ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

 

PABLO NERUDA

 

ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ

 

Μιλώντας εγώ για τις ξαναμμένες φοινικιές

που τις φιλάει η θάλασσα η Καραϊβική ριγώντας

έρχομαι να πω ότι ανάμεσα στα τόσα μαύρα μάτια

τα πιο παλικαρίσια ήτανε τα μάτια του Μαρτί.

Ο άντρας εκείνος είδε μακριά και είδε κοντά

και τώρα που μιλάω εδώ η ματιά του ακόμα λάμπει —

λάμπει λες κι ο χρόνος δεν την έχει κατευνάσει:

η ματιά του είναι της Κούβας τα μάτια που ανθίζουν.

Τότε ήταν πολύ σκληρό και το σκοτάδι σ’  έχαυε μεμιάς,

της ανεξαρτησίας εάν ετόλμαγες τη δάφνη να υψώσεις·

και ήταν ρίσκο αφάνταστο τη λευτεριά να ονειρεύεσαι,

ήταν σαν ν’ άλλαζες τη ζωή σου με τον θάνατο.

Με πυροβολισμούς και με όνειρα όμως ο Μαρτί

και τον υπναρά εξύπνησε και τον χωριάτη

κι έστησε με αίμα και με λογισμό βαθύ

το αρχιτεκτόνημα του φωτός που μόλις γεννιόταν.

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.