ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΤΘΙΔΑ

 

ΣΑΠΦΩ

 

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΤΘΙΔΑ

 

Ἐσένα Ἀτθίδα, ἡ ἀγαπητὴ Ἀνακτορία,

πέρα, μακριὰ πολὺ ἀπὸ τὶς Σάρδεις,

ὤ πόσες και πόσες φορὲς

δὲν σ’ ἔβαζε στὸν νοῦ της,

τότε ποὺ ζούσαμε μαζί, καὶ πάντα, ὢ πάντα,

ἐσένα σ’ εἶχε σὰν θεὰ καλή της καὶ προστάτιδα

καὶ μὲ τὸ τραγούδι σου βαθιὰ-βαθιὰ χαιρόταν;!

Τώρα, ἀνάμεσα ὄντας στὶς λυδὲς κυρίες, να τη

ξεχωρίζει, ὅπως μετὰ τὸ ἡλιβασίλεμα

ἡ ροδοδάκτυλη σελήνη ξεχωρίζει,

κάνοντας τ’ ἄστρα ὅλα νά ’ν’ χλομὰ

καὶ φῶς γλυκὸ νὰ στρώνεται καὶ στ’ ἁρμυρὰ πελάγη

καὶ στὶς στεριὲς τὶς πολυανθισμένες —

ὄμορφα χύνεται ἡ δροσιά, τὰ ρόδα θάλλουν,

ἀπὸ κοντὰ κι ὁ ἄνηθος ὁ τρανὰ ἁπαλός,

μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα χόρτα καὶ τὸ τρυφερὸ τριφύλλι.

Πόσες και πόσες φορὲς στοὺς περιπάτους της

δὲν σὲ θυμήθηκε, ἀλήθεια, Ἀτθίδα; — κι ἄχ, ὁ ἵμερος

ἀνήμερος τῆς βάραινε τὰ τρυφερά της φυλλοκάρδια.

Ἐκεῖ νὰ πᾶμε μᾶς φωνάζει, μᾶς καλεῖ·

μὰ ἡ Νύχτα, κι ἂς ἔχει λεπτότατη τὴν ἀκοή,

καθόλου δὲν ακούει, κι ἔτσι δὲν φέρνει ἴσαμ’ ἐδῶ

τ’ ἀκούσματα: καλέσματα μαζὶ καὶ παρακάλια.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.