Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Τ' ΑΒΓΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΝΝΟΣ
ΑΝΩ
Πρέπει από ξένο αέρα νά ’ναι φερμένη η πεταλούδα
Επειδή πετάει άτσαλα
Εκεί που δε μπορεί πάντα να υπάρχει εχθρός
Μες στη φωτιά δε στεριώνει κρίση.
Ανάμεσα στις γροθιές των ερωτευμένων που πλέκονται
Δεν υπάρχει καθόλου πραγματικότητα.
Σα σπόροι ροδιού τ’ αστέρια χυμένα θρέφουν του όνειρο
του γλάρου
Το σκοτάδι που χάλασαν οι γενναίοι
Για να μπορέσει η καρδιά να χτυπά
Στο ρυθμό που λείπει απ’ όλες τις μουσικές
Σα μπουκέτο δεμένο σε κατάρτι.
Όμως μάταια βαράει ο μυαλό μας τον θάνατο
Όπως αξίνα ένα διαμαντένιο βράχο
Χρειάζεται άλλου είδους σκαπτικό:
Τι είσαι συ που κλωσσάς τη γλώσσα και πήζουν τ’ αβγά
των λέξεων;
Από το βιβλίο: Κώστα Λιννού «Μετασχηματισμοί, Β΄», Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2007, σελ. 64.
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
ΧΥΜΟΥΣ
FEDERICO GARCÍA LORCA
Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΙΝΑΣ
Η θάλασσα δεν έχει πορτοκάλια
ούτε η Σεβίλλη αγάπη.
Αχ, πόσο φως σπιθίζεις μελανούρι –
την ομπρελίτσα δώσ’ μου!
Στην πράσινή μου φάτσα τώρα στύβουν
χυμούς λεμόνι κέδρο
τα λόγια σου, καθώς μικρά ψαράκια
τριγύρω κολυμπάνε.
Η θάλασσα δεν έχει πορτοκάλια!
Αχ, έρωτα, αχ!
Ούτε η Σεβίλλη αγάπη!
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΜΑΡΑΜΕΝΑ
ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ (1869-1943)
ΑΚΟΜΑ...
Ένα πρωί, σαν πάντα, δεν επρόβαλες
Ν’ ανοίξης το μικρό σου παραθύρι,
Στις γλάστρες με τα λούλουδα, σα λούλουδο,
Το αχνόξανθο κεφάλι σου να γείρη.
Τ’ άλλο πρωί και τ’ άλλο, πάλι τίποτε,
Κι ακόμα να σε δουν, ακόμα εσένα,
Και μένει το παράθυρο κατάκλειστο
Και τα μυριστικά σου μαραμένα.
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
ΧΩΡΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥΤΩ ΑΔΕΙΑ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ
Δικανικό τουφέκι τούφες βγάνει
ευγενικές και εν γένει προσεικάζει
πως ό,τι είν’ άστρο και όμορφο μορφάζει
με στροφορμή πιο πέρ’ απ’ την πλεκτάνη
των αραχνών που εκάνανε την κάννη
καλέμι καλαματιανό να μοιάζει
Και στράφι πήγαν τόσα αίθρια ρείθρα
αγρών που εστράβωσαν αδρούς σκηνίτες
σκοινί τραβώντας και κορδόνι μύτες
μα δύο αμανίτες και μία σιταρήθρα
αποζημίωσαν με μιά μυζήθρα
τους βέλγους που γινήκαν κοζανίτες
Ρηγάδες και ραγιάδες παραγάδια
παράγουν κι από τις ραγάδες ρέει
του στερεώματος α υ τ ό που οι ωραίοι
πυροκροτούν χωρίς επί τούτω άδεια
και αφέψημα είναι τέρψεων που τα βράδυα
ρουφούν κορφολογούντες κερκυραίοι
Μ' ΕΠΙΜΟΝΗ ΠΟΛΛΗ
GÉRARD DE NERVAL (1808-1855)
Η ΜΑΥΡΗ ΚΗΛΙΔΑ
Όποιος τον ήλιο εκοίταξε μ’ επιμονή πολλή,
τα μάτια χαμηλώνοντας θα του φανεί θολή,
μαύρη κηλίδα γύρω του ν’ αργοπεταλουδίζει.
Έτσι κι εγώ θρασύς πολύ κάποτε νεαρός,
τα μάτια πήγα κι έστησα στον ήλιο τολμηρός:
Στίγμα από τότε απόμεινε το φως μου να μαυρίζει.
Και μέχρι τώρα, σύμμιγμα θαρρείς σκοταδερό,
όπου το μάτι μου σταθεί μαζί του εγώ θωρώ
θέση να παίρνει δίπλα του το στίγμα, να μ’ ορίζει!
Πώς; Πάντα; Ναι, χωρίζοντας κάθε χαρά από εμέ!
Γιατί ένας μόνος –ο αητός– από τα ύψη, ωιμέ,
τον Ήλιον ατιμώρητος, τη Δόξαν ατενίζει.
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας.
Από το βιβλίο: Αλέξανδρος Μπάρας, «Προσεγγίσεις στη γαλλική ποίηση», Πρόσπερος, Αθήνα 1986, σελ. 24.
ΑΝΤΡΕΑ ΤΖΑΝΤΖΟΤΤΟ!
ANDREA ZANZOTTO (1921)
TU SEI : MI TRASCURA
Tu sei: mi trascura
e tutto brividi mi lascia la stagione;
fragole a boschi e pomi a perdizione
nelle miriadi delle piogge
La pura estate consumata
dai grandi venti
illuminata dall'amore
e tutta un'altra fioritura
che non significa e non pesa
e questo pomeriggio improvvisato
perché da te mi possa congedare
Con te verde ora
di caligini e raggi
mi salvi, io vedo ancora
tra accecanti ricchezze.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Maria Susini.
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΙΤΑ ΑΜΠΑΤΖΗ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΙΤΑ ΑΜΠΑΤΖΗ
ΤΟΥΡΚΟΛΙΜΑΝΙΩΤΙΣΣΑ ΓΛΥΚΙΑ
Απόψε τα μεσάνυχτα, μια βάρκα θ' αρματώσω
κι απ' τον Πειραία, μεσ΄ στο Τουρκολίμανο,
Τουρκολιμανιώτισσα γλυκιά, όπα,
κι απ' τον Πειραία, μεσ΄ στο Τουρκολίμανο,
θα ρθω να μαστουρώσω
Στην πόρτα σου, μανίτσα μου,
μη βάλεις κολντεμήρι
κι άφησε απ' όξω το κλειδί, να σε χαρώ,
Τουρκολιμανιώτισσα γλυκειά,
ό(ϊ)ντε μπρε
κι άφησε απ' όξω το κλειδί, να σε χαρώ,
κάνε μου το χατήρι
Μου λεν, πως μου την έσκασες,
με κάποιο πολιτσμάνο
γι' αυτό, θα κάνω μεσ΄ στα όλα έφοδο,
Τουρκολιμανιώτισσα γλυκιά, όπα,
γι' αυτό, θα κάνω μες στα όλα έφοδο,
κούκλα μου κι ας πεθάνω
Τραγούδι του 1936.
Μουσική & Στίχοι: Παναγιώτης Τούντας.
ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΟ ΦΩΣ
ΘΕΜΗΣ ΤΑΣΟΥΛΗΣ
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΑΓΡΙΜΙΑ
Κι απ’ τις βαθιές σπηλιές του σώματος
κομμάτια αγρίμια
στης μουσικής τεντώνονται την άνοιξη.
Περνούν από τις χαραμάδες της ημέρας
σ’ άλλα χρώματα
που φτερωτά αόρατα διασχίζουν
άγνωστοι πελεκάνε νομοθέτες της σιωπής.
Τί κόσμοι έζησαν μες στο μυαλό μου;
Αιχμάλωτοι λοιπόν και πέθαναν εκεί.
Μακριά από το ποίημα, σε χειμώνα πέθαναν
πίσω απ’ το φως
το μέτωπό του.
Από το βιβλίο: Θέμης Τασούλης, «Σε μωβ ελάσσονα», Πλέθρον, Αθήνα 1984, σελ. 23.
ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΟ 23: ΝΤΙΝΑ ΤΕΡΕΖΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η DINA TEREZA
NOVO FADO DA SEVERA
O Rua do Capelão
Juncada de rosmaninho
O Rua do Capelão
Juncada de rosmaninho
Se o meu amor vier cedinho
Eu beijo as pedras do chão
Que ele pisar no caminho
Se o meu amor vier cedinho
Eu beijo as pedras do chão
Que ele pisar no caminho
Tenho o destino marcado
Desde a hora em que te vi
Tenho o destino marcado
Desde a hora em que te vi
O meu amor adorado
Viver abraçada ao fado
Morrer abraçada a ti
O meu amor adorado
Viver abraçada ao fado
Morrer abraçada a ti.
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
Η ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΙΓΚΟΣΙΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΟΠΕΝ
FRÉDÉRIC CHOPIN, Fantasie Impromptu, in C Sharp Minor, Op. 66.
Στο πιάνο η Βαλεντίνα Ιγκόσινα.
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΤΟΝΥ ΝΤ' ΑΛΟΪΑ ΚΑΙ Η ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΒΕΝΤΟΥΝΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο TONY D'ALOIA ΚΑΙ Η VALENTINA VENTUNO: NAPOLI
ΤΗΣ ΑΡΜΥΡΑΣ
CESARE PAVESE
ΤΟΠΙΟ, 8
Οι αναμνήσεις αρχίζουν πάντα το βράδυ·
με την αύρα του ανέμου σηκώνουν το μάτι
για ν’ ακούν τη φωνή των νερών στο ποτάμι.
Το νερό στο σκοτάδι νεκρών χρόνων – το ίδιο.
Με σιωπές ερεβώδεις σαλτάρει του φλοίσβου
η φωνή σε φωνές και γελάκια απ’ αγνάντι·
χρώμα μάταιο, απ’ τον ήλιο ένα χρυσάφι την κοίτη
και τα βλέμματα μάς βάφει και μάς βουτάει εκεί
μουρμουρώντας. Φωνές... καλοκαίρι... κι οι φάτσες,
σαν τα φρούτα τα καλά, να έχουν γεύση που τσούζει.
Οι ματιές που γυρνάνε κρατούν χορταρένιες
αύρες και ποτισμένα απ’ τον ήλιο γελάκια
στο γιαλό. Κρατούν μέσα τους θάλασσες, κάβους.
Σα θαλασσάκι νυχτέρινο φέγγουν οι σκιές τών
πόθων και των σπασμών που τα βράδυα ο ουρανός μας
ακουμπάει. Κι οι φωνές οι παλιές, πεθαμένες,
με το φλίφλισμα μοιάζουν ’κεινής της αρμύρας.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)