ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ

 

ANTONIN ARTAUD

 

ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ

 

Στα λόγια των ποιημάτων τώρα πια δεν πιστεύω,

γιατί δεν προκαλούν τίποτα

και δεν κάνουνε τίποτα.

 

Κάποτε, παλιά, υπήρχαν ποιήματα που έστελναν κάποιον πολεμιστή

να του ξεσκίσουνε στον πόλεμο τη μούρη,

αλλά με τη μούρη του τρύπια,

ο πολεμιστής ήταν νεκρός –

οπότε τί απέμενε απ’ τη δόξα του;

Εννοώ, απ’ την αποστολή του κι απ’ τον ζήλο του;

Τίποτα.

 

Ήταν νεκρός,

πράγμα που χρησίμευε για να εκπαιδεύονται στα σχολεία οι μαλάκες και οι γιοί τους που θα ακολουθούσαν το παράδειγμά του και θα πήγαιναν σε νέους πολέμους ρυθμισμένους κατά το ήθος της πυρηνικής φυσικής,

 

πιστεύω ότι υπάρχει μια κατάσταση όπου ο πολεμιστής,

με τη μούρη του τρύπια

και όντας νεκρός, παραμένει εκεί,

συνεχίζει τον πόλεμο,

προελαύνει,

δεν είναι νεκρός,

προελαύνει προς την αιωνιότητα.

 

Αλλά ποιός άλλος θα τον ήθελε

εκτός από εμένα;

 

Και εγώ… εγώ…, ας έρθει αυτός που θα μου τρυπήσει τη μούρη,

τον περιμένω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.