ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 2

IVAN BLATNÝ (1919-1990)


JARO

Karfiol zůstal stát na střeše bungalovu,
vrací se vlašťovka, sleduješ její let,
a první pupeny jsou vytepány z kovu,
budeme vozit hnůj, znám to už nazpaměť.

Obloha vrní zas, je ještě na hambalkách,
ač se má vyjasnit, ač má být krásný den.
Zdaleka hvízdá vlak, zdaleka hvízdá dálka,
stříbrné krůpěje ťukají do oken.

U branky na hřišti trénují malí hoši,
karfiol zůstal stát na čerstvém novém koši,
přijď, slunce z Francie, a podej nám svůj svit.

Už bych chtěl jíti pryč a otevírám dveře,
už bych chtěl jít pryč, kdybych na Riviéře,
muselo by se zcela vystříbřit.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΙΕΓΟ ΕΛ ΘΙΓΑΛΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο DIEGO EL CIGALA


TE EXTRAÑO

Unas veces me siento
como pobre colina
y otras como montaña
de cumbres repetidas

Unas veces me siento
como un acantilado
y en otras como un cielo
azul pero lejano

A veces uno es
manantial entre rocas
y otras veces un árbol
con las últimas hojas

Pero hoy me siento apenas
como laguna insomne
con un embarcadero
ya sin embarcaciones

Una laguna verde
inmóvil y paciente
conforme con sus algas
sus musgos y sus peces

Sereno en mi confianza
confiando en que una tarde
te acerques y te mires
te mires al mirarme.

ΣΑΝ ΑΠΛΗΣΤΟ ΠΟΥΛΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ


ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΗ ΜΟΥΣΑ

Ονειροπαρμένη Μούσα
Γιατί σεργιανάς μπροστά μου;
Ουρανοκατέβατη η ζωή σου
Κελαηδά σαν άπληστο πουλί
Και θαμπώνει μας τα φρένα
Και γλιστρά και σκορπίζει
Άπειρα τα γιασεμιά της μέθης
Σε μια άσπιλη αρυτίδωτη λαλιά.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΩΚΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΛΙΩΚΑΣ: ΓΚΡΕΚΟ ΜΑΣΚΑΡΑ.

ΟΛΗ ΕΤΟΥΤΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ

IDEA VILARIÑO


ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Διάφανοι οι αέρηδες, διάφανα όλα:
ο πέλεκυς του πρωινού,
τα λευκά όρη από γυαλί, τα πεπραγμένα των κυμάτων,
όλη ετούτη η θάλασσα, όλη ετούτη η θάλασσα
που εκπληρώνει το βαθύ της πεπρωμένο,
η θάλασσα η ακκιζόμενη, η θάλασσα
την ώρα ακριβώς ετούτη του μελιού, οπού το ένστικτο
σα νυσταγμένη βομβίζει μέλισσα...
Ήλιος, Έρωτας, κρίνα που ανοίξανε, μαρίνες,
ευαίσθητα ξανθά κλαριά και σάμπως κορμιά παντρύφερα,
κατάχλωμες αμμουδιές μακρόσυρτες, απέραντες.

Διάφανοι οι αέρηδες, διάφανες
οι φωνές, η σιωπή.
Στις όχθες του έρωτα, της θάλασσαςκαι του πρωιού,
πάνω στην άμμο την καυτή που τρέμει απ’ τη λευκότητα
καθένας μας εδώ είναι καρπός,
ένας που σιγά-σιγά τον θάνατό του ωριμάζει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΝΤΒΟΡΖΑΚ, ΜΕΝΟΥΧΙΝ, ΕΝΕΣΚΟΥ

Ο YEHUDI MENUHIN ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ VIOLINKONZERT IN a, op. 53 ΤΟΥ ANTONÍN DVOŘÁK
Ο GEORGES ENESCU ΔΙΕΥΘΥΝΕΙ ΤΗΝ ORCHESTRE DU CONSERVATOIRE DE PARIS
Ηχογράφηση: 26 & 28 Φεβρουαρίου 1936.

ΓΚΑΙΤΕ!

JOHANN WOLFGANG VON GOETHE (1749-1832)


AUF DEM SEE

Und frische Nahrung, neues Blut
Saug' ich aus freier Welt;
Wie ist Natur so hold und gut,
Die mich am Busen hält!
Die Welle wieget unsern Kahn
Im Rudertakt hinauf,
Und Berge, wolkig himmelan,
Begegnen unserm Lauf.

Aug', mein Aug', was sinkst du nieder?
Goldne Träume, kommt ihr wieder?
Weg, du Traum! so Gold du bist;
Hier auch Lieb' und Leben ist.

Auf der Welle blinken
Tausend schwebende Sterne,
Weiche Nebel trinken
Rings die türmende Ferne;
Morgenwind umflügelt
Die beschattete Bucht,
Und im See bespiegelt
Sich die reifende Frucht.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Fernanda Lessa.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΝΧΕΛ ΚΑΒΡΑΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ÁNGEL CABRAL


QUE NADIE SEPA MI SUFRIR

No te asombres si te digo lo que fuiste
Un ingrato con mi pobre corazón,
Porque el fuego de tus lindos ojos negros
Alumbraron el camino de otro amor.

Y pensar que te adoraba tiernamente
Que a tu lado como nunca me sentí,
Y por esas cosas raras de la vida,
Sin el beso de tu boca yo me vi.

Amor de mis amores!
Vida mía...
Que me hiciste
Que no puedo
Consolarme
Sin poderte contemplar?
Ya que pagaste mal a mi cariño tan sincero,
Lo que conseguirás
Que no te nombre nunca más...

Amor de mis amores!...
Si dejaste
De quererme,
No hay cuidado
Que la gente
De esto no se enterará...
Qué gano con decir que un gran amor cambió mi suerte?
Se burlarán de mí.

Que nadie sepa mi sufrir...

ΣΤΕΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ

ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ


Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΞΟΡΙΣΤΟΥ

Δεν ήρθε άλλη στιγμή από τότε.
Πυκνή ομίχλη ο χρόνος γύρω μου
και τα παράθυρα διεσταλμένα στη μνήμη.
Ανέγγιχτα άφησα τα πράγματά σου
στην παιδική σου αφή καθηλωμένα
και 'γώ από κυπαρίσσι της σιωπής ακουμπισμένη
στο θάνατο μετρούσα που γυρόφερνε
στενεύοντας το κύκλο γύρω μου
στενεύοντας το κύκλο...

Ανέγγιχτα άφησα τα πράγματά σου
κ’ η στιγμή που 'φυγες
πουλί παγιδεμένο στο ρολόι.
...Μα γιατί στέκεις έτσι ξεχασμένος
μες στα παληά σου ενθύμια;

Είναι φριχτό μα δε σ’ αναγνωρίζουν
μήτε και συ τ’ αναγνωρίζεις πια...
Φύλλο νεκρό το παρελθόν, παιδί χαμένο,
μαρμαρωμένος ο παληός σου ο κόσμος, πάει,
και συ με νέο πρόσωπο έχεις γυρίσει
από μιάν άλλη γνώση φαγωμένο.




Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μαρτυρίες», Μάιος 1964.

ΤΣΕΧΙΚΑ ΣΟΝΕΤΤΑ 1

EUGEN AUGUSTIN MUŽÍK (1859-1925)


JAK NENÁVIDÍM!

Jak nenávidím protivné ty hlupce,
již z odpadků se živí umění,
jichž myšlénka jen - břicha ztučnění,
jichž život včely ne, sprostého trubce!

Jest těžko jádro v prázdné hledat slupce
a teplo v malovaném plameni.
Ba na zelný trh bych bez prodlení
chtěl hnát ty baby, kejklíře a tupce.

ať koupí tam je rumaři a rasi,
by káry táhli, a ne povoz Krásy.
A kdyby k tomu nechtěli je bráti,

z jich prázdných hlav dát škopků nadělati
a naložit v ně okurky a zelí,
by aspoň jednou něco v hlavě měli.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ


ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο
μικρό παιδί
Στα μάτια είχα τη χαρά, στα χέρια το βιβλίο
μικρό παιδί

Όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια
στον ουρανό τα σήκωνα, να ζεσταθούν στ’ αστέρια

Παιδί στα δεκατέσσερα, κλέψανε τη χαρά μου
μικρό παιδί
Στα μάτια είχα τη φωτιά, τον ήλιο στην καρδιά μου
μικρό παιδί

Όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια
στον ουρανό τα σήκωνα, να ζεσταθούν στ’ αστέρια

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο
μικρό παιδί
Το γέλιο είχα συντροφιά, στα χέρια το βιβλίο
μικρό παιδί

Όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια
στον ουρανό τα σήκωνα, να ζεσταθούν στ’ αστέρια



Μουσική: Λίνος Κόκοτος.
Στίχοι: Αργύρης Βεργόπουλος.

ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ

CRISTINA PERI ROSSI (1941)


MONTEVIDEO

Nací en una ciudad triste
de barcos y emigrantes
una ciudad fuera del espacio
suspendida de un malentendido:
un río grande como mar
una llanura desierta como pampa
una pampa gris como cielo.

Nací en una ciudad triste
fuera del mapa
lejana de su continente natural
desplazada del tiempo
como una vieja fotografía
virada al sepia.

Nací en una ciudad triste
de patios con helechos
claraboyas verdes
y el envolvente olor de las glicinas
flores borrachas flores lilas.

Una ciudad de tangos tristes
viejas prostitutas de dos por cuatro
marineros extraviados
y bares que se llaman City Park.

Y sin embargo la quise
con un amor desesperado
la ciudad de los imposibles
de los barcos encallados
de las prostitutas que no cobran
de los mendigos que recitan a Baudelaire.

La ciudad que aparece en mis sueños
accesible y lejana al mismo tiempo
la ciudad de los poetas franceses
y los tenderos polacos
los ebanistas gallegos
y los carniceros italianos .

Nací en una ciudad triste
suspendida del tiempo
como un sueño inacabado
que se repite siempre.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΔΩΡΟ

Το δώρο μού / μάς το έστειλε η εκλεκτή φίλη Lapsus Digiti, την οποία και ευχαριστούμε από καρδιάς

PATRICIA BARBER, SNOW

ΑΠΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΑΡΧΕΣΘΕ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ


[Ω, ΣΥ ΚΑΛΗ ΕΝ ΓΥΝΑΞΙ,...]

       Πού απήλθεν ο αδελφιδός σου, η καλή
       εν γυναιξί; Πού απέβλεψεν ο αδελφιδός
       σου; Και ζητήσομεν αυτόν μετά σού.
              Άσμα Ασμάτων 5, 17

«Ω εσύ, καλή εν γυναιξί, πού ’ν’ ο καλός
σου τώρα; Ποιό ρουμάνι;... δάσος ποιό τόν έχει;
Ρουμάνια, δάσα ’ν’ έρημα! Μα κι ο γιαλός
νεκρός! Τ’ αγέρι μόνο του στο κύμα τρέχει

σφυρώντας!» «Της λαλιάς μου ο τόνος χαμηλός...
στα στήθη μου η καρδιά το θλίβος δεν παντέχει.
Τον ψάχνω, κι ένας φόβος πιάνει με τρελός:
η αγάπη του για μένα πια μην δεν αντέχει;...»

«Παντού να τόνε ψάξουμε – μαζί μου έλα!
Το βλέπω: το ίδιο νιώθεις κ α ι εσύ μ’ εμένα –
σ’ ανάβει φλόγα ερωτική, σε καίει τρέλα!

Γωνιά άψαχτη στον κόσμο δεν θ’ αφήσουμε·
τα λόγια μας σαν αγρικήσει ενωμένα,
μπορεί να κράξει να τον απαντήσουμε...»



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ο IVO POGORELICH ΠΑΙΖΕΙ CHOPIN, SCHERZO no. 3, op. 39