ALBERTO LAISECA
ΤΟ ΡΥΖΙ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ ΑΠΟ ΤΟ
ΙΔΙΟ ΠΙΑΤΟ
(από τα κινέζικα ποιήματα)
Στο Βασίλειο του Τσου
υπάρχει ένα δέντρο·
πεντακόσια χρόνια κρατάει
η άνοιξή του.
Στον κήπο μας, όμως,
η λάμψη των ανθών της
δαμασκηνιάς θα κρατήσει λίγο.
Βόρεια της Ουράνιας
Λίμνης ζει ένα ψάρι·
κάθε του μάτι έχει
πεντακόσια λι
και κάθε λέπι του είναι
τόσο μεγάλο,
όσο και η ασπίδα που κρατούν
τα τζίνια.
Εσύ, όμως, τη μεσαυλή ποτίζεις
του σπιτιού μας.
Στ’ ανατολικά, πιο πέρα
απ’ την ψηλότερη οροσειρά,
ζει ένα πουλί μονάχο·
όποτε ξύνει το χώμα για
να πιεί απ’ τη δροσιά του,
την επαρχία Κουάν Τανγκ
τη χτυπάει σεισμός.
Σχεδόν ποτέ του δεν
πετάει·
κι όταν πετάει, αλλάζουνε
τα δέντρα τόπο,
το καλοκαίρι ανακατεύεται
με τον χειμώνα.
Εσύ, όμως, σκούπισες την
είσοδο να με καλωσορίσεις.
Στα δυτικά ζει ένας εξαιρετικά
λιτοδίαιτος γίγαντας·
κάθε φορά που ξεκινάει
να διασχίσει την έρημο
των εκατό χιλιάδων λι,
βάνει φαΐ στο δισάκι του
μόνο για τρεις ημέρες·
κι όμως η επαρχία Κούμι στενάζει
από την πείνα.
Εσύ, αγάπη μου, έχεις
καρυκεύσει
το ρύζι που τρώμε από το
ίδιο πιάτο.
Το δέντρο, το ψάρι, το
πουλί και ο γίγαντας
παρακολουθούν την ευτυχία
μας
και χαμογελούν,
μα τον λόγο είναι
αδύνατον να τον εξιχνιάσουν.
Χο Γιουάν Τσεν. Θρυλική
Δυναστεία.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου