ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1945 ΧΑΘΗΚΕ Ο ΑΡΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΔΗΣ


ΣΑΝ ΑΤΣΑΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ


Σαν ατσάλινο τείχος που αλύγιστο ορμάει
στα πεδία των τίμιων μαχών
με αρχηγους Σαμαρινιώτη,
τον Σαράφη και τον Άρη
που είν' οι μάνες του Λαϊκού Στρατού

Δίχως τανκς, αεροπλάνα, μόνο όλμους πολυβόλα
και ψυχή σαν του Λαϊκού Στρατού
με καθοδήγηση λαμπρή του αρχηγού μας
Βελουχιώτη
ξεψυχάει ο αγκυλωτός του φασισμού

Να η ώρα μας ήρθε και σαν θύελλα ξεσπάει
στον αγώνα η παγκόσμια εργατιά
μια φωνή αντηχεί στον αέρα
πέρα ως πέρα
μ' επανάσταση θα διώξουμε τη σκλαβιά

Και ο αέρας που μουγκρίζει
τη σημαία κυματίζει
τη βαμμένη μες το αίμα του λαού
κατακκόνικη τη νίκη μας αγγέλλει
του λαού μας
με ένα ζήτω, γύρω-γύρω από παντού

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΙΒΑΝ ΝΤΕΛΛΑ ΜΕΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο IVAN DELLA MEA


IL SEDICI GIUGNO


Il sedici giugno si fece gran festa
cantando trent'anni di vita e d'amore
uniti trovammo negli occhi felici
più ricca la voglia di un mondo migliore.

Quel giorno la nave si fece più rossa
più grande di vele e ancora più rossa
più forte ed unita e ancora più rossa
Alceste lo vedi, la nave è più rossa.

Le case occupate, i prezzi assassini
i disoccupati, i cassa-integrati
le scuole fantasma per troppi bambini
i letti fantasma per troppi malati.

E sull'autostrada, uscita Baracche
il Belice grida «Vogliamo la casa
ai terremotati e le vecchie baldracche
ci han dato uno schifo chiamato autostrada».

Da oggi in Sicilia la nave è più rossa
ed anche in Sardegna la nave è più rossa
a Napoli a Reggio la nave è più rossa
Jolanda lo vedi la nave è più rossa.

Il sedici giugno si fece gran festa
cantando trent'anni di vita e d'amore
uniti trovammo negli occhi felici
più ricca la voglia di un mondo migliore.

Ma quanto dolore per dare allo svolo
di te fantasia un attimo solo

E dare voce alle vittorie
della nave e per cantare
la ragione tutta nostra
e la vita e l'amore.

E dire basta anche ai morti
delegati alla cultura
c'è chi ancora chiede case
di mattoni e non parole.

E tarantelle ma di rabbia
in baracche senza nome
va la nave va in Sicilia
va e bordeggia il meridione.

E per dar voce alle vittorie
della lotta e per cantare
la ragione tutta nostra
e la vita e l'amore.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Σήμερα γιορτάζει, αύριο ΠΡΕΠΕΙ να σβήσει το συνονόματό του!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΑΘΩΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Ούτε πρωτότυποι, και ούτε μίμοι, όταν

προσφεύγουμε στη μέθοδο των αντιστοιχιών.

Των προεκτάσεων, συμμέτρων, της πραγματικότητας.

Απεικονίσεως των εδώ σε κόσμους άλλους,

αλλάζοντας τις υποστάσεις αλλ’ αφήνοντας

δεσμούς, τις σχέσεις και τις διαθέσεις,

ώστε να διαγράφεται το πρότυπο και

να γεννιέτ’ αίσθημα μνήμης. Και ασφαλείας.

Από το βιβλίο: Άθως Δημουλάς, «Τα ποιήματα, 1951-1985», Στιγμή, Αθήνα 1986, σελ. 109.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΓΑΡΔΕΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CARLOS GARDEL 


BESOS QUE MATAN 

Bajo un palio de magnolias y de acacias
en tus brazos hechiceros quedé preso,
y rendido ante la savia de tus besos
adoraba tu belleza de Beatriz.
Yo he bebido la fragancia de tu aliento
en tu boca con perfume de azucena,
y mil veces, porque siempre fueras buena,
al mirarte toda el alma puse en ti.

Recuerdo que en las citas
tu boca de Afrodita
tembló cual Margarita
que azota el vendaval;
mas después de esos días
se puso tu alma fría,
y ansiaste en las orgías
tu vida deshojar.

Por tu culpa luego fuiste Mesalina,
sin dolerte de mis súplicas ardientes,
y rodaste hasta el abismo indiferente,
salpicada de lascivia y maldad.
¡Y hoy, al ver que te ha doblado el infortunio,
siento lástima y dolor por tu caída,
pues comprendo que en las sombras de tu vida
un destello de esperanza nunca habrá!

En tanto que agonizas
el amor pulveriza
los besos y las risas
de tu bella ilusión.
Y en vano es que hoy esperes
quien te ofrezca, amoroso,
el gesto venturoso
de noble redención.



Μουσική: Guillermo Barbieri. 
Στίχοι: Eugenio Cárdenas.

ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΨΥΧΗ

 

ΘΩΜΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 


ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΨΥΧΗ 

Μου έλαχε βιαστική ψυχή
Ήθελε να προλάβει
Πρώτη να φύγει στην εκκίνηση

Δεν περίμενε την πιστολιά του αφέτη

Είχε ακούσει ήδη
Τη γενέθλια πιστολιά της Πρέβεζας

Εκτινάχθηκε απ’ τη βαλβίδα ασφαλείας
Να κόψει πρώτη το νήμα της ζωής
Να σπάσε το φράγμα του ήχου της ήττας



Από το βιβλίο: Θωμάς Ιωάννου, «Ιπποκράτους 15», Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 12.

ΣΤΑ ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΤΙΠΟΤΕΝΙΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

ΤΙΠΟΤΑ

Πολύ αργόν το βράδυ εσβούσε

και τίποτά ’ταν το φεγγάρι

κι ό,τι ’ταν λύπη δε λυπούσε

και τίποτα δεν είχε χάρη.

Μόν’ ήταν βράδυ, τίποτ’ άλλο,

με δίχως τίποτα στη έγνοια·

κι αυτό το τίποτα ’ν μεγάλο

στα τίποτα τα τιποτένια.

Κι έλεα μέσα μου: τί τάχα

τί τάχα νάταν που μ’ έλύπει,

αφού ’γώ τίποτα για νάχα

δεν ένιωθα (χαρά, είτε λύπη).

Παρά έτσι, τίποτα σκεφτόντας

κι άλλο ήρθε τίποτα απ’ αγάλι:

πώς τίποτα δεν μούπες – όντας

στρέψαντας – μ’ είδες – το κεφάλι...

Από το βιβλίο: Γιάννης Σκαρίμπας, «Ουλαλούμ, Εαυτούληδες, Βοϊδάγγελοι», Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1976, σελ. 128.

ΠΑΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΣ Ο ΤΖΑΤΖΑΣ...

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

ΕΝΘΕΕΣΤΕΡΟΣ

    Πάει ο Μήτσος ο Τζατζάς που εγύριζε στα πλάγια

Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος τον ίδιο θάνατο θρηνούν

οι πλαγιές των ερημώθηκαν· ο θρύλος υπερισχύει

ΑΥΤΟΣ ηνώθη με τους θεούς με τον συνάχρονο ρυθμό των·

πανσθενής υψιμέδων αγνοεί τις κακώσεις

η μορφή του βεβηλώνεται από συγχρόνους

βεβηλώνεται και καταρρακώνεται

αλλά αυτός μετουσιώθη έγινε κύκνος Γανυμήδης και κρίνος.

Από το βιβλίο: Νικόλαος Κάλας, «Οδός Νικήτα Ράντου», Ίκαρος, Αθήνα 1977, σελ. 59.

ΚΕΡΚΥΡΑ

ΝΙΚΟΣ-ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ

ΚΕΡΚΥΡΑ

Το βράδυ θα πέφτει πάντα στα νερά. Γείρε στην προκυμαία

όταν μακραίνουν τα φώτα της πόλης και πες δεν έμεινε τίποτα

στα λιόδεντρα που δένονται με τη θάλασσα. Όπου κι αν πας

θ’ αρχίζεις ένα αίσθημα και θα τ’ αφήνεις μισό τελειωμένο

Γείρε και πες δεν έμεινε τίποτα

μια ξεραμένη μέδουσα πάνω στο βράχο

το χέρι μου ανεπαίσθητα στον ώμο και η μαλακή γραμμή του ορίζοντα

στα μάτια σου

Από το βιβλίο: Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Ο δύσκολος θάνατος», Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1985, σελ. 31.

ΘΡΥΛΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η LITTLE EVA: THE LOCOMOTION

Ο ΤΡΟΦΙΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΑΛΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΕΒΟΥΣ

Όταν άξαφνα σπάσει το νήμα γέρνουμε στο μαύρο

που δεν μπολιάζεται με τίποτα κι αφήνουμε

τις λιακάδες απόλυτα ξένες

εκεί που σβήνουμε:

στη ρεματιά μας.

Αυτό το ξέρει ο τρόφιμος της άλαλης αγάπης

λυγίζοντας τις απολαύσεις όπως

ο πειναλέος χεροδύναμος μ’ ένα σώβρακο γυμνωμένος

τα σίδερα στις λαϊκές πλατείες.

Αυτό το ξέρει κι ο λεγόμενος εκστατικός

ολέθριος απ’ την άνθηση γύρω του

τα ηχηρά ρυάκια βλέποντας ωσάν άγνωστες υποθέσεις.

Αυτό το ξέρει όποιος μένει άναυδος και λέει:

«Τί πράμα είναι τ’ άλογο σαν τρέχει

κι αστράφτει, λάμπει στους θαυμάσιους μηρούς του ο ιδρώτας

μ’ ένα μηδέν ανάερο να βγαίνει μέσ’ απ’ τα ρουθούνια

την ευγένεια να σπιθίζει στην κοιλιά του την άμωμη!»

Μα όμως έχω μιά περίλαμπρη γραφή για κάθε χελιδόνι

κι άμα θα ξαπολύσω τον απαίσιο σκορπιό

βαθιά που σκοτεινιάζει ο έρωτας...

Μην τραγουδήσεις υετούς κι οπωροφόρα θλίψη,

χάνομαι, λέει ο τρόφιμος της άλαλης αγάπης,

καθώς η σκόνη χάνεται μη μπορώντας

να νικήσει τη διαφάνεια του αέρα.

Από την ποιητική συλλογή «Χορταριασμένα χάσματα» (1974).

Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα», τόμος Α΄,  Ίκαρος, Αθήνα 1993, σελ. 294.

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΝΟΥΟΒΑ ΚΟΜΠΑΝΙΑ ΝΤΙ ΚΑΝΤΟ ΠΟΠΟΛΑΡΕ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η NUOVA COMPAGNIA DI CANTO POPOLARE: TARANTELLA

ΤΟ ΡΙΓΟΣ ΤΩΝ ΕΝΙΑΥΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

ΜΕΡΟΣ ΠΟΜΠΗΣ

Το ρίγος των ενιαυτών δεν είναι παραπέτασμα

Είναι τριαντάφυλλο με λεμονιές στα χείλη

Είναι κουμπί σε φόρεμα βελούδινο

Και βάσις των οικίσκων μιάς πολίχνης.

Κάποτε πιάνουν τα ζαρκάδια τα παιδιά

Και γρήγορα τα παρατούν

Γιατί διασκεδάζουν περισσότερο

Να βλέπουν τα κουδούνια της ανοίξεως.

Το ρίγος των ενιαυτών σκορπά την ζάχαρη

Στα χείλη που φιλούν την οπτασία

Μιά συναυλία στη ζωή και στα σοκάκια της

Κ’ έπειτα πάλι τα σφυρίγματα.

Από τη συλλογή «Ενδοχώρα» (1945).

Από το βιβλίο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Ενδοχώρα», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 1980, σελ. 35.

ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΕΛ ΠΙΣΑΡΡΟ

ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ MANUEL PIZARRO: BATACASO

ΧΕΡΜΑΝ ΚΟΝΡΑΝΤΙ!

HERMANN CONRADI (1862-1890)

DAS ENDE VOM LIEDE

Vergessen können  ja! Das ist die Kunst,

Von allen Künsten dieser Welt die erste

Von allen Künsten dieser Welt die schwerste,

Und bist du ihrer Herr, ist alles Dunst.

Ist alles Wurst, was jemals du gewesen,

Was du geliebt, gehaßt, getan, gefehlt, gewollt,

Ob sich dein Leben prunkvoll aufgerollt,

Ob du für andre warst bequemer Besen.

Ob Sklave oder Herr  dann ist's egal,

Vergessen können  und nicht dran ersticken,

Hinunterschlucken, lachen, weiterkrücken,

Ins Leben weiter noch ein dutzendmal.

Dann tut's ja nichts!  Nun gut! Ich will's probieren,

Den letzten Lorbeerkranz will ich entblättern,

Das letzte Amulett will ich zerschmettern,

Wie man vergißt, will ich genau studieren.

Und eines Tages dann  ist mir's geglückt,

Ich atme auf in grenzenloser Leere

Und breche in die Knie und bete: Kehre,

O kehre wieder, die du mich entzückt:

Geliebte Sünde, die ich froh beging

Geliebte Reue, die ich kühn genossen.

Gemach, mein Freund! Dein Schicksal ist beschlossen

Und um dich schürzt sich des Vergessens Ring.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Claudia Romani.