ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΛΟΥΙΣ ΑΓΙΛΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο LUIS AGUILÉ: DE HOMBRE A HOMBRE

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΓΑΘΩΝΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΓΑΘΩΝΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΣΟΥ

Σαν σουρώνω πέφτω κάτω και λασπώνομαι
βάζω μπρoς τα δυο μου χέρια και σηκώνομαι

Τα παιδιά της γειτονιάς σου με πειράζουνε
πάλι μεθυσμένος είσαι μου φωνάζουνε

Τα παιδιά της γειτονιάς σου τα μπαγάσικα
θα τα πιάσω να τα δείρω να ’ναι χάσικα

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

GUILLAUME APOLLINAIRE

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Τινάζουμε την ψάθα

κοιτάζουμε το χιόνι

συντάσσουμε ραππόρτα

λαμβάνουμε εντολές

Καπνίζουμε μιά πίπα

τον έρωτα ποθούμε

τα κάστρα μας υπάρχουν

κοιτάζουμε το ρόδο

Η στέρνα δεν εστέρεψε

μήτε ο χρυσός της ψάθας

κοιτάζουμε τη μέλισσα

το μέλλον δεν μας νοιάζει

Κοιτάζουμε τα χέρια μας

είναι ολόιδια το χιόνι

το ρόδο και η μέλισσα

που είναι και το μέλλον

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΑ ΣΤΙΛΠΝΑ ΕΤΟΥΤΑ ΒΟΤΣΑΛΑ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

ΠΙΑΣΕ ΜΕ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΣΟΥ

Πιάσε με τα δάχτυλά σου

αυτά τα λίγα βότσαλα

που η άρμη ο ήλιος κι η φουρτούνα

έχουν λειάνει :

Ομορφία λυγμός ανάμνηση

ταξίδι στα νησιά μας

μοναξιά με αγριοπερίστερα

με σκίνα και φιδιές.

Το κρασί

το κρίθινο ψωμί

και το φαΐ των ψαράδων

ψημμένο στα γκρίφια

η βαμμένη κατράμι ψαρόβαρκα

και τα βρεγμένα τους κοκκινόμαυρα δίχτυα.

Αναμνήσεις από τη θάλασσα

που τα  στιλπνά ετούτα βότσαλα

με συντριβή θα σου πούνε.

Από το βιβλίο: Αναστάσιος Δρίβας, «Μιά δέσμη αχτίδες στο νερό», Πρόσπερος, Αθήνα 1978, σελ. 41.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΒΕΡΤΟ ΡΟΥΦΙΝΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO RUFINO


CHARLEMOS

¿Belgrano sesenta once?
Quisiera hablar con Renée...
¿No vive allí?... No, no corte...
¿Podría hablar con usted?
No cuelgue... La tarde es triste.
Me siento sentimental.
Renée ya sé que no existe...
Charlemos... Usted es igual...

Charlando soy feliz...
La vida es breve...
Soñemos en la gris
tarde que llueve.
Hablemos de un amor...
Seremos ella y él
y con su voz
mi angustia cruel
será más leve...
Charlemos, nada más.
Soy el cautivo
de un sueño tan fugaz
que ni lo vivo.
Charlemos, nada más,
que aquí, en mi corazón,
oyéndola siento latir
otra emoción...

¿Qué dice? ¿Tratar de vernos?
Sigamos con la ilusión...
Hablemos sin conocernos
corazón a corazón...
No puedo... No puedo verla...
Es doloroso, lo sé...
¡Cómo quisiera quererla!
Soy ciego... Perdóneme. . .



Στίχοι και μουσική: Luis Rubistein.
Τάνγκο του 1940.

ΕΡΝΣΤ ΜΠΛΑΣ!

ERNST BLASS

KREUZBERG 1

Blaßmond hat Hall und Dinge grau geschminkt.

Das Wundern lernte selbst der karge Greis,

Der unten, auf der Bank, im engsten Kreis

Vor sich den mageren Spazierstock schwingt.

Da liegt die große Stadt: schwer, grau und weiß,

Ein Rauchen, Greifen, Atmen, daß es stinkt.

Eh sie dem heil'gen Tag das Dunkle wild entringt,

Erwachen Nerventräume, blaß und heiß.

Fort mit dem süßen Blick! Fort mit dem Kusse!

Hörst du die roten Nacht- und Not- Alarme?

Die heißen, blassen Träume sind verstreut.

Mir stehen riesige, liebes-, hasseswarme

Gebäude zu durchwandern weit bereit.

Da unten rollen meine Autobusse!  

KREUZBERG 2

Wir schleifen auf den müdgewordnen Beinen

Die Trägheit und die Last verschlafner Gierden.

Uns welkten (ach so schnell!) die bunten Zierden.

Durch Dunkliges kriecht geil Laternenscheinen.

Im Trüben hat ein träger Hund gebollen.

Auf Bänken übertastet man die Leiber

Zum Teile gar nicht unsympathscher Weiber.

Die schaukeln noch - wir wissen, was wir wollen.

Du gähnst mich an - in deinem Gähnen sielt

Sich halbverfaulte Geilheit. Hundgebelle.

Und durch das überlaubte Dings da schielt,

In Stein gemetzt, der Bürgermeister Zelle.

ΔΥΟ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΥΟ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ

Δύο κατάδικοι στο ίδιο το κελί
σε μια ποινή, που τώρα δείχνει δίχως τέλος
έτσι κυλάει κουρασμένη η ζωή
σ’ αυτό το σπίτι. Και ο έρωτας θαμμένος.

Δύο κατάδικοι, που μοίρα ζοφερή
τους δρόμους έσμιξε, μαζί και πεπρωμένο
χωρίς στιγμή, με κάποια μπέσα να μας πει
απ’ την αρχ , πως το παιχνίδι ήταν χαμένο.

Δύο κατάδικοι στο ίδιο το κελί
πριν έλθει ο θάνατος, τον τυχερό να πάρει.
Αποφυλάκιση ζητούν κι όχι ειρκτή
βαρυποινίτες που τους δόθηκε μια χάρη.

Μοίρα μου σε παρακαλώ
δώσε μου αμνηστία.
Κουράστηκα ανέραστα να ζω.
Ξεχείλισε τα στήθια απελπισία.
Μοίρα μου σε παρακαλώ
δώσε μου αμνηστία.
Προτού να φύγω άσε να χαρώ
αυτό που λίγοι λένε «ευτυχία».

ΕΜΑΘΑ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΜΑΓΚΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

ΕΜΑΘΑ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΜΑΓΚΑΣ

Έμαθα πως είσαι μάγκας
είσαι και μερακλής
πως γυρίζεις στις ταβέρνες
είσαι και μπελαλής

Τουρνέ και τούρνε
τουρνενέ
πες το βρε μάγκα
βρε μάγκα μου το ναι

Έμαθα πως παίζεις ζάρια
στις λέσχες πως γυρνάς
και στο σπίτι σου τα βράδια
ποτέ σου δεν πατάς

Τουρνέ και τούρνε
τουρνενέ
πες το βρε μάγκα
βρε μάγκα μου το ναι

Στίχοι & μουσική: Δήμητρα Σκαρβέλη.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Προκήρυξη 1^ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού

για το βραβείο «Περιοδικό “Πόρφυρας” ‒ Γιώργος Ν. Κάρτερ»

 

Το περιοδικό «Πόρφυρας» προκηρύσσει τον 1ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ανέκδοτης ποιητικής συλλογής. Επιτρέπεται η συμμετοχή Ελληνίδων και Ελλήνων, ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ., είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την ελληνική ή κυπριακή υπηκοότητα. Αποκλείονται μόνο τα μέλη της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού.

Οι ποιητικές συλλογές που θα σταλούν για τον διαγωνισμό πρέπει:

1) Να μην έχουν εκδοθεί, ούτε να έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο, ούτε να είναι εν αναμονή αποτελεσμάτων από άλλο διαγωνισμό. Θεωρούνται ωστόσο έγκυρες για τον διαγωνισμό αν έχουν προηγηθεί κάποιες μεμονωμένες δημοσιεύσεις ποιημάτων τους ή αποστολές κάποιων μεμονωμένων ποιημάτων σε άλλους διαγωνισμούς.

2) Να είναι πληκτρολογημένες και εκτυπωμένες ανά φύλλο, σε τρία αντίτυπα κάθε συλλογή.

3) Να είναι τουλάχιστον 24 ωφέλιμες σελίδες. Αν ή έκταση κάποιου ή κάποιων ποιημάτων είναι μεγαλύτερη από μία σελίδα, ισχύει και πάλι η έκταση των τουλάχιστον 24 ωφέλιμων σελίδων. Ως σελίδα υπολογίζεται η σελίδα Α4, γραμματοσειρά 12 στιγμών.

4) Θα βραβευθεί μία συλλογή με χρηματικό βραβείο 2.000 € (χορηγία του ποιητή Γιώργου Ν. Κάρτερ).

5) Οι συλλογές να στέλνονται με ψευδώνυμο. Στο άνω μέρος όλων των σελίδων να αναγράφεται το ψευδώνυμο, πληκτρολογημένο με τα ίδια στοιχεία των ποιημάτων. Σε δεύτερο μικρότερο αδιαφανή κλειστό φάκελο ο υποψήφιος εξωτερικά του φακέλου θα αναγράφει πάλι το ψευδώνυμό του, μόνο αυτό, και μέσα τα πραγματικά του στοιχεία (όνομα, επίθετο, διεύθυνση, τηλέφωνα και e mail, αν υπάρχει). Οι δεύτεροι αυτοί μικρότεροι φάκελοι δεν θα παραδοθούν στην κριτική επιτροπή αλλά θα φυλαχθούν στο αρχείο του περιοδικού. Ένας και μοναδικός φάκελος απ’ αυτούς θα ανοιχθεί από τον «Πόρφυρα» μόνο σε περίπτωση βράβευσης της αντίστοιχης συλλογής. Πέραν του μικρότερου φακέλου που θα ανοιχθεί, οι υπόλοιποι μικροί φάκελοι με τα ονόματα θα καταστραφούν χωρίς ν’ ανοίξουν, με σύνταξη πρακτικού καταστροφής από την εκδοτική ομάδα του «Πόρφυρα».

6) Τα έργα θα κριθούν από 3/μελή κριτική επιτροπή συγγραφέων εγνωσμένου κύρους, οι οποίοι θα παραλάβουν μόνο τις συλλογές. Τα ονόματα των κριτών θα ανακοινωθούν με τη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος.

7) Οι υποψήφιοι / υποψήφιες μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους έως την 31^η Δεκεμβρίου 2012 στη διεύθυνση: Περιοδικό «Πόρφυρας», Τ.Θ. 206, 49100 Κέρκυρα, με απλή (όχι συστημένη) επιστολή, χωρίς αναγραφή ονόματος αποστολέα. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των ΕΛ.ΤΑ. Δεν θα γίνονται επιβεβαιώσεις της παραλαβής των φακέλων, αφού δεν θα έχουμε στη διάθεσή μας τα πραγματικά στοιχεία.

8) Η μη τήρηση έστω και ενός από τους παραπάνω όρους του διαγωνισμού συνεπάγεται τον αποκλεισμό του υποψηφίου.

9) Η απονομή του βραβείου θα γίνει σε επίσημη τελετή κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών (Μουσείο Σολωμού – Κέρκυρα). Η συγκεκριμένη ημερομηνία θα ανακοινωθεί και θα δημοσιοποιηθεί εγκαίρως.

Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 6945 074944 (Δημ. Κονιδάρης, μετά την 11^η πρωινή κάθε μέρα) και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: dimkonidaris@yahoo.gr

ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΑΣ ΜΕΘΥΣΙ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΡΡΟΣ

ΠΟΙΗΜΑ

Εκείνα τα μηνύματα

ολόισα απ’ το κάπου

που δε θα το γνωρίσουμε ποτές.

Απλώνουμε το κάτι που μας μένει,

–το πιο μεγάλο απ’ τη ζωή μας–

σ’ όλους τους πόνους, στις χαρές. Των αλλονών.

Π’ ούτε γι’ αυτούς σταθήκαν.

Μηνύματα.

Αρχή τους ξεχασμένη.

Πιο ζωντανά και πιο ανύπαρχτα απ’ το τέλος.

Έξω από νόμο κίνησης.

Το μόνο μας μεθύσι.

Συνέπαρμα,

γλυκύτερο απ’ το αφάνισμα

στους πόθους τους καταδικούς μας.

Καμιά τους θύμηση, σαν, φεύγοντας,

πετάνε την ψυχή μας

πετάνε και το νου

μέσα στο σώμα το δικό μας.

Και δε θα μας ξανάρθουν.

Μιλάνε μιά φορά.

Η ηδονή τους δίχως χρόνο και συνέχειες.

Μηνύματα.

Αλλού.

Πρώτη έκδοση: Παρίσι 1930.

Από το βιβλίο: Θεόδωρος Ντόρρος, «Στου γλιτωμού το χάζι», Πρόλογος Αλέξ[ανδρος] Αργυρίου, Εκδόσεις Αμοργός, Αθήνα 1981, σελ. 15.

ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ

ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ

Μόνο να γράφεις τ' όνομά σου
και 'κείνο τό 'μαθες μισό
να συλλαβίζεις τα όνειρά σου
στο Άργος και στον Ιλισό

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς
και τσικουδιά στους καφενέδες
τα παλικάρια να κερνάς

Του κόσμου το στενό γεφύρι
θα το περάσουμε μαζί
θά 'ναι η καρδιά σου παραθύρι
τα λόγια σου παλιό κρασί

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς
και τσικουδιά στους καφενέδες
τα παλικάρια να κερνάς

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος.

ΑΛΦΟΝΣΙΝΑ ΣΤΟΡΝΙ!

ALFONSINA STORNI 

ALMA DESNUDA 

SOY un alma desnuda en estos versos,

Alma desnuda que angustiada y sola
Va dejando sus pétalos dispersos.

Alma que puede ser una amapola,
Que puede ser un lirio, una violeta,
Un peñasco, una selva y una ola.

Alma que como el viento vaga inquieta
Y ruge cuando está sobre los mares,
Y duerme dulcemente en una grieta.

Alma que adora sobre sus altares,
Dioses que no se bajan a cegarla;
Alma que no conoce valladares.

Alma que fuera fácil dominarla
Con sólo un corazón que se partiera
Para en su sangre cálida regarla.

Alma que cuando está en la primavera
Dice al inviemo que demora: vuelve,
Caiga tu nieve sobre la pradera.

Alma que cuando nieva se disuelve
En tristezas, clamando por las rosas
Con que la primavera nos envuelve.

Alma que a ratos suelta mariposas
A campo abierto, sin fijar distancia,
Y les dice libad sobre las cosas.

Alma que ha de morir de una fragancia,
De un suspiro, de un verso en que se ruega,
Sin perder, a poderlo, su elegancia.

Alma que nada sabe y todo niega
Y negando lo bueno el bien propicia
Porque es negando como más se entrega,

Alma que suele haber como delicia
Palpar las almas, despreciar la huella,
Y sentir en la mano una caricia.

Alma que siempre disconforme de ella,
Como los vientos vaga, corre y gira;
Alma que sangra y sin cesar delira
Por ser el buque en marcha de la estrella.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Caterina Balivo.

ΜΑΞ ΖΑΚΟΜΠ!

MAX JACOB

VANTARDISES D’UN MARIN BRETON IVRES

C’est moi, c’est moi qui suis Moïse
Venez à la Terre promise
Rien à payer pour le passage,
venez car c’est votre avantage
Tous les tunnels de la mer Rouge
Je les percerai de ma gouge.

C’est moi, c’est moi qui suis Samson.
Je suis le patron des coiffeurs.
J’aurais bien dû rester garçon
ma femme a causé mon malheur.

Comme elle faisait la besogne
qu’avais-je à faire que l’ivrogne ?
C’est moi le grand roi Salomon
Pour ma guerre avec Alexandre
j’ai fourni plus de cent millions.
Quand ce Grec a voulu descendre
dans la cave où est mon pognon
l’or s’est trouvé changé en cendres.

Attendez !... Dieu, c’est Jésus-Christ
C’est moi !... c’est moi !... je vous le dis.
Mon sourire est doux comme un ange
avec le vôtre je l’échange
Je suis Dieu ! écoutez mon cri :
Je vous invite au Paradis.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Heidi Klum.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΧΟΡΧΕ ΟΡΤΙΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ O JORGE ORTIZ


AHORA NO ME CONOCÉS

Te perdiste del rincón natal
tras un sueño de distancia,
sin pensar que allá quedaban
los seres que te amaban
y yo con mi inconstancia.
Agonía de vivir sin vos
o morir en un camino.
Y me marché dejando atrás
la maldición sobre los dos
y este es el pago que me das.

Ahora no me conocés,
me borró tu ingratitud.
Aunque dejes mi alma trunca
no podrás olvidar nunca
lo de nuestra juventud.
Algún día llorarás,
todo el daño que me hacés.
Te busqué sin darme paz,
por cariño, nada más
y ahora, no me conocés.

No se juega con un corazón,
como vos lo haces conmigo.
No pongas el gesto huraño,
buscarte fue mi engaño
y hallarte, mi castigo.
Yo no sé como podés fingir
este asombro en mi presencia,
yo que soñaba esta ocasión,
te vi pasar, te oí reír
y se hizo trizas mi ilusión.



Μουσική: Armando Baliotti.
Στίχοι: Carlos Giampetruzzi (Giampé).
Τάνγκο του 1941.

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ!

HENRI MICHAUX

JE SUIS GONG

Dans le chant de ma colère il y a un oeuf,
Et dans cet oeuf il y a ma mère, mon père et mes enfants,
Et dans ce tout il y a joie et tristesse mêlées et vie.
Grosses tempêtes qui m'avez secouru,
Beau soleil qui m'as contrecarré,
Il y a haine en moi, forte et de date ancienne,
Et pour la beauté on verra plus tard.
Je ne suis en effet devenu dur que par lamelles;
Si l'on savait comme je suis resté moelleux au fond.
Je suis gong et ouate et chant neigeux,
Je le dis et j'en suis sûr.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Patricia Manterola.