ΠΟΛΥ Θ' ΑΡΕΣΩ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ


ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους,
μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θά ’ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη δίχως ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
΄Ονειρο ανάγλυφο, θα ρθώ κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη!

Α, πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
΄Ετσι με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.

ΓΙΑΝ ΣΚΑΤΣΕΛ - ΠΟΙΗΜΑ ΣΕ ΤΟΙΧΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ!

Ποίημα του Γιάν Σκάτσελ (Jan Skácel), γραμμένο σε τοίχο της Πράγας. Από κάτω η μετάφρασή του στα αγγλικά. Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Valentina Zeliaeva.

ΛΟΡΚΑ, ΕΛΥΤΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ

FEDERICO GARCÍA LORCA


ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝΙΟ ΤΟΡΡΕΣ ΧΕΡΕΝΤΙΑ

Ξάφνου στον ποταμό από πέρα
φωνές ξέσκισαν τον αέρα

Ωσάν του κάπρου δαγκωνιές
έμπηγε στα ποδήματα
χίμαγε κι έκανε βουτιές
και δελφινιού πηδήματα

Η τραχηλιά του η κρεμεζιά
μούσκεψε μες στα αίματα
μα οι κάμες ήταν έξι
δεν μπόρειε πια ν' αντέξει

Αχ Αντονίτο ελ Καμπορίο
φεγγαρομελαψέ μου
κι αντρογαρούφαλέ μου
αχ Αντονίτο ελ Καμπορίο
π' άξιζες μια Βασίλισσα
μνημόνεψε την Παναγιά
τι τώρα θα σε φάει το κρύο
τι τώρα θα πεθάνεις πια

Στην άκρη εκεί του ποταμού
τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του
κι ανάγειρε την κεφαλή
με τα σφιγμένα χείλη

Μα τότε πια καμιά φωνή
μόνο φωτίστη ο ουρανός
κι άγγελος βεργολυγερός
ήρθε και τ' άναψε καντήλι.



Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης,
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.
Εκτέλεεσζη: Μαρία Φαραντούρη.

ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΙΑ ΠΑΕΙ

FEDERICO GARCÍA LORCA


Ο ΑΝΤΟΝΙΟ ΤΟΡΡΕΣ ΧΕΡΕΝΤΙΑ

Εκεί στης ακροποταμιάς
το μονοπάτι περπατάει
κρατώντας βέργα λυγαριάς
και στη Σεβίλλια πάει

τα κατσαρά του γυαλιστά
πέφτουν στα μάτια του μπροστά
στην όψη του είναι μελαψός
από του φεγγαριού το φως

Κάποτε λίγο σταματά
κόβει λεμόνια στρογγυλά
τα ρίχνει του νερού να στρωσει
και να το χρυσαφώσει

εκεί στης ακροποταμιάς
το μονοπάτι να!τον φτάνουν
κάτω απ τα κλώνια μιας φτελιάς
χωροφυλάκοι και τον πιάνουν

Από βραδύς η ώρα οκτώ
τον σέρνουν σε κελί μικρό
απόξω κάθονται φυλάνε
πίνουν ρακί και βλαστημάνε

Κάποτε λίγο σταματά
κόβει λεμόνια στρογγυλά
τα ρίχνει του νερού να στρωσει
και να το χρυσαφώσει



Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΜΟΥΡΟΛΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO


A MARECHIARE

Quanno sponta la luna a Marechiare
pure li pisce nce fann' a l'ammore,
se revotano l'onne de lu mare,
pe la priezza cagneno culore
quanno sponta la luna a Marechiare.

A Marechiare nce sta na fenesta,
pe' la passione mia nce tuzzulea,
nu carofano adora int'a na testa,
passa l'acqua pe sotto e murmuléa,
A Marechiare nce sta na fenesta
Ah! Ah!
A Marechiare, a Marechiare,
nce sta na fenesta.

Chi dice ca li stelle so lucente
nun sape l'uocchie ca tu tiene nfronte.
Sti doje stelle li saccio io sulamente.
dint'a lu core ne tengo li ponte.
Chi dice ca li stelle so lucente?

Scetate, Carulì, ca l'aria è doce.
quanno maie tanto tiempo aggio aspettato?
P'accompagnà li suone cu la voce
stasera na chitarra aggio portato.
Scetate, Carulì, ca l'aria è doce.
Ah! Ah!
O scetate, o scetate,
scetate, Carulì, ca l'area è doce.



Στίχοι: Salvatore Di Giacomo.
Μουσική: Francesco Paolo Tosti.

ΧΟΥΑΝ ΧΕΛΜΑΝ!

JUAN GELMAN


FUGAS

La velocidad de la palabra no es
la velocidad de la sangre y no sé
quién traiciona a quién. ¿Cómo
se encima el horizonte
a la palabra cuándo, a su
cortejo de esperas que todo cambiarán?
La noche cae y se consuela,
pero caer no es un consuelo para mí.
Estoy parado en el espanto
mientras cantan los rostros del día y
no sé quién miente, ellos o yo. Al fondo pasa
el animal que huye
a gran velocidad.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Giulia Montanarini.

ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


Η ΕΚΠΛΗΞΗ

Μ’ έκπληξη ανακαλύπτω στα κατάβαθά μου
ακόμα να θρηνώ που χάθηκε η επανάσταση
όσο κι αν ξέρω πως αργά ή γρήγορα
θά ’χα κι εγώ την τύχη εκείνων
που οι νικηφόρες επαναστάσεις τούς συντρίβουν.



Από τη συλλογή: «Αντικριστοί καθρέφτες», 1988.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΟΥΑΝΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΟΥΑΝΑΚΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ


ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΣ

Μοβόρο πάντοτε με λες
γιατί γελάω όταν κλαίς,
στο λέω τι συμβαίνει,
το κλάμα σ' ομορφαίνει.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Ξανά σε πρόσεξα κι εχτές,
την ώρα π' άρχισες να κλαίς
και ήσουνα, βρε φως μου
η πι'όμορφη του κόσμου.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.

Μοβόρο, μη με ξαναπείς
και την αλήθεια αν θες να δείς,
κοιτάξου στον καθρέφτη,
δεν θα με βγάλεις ψεύτη.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαίς,
το δάκρυ σαν διαμάντι αργοκυλάει.
Αγάπη μου, τι όμορφα που κλαίς.
Ακόμα λίγο κλάψε και σου πάει.



Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης, Θεσσαλός.
Μουσική: Στέλιος Χρυσίνης.ΣΤΑΥΡΟΣ)

ΡΑΓΔΑΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΕΝΑ ΠΑΝΤΟΥΜΤΑΝΓΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΓΔΑ ΔΑΦΝΟΒΑ


      ...οι τάσεις προς συνταυτισμό ζωής και ποίησης...
                  ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


Ραγδαία η Μάγδα εγδύθηκε και ορυμαγδός εγίνη.
Λεμόνια, καταιγιδανθοί στο ρέμα των μαγμάτων
σταλάζαν άρωμα στ’ απόκρημνο αμαυρό λαγήνι
και λαύρα νόρμα εξόρμαγε με ανάσες ορυγμάτων.

Λεμόνια, καταιγιδανθοί στο ρέμα των μαγμάτων
το ξύλο ξεφυλλίζανε ξυπόλυτες ορχήστρες
κι επέλαση εξαπόλυσαν ψυχών τε και σωμάτων
εκεί που ανακατώθηκαν σκοινιά και κουβαρίστρες.

Το ξύλο ξεφυλλίζανε ξυπόλυτες ορχήστρες,
κι επέφταν οι καρποί μ’ έν’ άρπισμα και κούφιο γδούπο,
κι Εκείνη τούς επάτασσε με κάτι αναβοσβήστρες
που ωσάν ασβοί εσκυβάλιζαν το πανταχού και το ούπω.

Κι επέφταν οι καρποί μ’ έν’ άρπισμα και κούφιο γδούπο.
Του κορασιού το πέλμα γδάρθη σε μια λαμπηδόνα
par excellence αδέσποτη, σαν πήγα εγώ ναν τού ’πω
πως άνθισε κι εστέφθηκε των Αηδονιών Μαγδόννα.

Του κορασιού το πέλμα γδάρθη σε μια λαμπηδόνα
(Η ποίηση χαρές εχρώστα ανέκαθεν να φτύνει
και με το κάλλος τη ζωή να γιαίνει εκεί που επόνα.)
Ραγδαία η Μάγδα εγδύθηκε και ορυμαγδός εγίνη.

ΔΕΝ ΤΑ ΠΟΥΛΩ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΚΑΤΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια
χάος
είν’ η ψυχή μου
που έκοψε με τα δόντια του
ο Θεός

άλλοι τα τριγυρίζουν πάνω σε σανίδια
τα δείχνουν
τα πουλάνε
τ’ αγοράζουν

εγώ δεν τα πουλώ

οι άνθρωποι
τα κοιτάζουν
με ρωτάνε
άλλοι γελάνε
άλλοι προσπερνάνε

εγώ δεν τα πουλώ



Από τη συλλογή «Ο περίπατος», 1960.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΜΙΟΥΖ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ MUSE


SUPERMASSIVE BLACK HOLE

Ooh, baby don't you know I suffer?
Oh, baby can you hear me moan?
You caught me under false pretenses
How long before you let me go?

Ooh, you set my soul alight
Ooh, you set my soul alight

Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
(Ooh, you set my soul alight)
Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
(Ooh, you set my soul)

I thought I was a fool for no one
But ooh, baby I'm a fool for you
You're the queen of the superficial
And how long before you tell the truth?

Ooh, you set my soul alight
Ooh, you set my soul alight

Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
(Ooh, you set my soul alight)
Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
(Ooh, you set my soul)

Supermassive black hole
Supermassive black hole
Supermassive black hole
Supermassive black hole

Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive

Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
(Ooh, you set my soul alight)
Glaciers melting in the dead of night
And the superstars sucked into the supermassive
(Ooh, you set my soul)

Supermassive black hole
Supermassive black hole
Supermassive black hole
Supermassive black hole

ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!

GUILLAUME APOLLINAIRE


LA JOLIE ROUSSE

Me voici devant tous un homme plein de sens
Connaissant la vie et de la mort ce qu'un vivant peut connaître
Ayant éprouvé les douleurs et les joies de l'amour
Ayant su quelquefois imposer ses idées
Connaissant plusieurs langages
Ayant pas mal voyagé
Ayant vu la guerre dans l'Artillerie et l'lnfanterie
Blessé à la tête trépané sous le chloroforme
Ayant perdu ses meilleurs amis dans l'effroyable lutte
Je sais d'ancien et de nouveau autant qu'un homme seul pourrait des deux savoir
Et sans m'inquiéter aujourd'hui de cette guerre
Entre nous et pour nous mes amis
Je juge cette longue querelle de la tradition et de l'invention
De l'Ordre et de l'Aventure
Vous dont la bouche est faite à l'image de celle de Dieu
Bouche qui est l'ordre même
Soyez indulgents quand vous nous comparez
A ceux qui furent la perfection de l'ordre
Nous qui quêtons partout l'aventure

Nous ne sommes pas vos ennemis
Nous voulons vous donner de vastes et d'étranges domaines
Où le mystère en fleurs s'offre à qui veut le cueillir
Il y a là des feux nouveaux des couleurs jamais vues
Mille phantasmes impondérables
Auxquels il faut donner de la réalité
Nous voulons explorer la bonté contrée énorme où tout se tait
Il y a aussi le temps qu'on peut chasser ou faire revenir
Pitié pour nous qui combattons toujours aux frontières
De l'illimité et de l'avenir
Pitié pour nos erreurs pitié pour nos péchés
Voici que vient l'été la saison violente
Et ma jeunesse est morte ainsi que le printemps
O Soleil c'est le temps de la Raison ardente
Et j'attends
Pour la suivre toujours la forme noble et douce
Qu'elle prend afin que je l'aime seulement
Elle vient et m'attire ainsi qu'un fer l'aimant
Elle a l'aspect charmant
D'une adorable rousse
Ses cheveux sont d'or on dirait
Un bel éclair qui durerait
Ou ces flammes qui se pavanent
Dans les roses-thé qui se fanent

Mais riez riez de moi
Hommes de partout surtout gens d'ici
Car il y a tant de choses que je n'ose vous dire
Tant de choses que vous ne me laisseriez pas dire
Ayez pitié de moi



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elisa Nájera.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΣΕΛΕΣΤΙΝΑ ΜΠΟΝΙΝΣΕΝΙΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η CELESTINA BONINSEGNA


CASTA DIVA

Casta diva che inargenti
Queste sacre antiche piante
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel
[ Find more Lyrics on http://mp3lyrics.org/AKYm ]
Casta diva...
Tempra o diva
Tempra tu de' cori ardenti
Tempra ancoralo zelo audace
Casta diva...
E senza vel



Από την όπερα «Norma» του Vincenzo Bellini.

ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΟΒΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑΡΑ...

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΕΡΠΙΝΙΑΔΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΟΥΚΟΒΙ

Ευχαριστίες από καρδιάς στους φιλόκαλους σύγγαυρους Χρίστο Πιπίνη και Θανάση Σκρουμπέλο.

ΚΟΧΛΑΖΟΥΝΕ ΚΑΙΝΕ

FRANTIŠEK HALAS


ΠΡΑΓΑ

Μειζόνων ελάτων αρώματα βάλσαμα
με αλέκτορες σβέλτους εγρήγορους
να παρηχούν το μέταλλο
της αναμονής του ανέμου

Σα γόνατο κοριτσιών που αγαπάνε
σε περιπτύσσουν τρυφερά οι λόφοι σου
της άνοιξης το τύμπανο
ανάσταση βαράει σηκώνει

Του Μολδάβα σου τα φράγματα αργαλιοί υδάτινοι
με των γλάρων να γοργοπετά το υφάδι
και τις νύχτες συνεχώς χρυσάφια να κυλούν
από τα έγκατα μέσα των φωλεών σου

Στης Παλαιάς Πόλεώς σου τον δακτύλιο
αυλές ανακτόρων με ήλιο
κλίτη ναών
κόλποι και κοιλίες της καρδιάς σου
των πόλεων εσύ μητέρα
οι κοιλίες και οι κόλποι της καρδιάς σου

Του Κάστρου η Καρυάτις
τον τσέχικο βαστάει ουρανό
και του αγίου Βίτου τα δάχτυλα
τη διχόνοιά μκας εκείθεν αναβάλλουν

Το σμάρι των πουλιών τη διατομή σκιτσάρει
θόλων δόξας αιωνίας αθόλωτης

Κάτω απ’ το θλιβό γαλάζιο
από ’κείνο το γαλάζιο που δεν έχει οξυγόνο
εσύ είσαι πάντα όλο ορμή και όλο λαύρα

Από τη φούστα σου πίσω κοχλάζουν ακόμη
οι χωματερές σου οι ιερές
κοχλάζουνε καίνε
με διακονιάρες κολλητσίδες τσουκνίδες καυτερές
νέχρι να βγάλει σπίθες το λιθάρι από τη βράση
φωτιές φωτεινές να ξεράσει



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.