Někde v dálce už
s kloboukem v ruce po zelené mezi
jde zamyšlený muž.

Člun po vodě se houpe, vítr vane
a vše je slib,
jenž z modrých větví tichým světlem kane
do vůně lip.

A je to jenom obraz tvého těla,
vzdálený chodec ten,
do jehož vlasů mlha napršela

ti jarem, jehož není.
Tím jarem, jehož není
a jímž už dnes se cítíš přemožen.

ΜΙΧΑΗΛ ΓΙΟΥΡΓΕΒΙΤΣ ΛΕΡΜΟΝΤΩΦ

Михаил Юрьевич Лермонтов (1814-1841)


ΝΑ ΖΗΣΩ ΔΙΧΩΣ ΠΑΘΗ ΤΗ ΖΩΗ...

Να ζήσω δίχως πάθη τη ζωή· με πνεύμα
ανέμελου έρωτα ποθούσα εγώ τη λύρα.
Ο νους μου στης τρυφής επλύθηκε το ρεύμα
και αμέριμνη μού χρωματίστηκεν η μοίρα.

Του κόσμου ωστόσο με κυνήγαγεν η χλεύη,
και εθραύσθη η απατηλή γαλήνη, η νηνεμία.
Τους ποιητές μιά τρέλα δεν τους κυριεύει;
Υπάρχει θάλασας νά ’ν’ δίχως τρικυμία;

Ο ποιητής στον κόσμο ζει για να υποφέρει,
των βάσανων το τίμημα να ξεχρεώσει.
Των μόχθων του θα δει τη δόξα νά ’ναι αστέρι,
στους ουρανούς με τόκο μόνο αν την πληρώσει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ

Ίσως να κυβερνάς ακόμα τη φωνή σου· –
αύριο, μεθαύριο, κάποτε,
την ώρα που οι άλλοι θα φωνάζουν κάτω απ’ τις σημαίες,
φώναξε κι εσύ,
μονάχα πρόσεξε να κατεβάσεις το κασκέτο σου
χαμηλά, πολύ χαμηλά,
μη δουν πού κοιτάζουν τα μάτια σου,
όσο κι αν ξέρεις πως αυτοί που φωνάζουν
δε βλέπουν πουθενά.



Από την ποιητική συλλογή «Διάδρομος και σκάλα».
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Ι, 1989, σελ. 219.

Η ΣΟΥΑΒΑ ΠΖΥΜΠΥΛΣΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΕΝΑ ΠΟΛΩΝΙΚΟ ΤΑΝΓΚΟ: ΠΟΤΕ ΠΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η SŁAVA PRZYBYLSKA


JUŻ NIGDY!

Patrzę na Twoja fotografię
którą dziś przysłałeś mi
i wypowiedzieć nie potrafię
męki tych ostatnich dni
Dziś przebolałam już
wszystko zapomniałam już
wszystko zrozumiałam
i wiem

już nigdy
nie usłyszę kochanych Twych słów
już nigdy
do mych ust nie przytulę Cię znów
na zawsze
pozostaną dni smutku i mąk
nie oplecie pieszczotą mnie wkrąg
biel Twoich rąk
już nigdy

już nigdy
jak okrutnie dwa słowa te brzmią
już nigdy
nie zobaczę Twych oczu za mgłą
odszedłeś
jakże trudno pogodzić sie z tym
że nie wrócisz ni nocą ni dniem
myślą ni snem
już nigdy

czyż można samym żyć wspomnieniem
echem zapomnianych dni
byłeś mi wszystkim jesteś cieniem
tego co umarło już
żegnaj kochany mój
i niezapomniany mój
Sercem całowany mój śnie

już nigdy
jak okrutnie dwa słowa te brzmią
już nigdy
nie zobaczę Twych oczu za mgłą
odszedłeś
jakże trudno pogodzić się z tym
że nie wrócisz ni nocą ni dniem
myślą ni snem
już nigdy



Μουσική: Jerzy Petersburski.
Στίχοι: Andrzej Włast.

ΡΙΚΑΡΔΟ ΧΑΪΜΕΣ ΦΡΕΫΡΕ

RICARDO JAIMES FREYRE (1868 -1933)


ENTRE LA FRONDA

Junto a la clara linfa, bajo la luz radiosa
del sol, como un prodigio de viviente escultura,
nieve y rosa su cuerpo, su rostro nieve y rosa
y sobre rosa y nieve su cabellera oscura.

No altera una sonrisa su majestad de diosa,
ni la mancha el deseo con su mirada impura;
en el lago profundo de sus ojos reposa
su espíritu que aguarda la dicha y la amargura.

Sueño del mármol. Sueño del arte excelso, digno
de Escopas o de Fidias, que sorprende en un signo,
una actitud, un gesto, la suprema hermosura.

Y la ve destacarse, soberbia y armoniosa,
junto a la clara linfa, bajo la luz radiosa
del sol, como un prodigio de viviente escultura.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Fernanda Tavares.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ: ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣΣΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ


ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣΣΑ

Στην Ελλάδα δεν μπορώ
μια γυναίκα για να βρω
εχει όμορφες πολλές
μα είναι μάνα μου φτωχές

Εγώ θέλω πριγκηπέσσα
από το Μαρόκο μέσα
νά 'χει λίρα με ουρά
μιά γυναίκα μιά φορά

Πέρσυ πέρασε από 'δώ
κι έψαχνε να βρει γαμπρό
χωρίς να το ξέρω εγώ
μάνα μου να σε χαρώ

Μ΄είδε κάτω στον Πειραία
στου Τσελέπη με παρέα
και από τότε μ'αγαπά
και μου στέλνει και λεφτά

Θα με κάνει βασιλιά
πέρα εκεί στην αραπιά
κι όλα της θα τά 'χω εγώ
μάνα μου να σε χαρώ

Δεκαοχτώ βαγόνια λίρες
κοκαΐνες και νταμίρες
κάθε είδους αργιλέ
με διαμάντι όλο ντουμπλέ

Θα μου πάρει μπαγλαμά
φίλντισι και μάλαμα
κι ό,τι άλλο θέλω εγώ
μάνα μου να σε χαρώ

Πεντακόσοι δερβισάδες
θα μας φτιάχνουν τους λουλάδες
να φουμάρουμε γλυκά
στον χρυσό μας τον οντά