ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 

PIER PAOLO PASOLINI

 

ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

 

Εκεί που πρώτα ήσουνα εσύ

με το νεανικό σου το κορμί

γεννιέται τώρα το φεγγάρι.

 

Τριγύρω λίγο φως αχνό –

φυσάει αεράκι αραιό,

κι αυτό ίσα που σαλεύει.

 

Το σώμα σου δεν είναι εδώ –

ποιος ξέρει πού να χάθηκε

σαν έφυγε απ’  τη μνήμη;

 

Χύνει το φέγγος του εκεί

το φεγγαράκι το υψωμένο

πάνω απ’ τη νεκρική σιγή.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΕΣΥ, ΕΡΩΤΑ

 

PIER PAOLO PASOLΙNI

 

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΕΣΥ, ΕΡΩΤΑ

 

Έρωτά μου εσύ, έρωτα,

πού νά ’σαι τώρα, Έρωτα;

Στα βλέφαρα από κάτω,

στα πόδια ή στα μαλλιά;

 

Έρωτά μου εσύ, έρωτα,

μου κρύβεσαι ίσως, Έρωτα,

από κάτω απ’  το μετάξι

στα σύννεφα του στήθους;

 

Αχ ,ευλογημένος ο κορυδαλλός

που κελαηδάει χαρμόσυνα

στα φλογισμένα εκείνα μάτια μέσα

που τά ’χει ο Έρωτας τυφλώσει!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ

 

PIER PAOLO PASOLINI

 

ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ

 

Μακρινή, με το δέρμα σου

από τα ρόδα ξασπρισμένο,

πλην όμως ρόδο είσαι εσύ

ολοζώντανο και αμίλητο.

 

Μα μόλις μες στο στήθος σου

εκείνη η φωνή θα γεννηθεί,

βουβή κι εσύ θα κουβαλάς

τον σταυρό τον δικό μου.

 

Βουβή, βουβή στης σοφίτας

το πάτωμα, στα σκαλάκια,

στο χώμα του περιβολιού,

στων στάβλων τη σκόνη…

 

Βουβή, βουβή μες στο σπίτι

γεμάτη λόγια μαγκωμένα

στην καρδιά σου, και χαμένη

σε κάποιαν ατραπό σιωπής.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΕΝΟ

 

PIER PAOLO PASOLINI

 

Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΕΝΟ

(Στην Κρεμόνα το 1933)

 

Το ελληνικό τοπίο με τον Ξάνθο

και την Ίδη λάμπει σ’ ένα γαλάζιο πυρετώδες.

 

Η κραυγή του Έκτορα προς τoν Έλενο

και η αγριότητα της Αθηνάς, της προσφιλούς θεάς,

με πληγώνουν: δεν θέλω το δόρυ του Έκτορα

να πέσει επί ματαίω στην άμμο!

 

Μόνος, στην σκονισμένη πεδιάδα,

κινείται με τον τέλειο ζήλο

της πανοπλίας του... Και με κάνει να νιώθω ακόμα

δέος για τον Ήρωα, για τον Σύζυγο, στα πρόθυρα

του θανάτου, τόσο μόνος.

……………… Με τον θάνατό του ξέρω τώρα ότι

στο στήθος μου εμένα συντελείτο έκρηξη ερωτική.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

Η ΟΡΓΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΟΥ ΘΕΟΥ

 

ALBERTO LAISECA

 

Η ΟΡΓΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΟΥ ΘΕΟΥ

(από τα κινέζικα ποιήματα)

 

Το σώμα δεν είναι απλώς κάποιος ενδιάμεσος,

αλλά και ο Θεός εκείνος που είναι πιο κοντά μας.

Απαιτεί φροντίδα, τελετουργίες και προσφορές.

Αντιστέκεται σε κάθε πρόκληση και αργεί να θυμώσει·

αν όμως το έχετε παραμελήσει,

απ’ την οργή του τίποτα δεν θα σας σώσει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Τσενγκ Φενγκ Σι. Δυναστεία Γουάν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΟΠΟΙΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙ

 

ALBERTO LAISECA

 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΟΠΟΙΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙ

(από τα κινέζικα ποιήματα)

 

Στο βαθύ μου πιάτο είναι η τελευταία μπουκιά μου.

Είναι νύχτα, και στην αχάτινη φιάλη

υπάρχει μόνο μια γουλιά κρασί.

Θα φάω και θα πιω σιγά-σιγά, για να έχω τη δύναμη

εκείνου που πρώτη του φορά βλέπει μπροστά του δέντρο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Χουάνγκ Χουπέχ, Δυναστεία Λιανγκ.

Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΕΝΓΚ

 

ALBERTO LAISECA

 

Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΕΝΓΚ

(από τα κινέζικα ποιήματα)

 

Η πριγκίπισσα Τ'ενγκ

κάθεται σ’ έναν μεγάλο καθρέφτη.

Είναι όμως άνοιξη,

και δεν έχει τελειώσει ακόμα την πόζα της.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

 

ALBERTO LAISECA

 

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

(από τα κινέζικα ποιήματα)

 

Το σώμα σου απομόνωσε

και θα καταστρέψεις το πνεύμα σου.

Η αληθινή θρησκεία

δένει δύο φορές.

Δέσε το σώμα σου στη Γη,

για να πετύχεις την αρμονία του Ουρανού.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ

Ευχαριστώ πολύ τη Λητώ Αλεξάκη, τη Φωτεινή Καρλάφτη, την Ασπασία Βεργοπούλου, τη Μαρία Διμελή, τη Μαρία Πετάση και τον Παναγιώτη Παπαδημητρίου για την τιμητική για το μεταφρατικό έργο μου εργασία τους που δημοσιεύθηκε στὸν τρίτο τόμο της επιθεώρησης "Επτάνησος Πολιτεία".

εδώ

https://drive.google.com/file/d/12Q0qt6EwC9wOowBFfV1aWy9zk7sdnEiL/view

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΖΗΤΑΤΕ

PABLO NERUDA

 

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΖΗΤΑΤΕ

 

Ζητάτε μερικοί αυτό το θέμα το ανθρώπινο

με ονόματα, με επώνυμα, μα και με θρήνους

να μην το θίγω στις σελίδες των βιβλίων μου,

ούτε να του δίνω λυρική μορφή στους στίχους μου:

κάποιοι λένε ότι η ποίηση πεθαίνει έτσι,

και κάποιοι άλλοι πως δεν πρέπει να το κάνω:

ειλικρινώς λυπάμαι που δεν θα τους ευχαριστήσω —

τους χαιρετώ, τους βγάζω το καπέλο μου

και τους αφήνω στον Παρνασσό να κόβουν βόλτες

σάμπως χαρούμενοι αρουραίοι επάνω σε κεφαλοτύρι,

Σε άλλη κατηγορία ανήκω εγώ — τους λέω·

άνθρωπος είμαι· άνθρωπος και μόνο άνθρωπος,

ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά,

γι’  αυτό και οπότε θα χτυπούν τον αδελφό μου, εγώ

θα τον υπερασπίζομαι με ό,τι μου βρίσκεται στο χέρι·

εμένα η κάθε μου αράδα κουβαλάει

κίνδυνους φτιαγμένους με μπαρούτι ή σίδερο,

που πάνω στους απάνθρωπους θα πέφτουν,

πάνω στους σκληρούς, στους αλαζόνες πάνω.

Η τιμωρία ωστόσο της μανιασμένης μου ειρήνης

δεν απειλεί ούτε τους φτωχούς ούτε τους καλούς:

με το λυχνάρι μου γυρεύω όσους πέφτουν,

καταλαγιάζω τις πληγές τους και τις κλείνω:

να τες, τούτες είναι οι δουλειές του ποιητή,

του αεροπόρου και του ανθρακωρύχου.

Κάτι πρέπει να κάνουμε σ’ αυτή τη γη,

γιατί σε τούτον τον πλανήτη γεννηθήκαμε·

τις υποθέσεις να τακτοποιούμε πρέπει των ανθρώπων

Κι αν ποτέ η ποίηση θελήσει, όσο θα χτυπάω ό,τι μισώ

ή θα τραγουδώ σ’ όλους όσους αγαπάω, και μου πει

να εγκαταλείψω τις ελπίδες που υπηρετώ και που πρεσβεύω,

εγώ μετά θα συνεχίσω με ό,τι γράφει ο δικός μου ο νόμος:

θα μαζεύω άστρα, θα συγκεντρώνω όπλα,

γιατί μπροστά στο σκληρό μου αμερικανικό καθήκον,

καθόλου δεν με νοιάζει ένα ρόδο παραπάνω ή παρακάτω.

Συμφωνία έχω αγάπης κλείσει με το κάλλος·

μα έχω και συμφωνία αίματος με τον λαό μου κλείσει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΘΛΙΒΕΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

PABLO NERUDA

 

ΘΛΙΒΕΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

 

Αν η Νέα Υόρκη λάμπει σαν χρυσάφι

κι αν έχει κτίρια με χίλια πεντακόσια μπαρ,

εγώ θ’  αφήσω εδώ γραμμένο ότι όλα φτιάχτηκαν

με των ζαχαροκαλαμιώνων τον ιδρώτα·

ο μπανανιώνας είναι μια πράσινη κόλαση

για να χορεύουν και να πίνουν στο Νιού Γιορκ.

Στα πέντε χιλιάδες μέτρα υψόμετρο

δουλεύουνε και φτύνουν αίμα οι Χιλιανοί

χαλκό να στέλνουν πάντοτε στη Νέα Υόρκη·

από την πείνα σωριάζονται οι Βολιβιανοί

σαν γδέρνουν τα ορυχεία του κασσίτερου

ή σπάζοντας των Άνδεων τα τοιχώματα·

και ο Ορινόκος, βαθιά μέσ’ απ’ τις ρίζες του

στη λάσπη, ξεκουκίζει ένα-ένα τα διαμάντια του.

Από τη γη του Παναμά, που την αρπάξανε

κι από νερά που βούτηξαν, περνάνε τα καράβια

να παν στη Νέα Υόρκη το πετρέλαιό μας,

κι όλα τα λεηλατημένα ορυκτά που

με σεβασμό μεγάλο σπεύδουν να τους παραδίδουν

οι παρασημοφορημένοι κυβερνήτες μας.

Η ζάχαρη τα τείχη  υψώνει  τα πανύψηλα,

το νίτρο της Χιλής στήνει τις πόλεις,

ο βραζιλιάνικος καφές αγοράζει τα κρεβάτια,

τα πανεπιστήμια τους τα δίνει η Παραγουάη,

από την Κολομβία παίρνουνε σμαράγδια,

κι απ’ το Πουέρτο Ρίκο βγαίνουν για τις μάχες τους

τούτου του «συνδεδεμένου» λαού οι στρατιώτες.

(Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που πολεμούν:

οι Βορειοαμερικάνοι δίνουνε τα όπλα

και οι Πορτορικανοί το αίμα τους.)

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗΣ

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗΣ

Έχοντας μεταφράσει απ' το πρωί πέντε παζολίνειες σελίδες κι έχοντας αναδιφήσει τους στίχους των τραγουδιών που περιέχονται στο μυθιστόρημα "Βίος βίαιος" ήρθε η ώρα της ανταμοιβής με στιλ ιταλικό!

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ

 

PABLO NERUDA

 

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ

 

Σε τούτη τη σύντομη ριπή χωρίς ανθρώπους

τα πουλιά έλα να γιορτάσουμε — σε προσκαλώ:

το βενσέχο, το γοργό κατάρτι του ανέμου·

το φως το εκτυφλωτικό του τουκουσίτο·

τη λιμπιακάσα που οργώνει τα ουράνια

τον σκοτισμένο για να βρει γαραπατέρο,

ωσπού του δειλινού να πέσει η ύλη

το χρώμα να υφάνει του αγουιτακαμίνος.

Ω πουλιά, ω πολύτιμα της Καραϊβικής πετράδια:

κετζάλ, γαμήλιες του Παράδεισου αχτίδες,

των αγέρηδων ζαφείρια στα φυλλώματα,

της αστραπής της κίτρινης πουλιά

με στάλες ζυμωμένα τιρκουάζ

και με κατακλυσμών φωτιές ολόγυμνες.

Ελάτε τώρα στο μικρό μου ανθρώπινο τραγούδι,

τουρπιάλ μου του νερού, περδιγόν μονάτα,

παραουλάτας με το ύφος το θαυμαστικό,

τσοκορικάι με σπίτι σας το χώμα,

μικροί μου σαλταδόροι, χρυσοί κι αέρινοι,

με χρώματα υπεριώδη και ουρές νημάτινες,

πετροκόκορα μου εσύ, αλλά κι εσύ πουλί-ομπρέλα,

σύντροφοί μου όλοι σας, μυστηριώδεις φίλοι,

ελάτε, σας φωνάζω να μου πείτε πώς έγινε

και τα φτερά σας ξεπεράσαν τα λουλούδια;

Μάσκα από χρυσάφι, μαραγκέ μου ανίκητε,

πες τι μπορώ να κάνω για να τραγουδώ

στη μέση της Βενεζουέλας, στις φωλιές σας πλάι;

Φεγγοβολιές του ουράνιου σηματοδότη,

μαρτίνια ψαράδες της δροσοσταλιάς, πείτε τι να κάνω,

αφού έχω τη θολή φωνή του Ακρότατου Νότου

και τη φωνή μιας σκοτεινής καρδιάς,

και εδώ, στης Καραϊβικής την άμμο, είμαι

απλώς το βότσαλο που ήρθε από το κρύο;

Τι να κάνω για να τραγουδήσω το τραγούδι,

το φτέρωμα, το φως, την εξουσία όλων

όσα είδα να πετούν και δεν το πίστευα

ή το άκουγα και δεν επίστευα στ’ αφτιά μου;

Να μ’ ανταμώσουν μου έτυχε οι κόκκινες οι γάρσες,

πετούσανε σαν κατακόκκινο ποτάμι, κι απέναντι

στο βενεζουελάνικο το μεγαλείο με την αίγλη

του γαλάζιου ήλιου που φλέγεται μες στον αμέθυστο,

τινάχτηκε σαν έκλειψη το κάλλος.

Πετάξαν τούτα τα πουλιά σαν σε τελετουργία.

Αν δεν έχεις το καρμίνι δει του κοροκόρο

να πετάει όντας στο σμάρι μέσα αιωρούμενο,

όταν το φως θερίζει σα δρεπάνι

κι όλος ο ουρανός σειέται και πετάει

και περνάνε τ’ άλικα φτερά με  όλα τους τα πούπουλα

αφήνοντας την πυρκαγιά της ασταπής τους,

και αν δεν έχεις τον αέρα δει της Καραϊβικής

να εκπορεύει αίμα χωρίς λαβωματιά ανοιγμένη,

την ομορφιά του κόσμου τούτου δεν την ξέρεις,

τον κόσμο σου αγνοείς — τον κατοικείς, μα δεν τον ξέρεις;

Γι’ αυτό και λέω ό,τι λέω κι έπειτα το τραγουδάω

βλέποντας και ζώντας για λογαριασμό όλων των ανθρώπων.

Καθήκον μου είναι να σου  λέω ό,τι δεν γνωρίζεις,

κι ό,τι γνωρίζεις να το τραγουδώ μαζί σου.

Τα μάτια σου ακολουθούν τα λόγια μου,

τα λόγια μου ανοίγουν μες στο στάρι

και ή πετούν με τα φτερά της Καραϊβικής

ή πολεμάνε τους εχθρούς σου.

Έχω τόσα και τόσα καθήκοντα, σύντροφοι,

που φεύγω· γι’ άλλο πάω θέμα. Γεια χαρά σας τώρα!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

Είχα καιρό να βρεθώε με τον Βασίλη Λαλιώτη. Φίλοι από το 1976, συμφοιτητές στη Νομική Αθηνών. Τα είπαμε, ανταλλάξαμε βιβλία. Μιλήσαμε για "μετάφραση", για τον Λόρκα και τον Βιθέντε Αλεϊξάνδρε, θυμηθήκαμε τον Μάνο Ελευθερίου, την Αγγελική Ελευθερίου, τον Σαββόπουλο, τον Μικρούτσικο, τον Εγγονόπουλο και τα πρώτα διαβάσματά μας. Ωραία περάσαμε. Πάντα τέτοια.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ

 

GARY SΝYDER

 

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ

 

σχεδόν στον ισημερινό

σχεδόν στην ισημερία

ακριβώς τα μεσάνυχτα

από ένα πλοίο

η παν-

 

-σέληνος

 

στο κέντρο του ουρανού.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.