.jpg)
Παρασκευή 4 Ιουλίου 2025
Πέμπτη 3 Ιουλίου 2025
ΣΠΟΡΟ ΤΟ ΣΠΟΡΟ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ
PABLO NERUDA
ΣΠΟΡΟ ΤΟ ΣΠΟΡΟ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ
Σπόρο τὸ σπόρο, ἀγάπη μου, πλανήτη τὸν πλανήτη
ἡ ἀπόχη τῶν ἀνέμων μὲ τὶς θλιβερές τους χῶρες,
ὁ πόλεμος μὲ τὰ παπούτσια του τὰ ματωμένα
ἢ ἀκομα-ἀκόμα τὸ στάχυ τῆς νυχτός, τῆς μέρας...
Ὅπου κι ἂν πήγαμε, νησιὰ ἢ γεφύρια ἢ καὶ σημαῖες,
βιολιὰ ποὺ τὰ φευγάτα τὰ φθινόπωρα τρυποῦσαν —
στοῦ ποτηριοῦ τὰ χείλη ἐνιώθαμε χαρὰ μονίμως,
μὰ ὁ πόνος τὴν ἀνάκοψε μαθαίνοντάς μας θρήνους.
Σ᾽ ὅλα τὰ κράτη ὁ ἄνεμος ἔστηνε-ξανάστηνε, ἄντε,
τὸ ἀντίσκηνό του ἐλεύθερα, τὴν παγερή του κόμη,
καὶ τὸ λουλούδι ἐγύριζε ξανὰ στὰ ντράβαλά του.
Φθινόπωρο ὅμως δὲν μᾶς κάηκε ἐμᾶς οὐδέποτε, ὄχι.
Καὶ στὴν ἀσάλευτη πατρίδα μας ἐθέριευε ὅλο
καὶ πάλι ὁ ἔρωτάς μας μὲ ὅλα τῆς δροσιᾶς τὰ δίκια.
Μετάφραση:
Γιῶργος Κεντρωτής.
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ
SALVATORE QUASIMODO
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ
Καὶ ἰδοὺ ἐπάνω στὸν κορμὸ τοῦ δέντρου
ἐσκάσαν κάτι μπουμπούκια:
ἕνα πράσινο νεότερο ἀπ᾽ τὴ χλόη
ὅπου ἡ καρδιὰ ἀναπαύεται:
καὶ ἂς φαινόταν ὁ κορμὸς νά ᾽χει πιὰ πεθάνει,
στὰ δύο διπλωμένος πάνω ἀπὸ μιὰ λούμπα.
Κι ὅλα νά τα τώρα νά ᾽ναι θαῦμα·
τὸ νερὸ τῶν σύννεφων
ποὺ καθρεφτίζεται σήμερα στοὺς λάκκους
εἶναι πιὸ γαλανὸ κι ἀπ᾽ ὅ,τι στὰ οὐράνια·
καὶ τὸ πράσινο ποὺ σκίζει τὴ φλούδα
πιὸ καθαρὸ ἀπ᾽ ὅ,τι ἀπόψε ποτέ του δὲν ἤτανε.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
ΜΗ ΜΑΣ ΡΩΤΑΣ ΤΗ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΕΙ
EUGENIO MONTALE
[ΜΗ ΜΑΣ ΡΩΤΑΣ ΤΗ
ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΕΙ]
Μὴ μᾶς ρωτᾶς τὴ λέξη ποὺ ἀπὸ παντοῦ κυκλώνει
τὸν ἄμορφό μας νοῦ, γραμμένη μὲ φωτιᾶς ψηφία,
τὴ φανερὴ καὶ λάμπουσα σὰν ζαφορά, τὴ μία
ἐκείνη λέξη τὴ θαμμένη στῶν ἀγρῶν τὴ σκόνη.
Ἄχ, ὁ ἄνθρωπος ποὺ πάει καὶ ποὺ σίγουρος βαδίζει,
τῶν ἄλλων φίλος καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, ἂς διασπείρει
τὸν ἴσκιο του καὶ ἂς μὴν τὸν νοιάζει κὰν ἂν τὸ λιοπύρι
σὲ μιὰ ξασβεστωμένη μάντρα τὸν ἀπεικονίζει.
Μὴ μᾶς ζητᾶς τὴ συνταγὴ τοῦ κόσμου νὰ σοῦ ποῦμε:
πῶς τὸν ἀνοίγουν συλλαβὲς στρεβλές, ξερὰ κλαράκια.
Προσώρας μόνο θὰ σοῦ ποῦμε (δίχως νά ᾽ν᾽ πανάκεια)
ἐκεῖνο ποὺ δὲν θέλουμε, ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦμε.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
PIER PAOLO PASOLINI
ΓΙΑ
ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
Είστε ακαταπόνητος: ποιήματα, σενάρια, δοκίμια, συζητήσεις, ταξίδια. Μοιάζει
σχεδόν εμμονή.
ΠΑΖΟΛΙΝΙ:
Όταν δεν δουλεύω, είμαι πάρα πολύ λυπημένος.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:
Εκτός από κινηματογραφιστής και συγγραφέας, τι άλλο θα θέλατε να είστε;
ΠΑΖΟΛΙΝΙ:
Καλός ποδοσφαιριστής: μετά τη λογοτεχνία και τον έρωτα το ποδόσφαιρο είναι για
μένα μια από τις μεγάλες απολαύσεις.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
ΟΙ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΖΟΛΙΝΙ
PIER PAOLO PASOLINI
ΓΙΑ
ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
Δεν
ήμουν και τόσο καλός μαθητής στο σχολείο. Όχι, όχι, δεν ήμουν. Ήμουν μάλλον
ασυνεπής. Πάνω-κάτω μαθητής του οκτώ στα δέκα. Στα ελληνικά άλλοτε έφερνα σπίτι
ένα οκτώ, άλλοτε ένα άθλιο έξι. Το μάθημα που αγαπούσα περισσότερο ήταν τα
λατινικά. Και μου άρεσε να τα μεταφράζω πιο πολύ προφορικά παρά γραπτά.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟ
PIER PAOLO PASOLINI
ΓΙΑ
ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟ
Η
αστική τάξη θριαμβεύει επειδή η νεοκαπιταλιστική κοινωνία είναι η αληθινή
επανάσταση της αστικής τάξης. Ο πολιτισμός της κατανάλωσης είναι η αληθινή
επανάσταση της αστικής τάξης. Και δεν βλέπω καμία εναλλακτική λύση, επειδή
ακόμη και στον σοβιετικό κόσμο στην πραγματικότητα το χαρακτηριστικό του
ανθρώπου δεν είναι να έχει κάνει την επανάσταση, να ζει κ.λπ., αλλά να είναι
καταναλωτής. Η βιομηχανική επανάσταση, κατά μία έννοια, ισοπεδώνει ολόκληρο τον
κόσμο.
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
Τετάρτη 2 Ιουλίου 2025
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ ΣΚΟΡΠΙΑ ΑΣΥΝΕΚΤΗ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΠΑΓΚΑΤΕΛΑ
ΣΚΟΡΠΙΑ ΑΣΥΝΕΚΤΗ
Τῆς
δρόσου οἱ γλῶσσες τὰ λιθάρια γλείφουν
καὶ
λεῖα μεσημέρια σπέρνει ὁ ἥλιος,
ὁπότε
ἡ λύπη ἐκλείπει.
Οἱ ἀξίνες
τοῦ φωτὸς τὸ σκότος σκάβουν·
άνάβουν
βλέμματα ποὺ εἶναι χυτήρια·
στὰ
χείλη λειώνουν χτύποι.
Στῶν
ἀμονιῶν τὴν ἁρμονία σκᾶνε
σπινθήρων
ἄνθη μεθυσμένα ἀπ᾽ ὅ,τι
διυλίζουν
νύχτα οἱ κῆποι.
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΤΗ ΝΥΧΤΙΑ ΕΤΟΥΤΗ ΠΥΛΗ ΚΛΕΙΝΩ
PABLO NERUDA
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΤΗ ΝΥΧΤΙΑ ΕΤΟΥΤΗ ΠΥΛΗ ΚΛΕΙΝΩ
Ἀγάπη μου, καθὼς τὴ νύχτια ἐτούτη πύλη κλείνω,
ταξίδι, ἀγάπη, σοῦ ζητῶ σὲ σκοτεινὸ ἕναν φράχτη·
κλεῖσ᾽ τὰ ὄνειρά σου, μὲ τοὺς οὐρανούς σου μπὲς στὸ φῶς
μου,
ξαπλώσου στὸ αἷμα μου σὰν νά ᾽σαι σὲ πλατὺ ποτάμι.
Σὲ χαιρετῶ, ἀντίο, διαύγεια ἐσὲ σκληρή, σὲ χαιρετάω,
ποὺ ὅλο ἔπεφτες στῶν περασμένων ἡμερῶν τὸν σάκο·
ναί, ἀντίο σὲ κάθε ρολογιοῦ ἢ πορτοκαλιοῦ ἀχτίδα.
Καὶ γειά σου, ἐσὲ ἴσκιε σύντροφε, ποὺ κάθε τόσο φεύγεις!
Ἐδῶ σὲ ὅ,τι εἶναι πλοῖο ἢ νερὸ ἢ θανὴ ἢ ζωὴ καινούργια
ξανὰ ἑνωμένοι ἢ κοιμώμενοι ἢ ἀναστημένοι
τὸ ἀντρόγυνο θὲ νά ᾽μαστε τῆς νύχτας μὲς στὸ αἷμα.
Δὲν ξέρω ποιός πεθαίνει ἢ ζεῖ καὶ ποιός ξυπνᾶ ἢ κοιμᾶται
—
ξέρω ὅμως ὅτι εἶναι ἡ καρδιά σου ἐκείνη ποὺ σκορπάει
μοιράζοντας στὸ στῆθος μου τῆς χαραυγῆς τὰ δῶρα.
Μετάφραση:
Γιῶργος Κεντρωτής.
ΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΗ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ
ANDRÉ
BRETON
ΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΔΑΣΗ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΜΕ ΜΙΑ
ΓΥΝΑΙΚΑ
Στο σφαιρίδιο της ζωής όλη η τύχη και γι' αυτόν τον
λόγο και ό,τι συσσωματώνεται τόσες φορές όσες και η βροχοσταγόνα στο φύλλο και στο
τζάμι του παράθυρου εκπονείται σύμφωνα με τα σχέδια που μόλις αποφασίστηκαν κι ευθύς
εξαφανίστηκαν, και των οποίων το μυστικό το κρατάει πεισματικά η ίδια, και μάλιστα
προς όσες κατευθύνσεις υποδεικνύουν οι ακτίδες του ήλιου.
Είναι σαν τα μαργαριτάρια σ’ εκείνα τα μικρά στρογγυλά
κουτάκια με παιδικά παιχνίδια, που όμοιά τους τώρα πια δεν βλέπουμε, και που ήρθε
με μεγάλη υπομονή να τα φέρει ένα στόμα που ιχνογραφούσε ένα χαμόγελο διακεκομμένο
ίσαμε και το τελευταίο φατνίο.
Η κεφαλή του Ογμίου, στεφανωμένη από τον αγριόχοιρο,
εξακολουθεί ν’ αντηχεί πεντακάθαρα μέσ’ απ’ τα νερά της καταιγίδας: και μας
προσφέρει εσαεί μιαν όψη χτυπημένη από τον ίδιο σφήνα που έχει σφραγίσει και
τους ουρανούς.
Στο κέντρο δεσπόζει το κάλλος το αυθεντικό να
τραυλίζει στα φωνήεντα καθώς ακολουθείται με την υπέρτατη δυνατή αβρότητα από τους
αριθμούς.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Τρίτη 1 Ιουλίου 2025
ΑΛΑΙΝ ΜΠΟΣΚΕ
ALAIN BOSQUET
AIMER
Je t'aime, et avec
ça l'urine et les menstrues qui font ton corps sublime et détesté.
Tu m'aimes, et avec ça mes dents pourries, mon sperme jaune et ma salive où
flotte une odeur d'excrément.
Je t'aime, et avec
ça tu n'as jamais compris comment je refaisais, à ma folle mesure, l'univers
répugnant.
Aimes-tu cette verge ou cet esprit : la seule goutte que tu n'oses
ni essuyer ni
boire ?
Intolérable amour
qui a besoin, pour
l'interrompre, d'un poème
comme un bout de
jambon avant que le coït
ne recommence !
J'aime, et c'est toi, et c'est nous que j'aime dans ma peur de me donner.
Tu
aimes, dans notre coucherie, l'étreinte de la mort.
ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΕΝΤΟΣΘΙΑ
AIMÉ CÉSAIRE
ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΕΝΤΟΣΘΙΑ
Δεν θα κατεβάσεις Αγωνία τους υδατοφράκτες
στη δεξαμενή του λαιμού μου
ούτε θα χρειαστεί Φόβε ν’ αναζητήσω
τρέμοντας μες στο τρελό κουβάρι
το κόκκινο νήμα του αίματός μου της λογικής
μου του δίκιου μου
το σκληρό μυστικό του σώματός μου της
υπερηφάνειας της καρδιάς μου
έν’ αστέρι παντοτινό ν’ ανατέλλει
περιπλανώμενο και χωρίς να αφήνει κατακάθι
και να δύει για να ξαναγεννηθεί καλύτερα
στην καθαρότερη μορφή του
και τόσο κοφτερό στις άκρες που εσύ Έκλειψη μπορείς να το καταστήσεις διαβόητο
και ενώ εγώ με το χέρι μου ψαρεμένο από τις
πέτρες στα βαλτοτόπια της νύχτας
θ’ αρνούμαι τη συμφωνία σου θ’ αποποιούμαι
την οργή της υπομονής
ο δε σάλος που στέκεται όρθιος στη σκιά
των αφτιών
θα έχει δει γι’ ακόμα μια φορά επάνω στον
ασπρισμένο τοίχο
πώς πιτσιλίζεται η μαυρίλα των εντοσθίων τούτης
της κραυγής της αξέχαστης
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΜΕ ΔΟΞΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΝΤΕ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΜΕ ΔΟΞΑΡΙΕΣ ΤΟΥ
ΚΟΝΤΕ
Μὲς
στὰ χαράματα συχνὰ καὶ μὲς στὰ
ἀχάραγα
ὄνειρα ποὺ ξενυχτᾶνε
οἱ
σκύμνοι ὠρύονται σεμνὰ καὶ πᾶνε
νὰ
βάψουν μ᾽ αἵματα τὰ μανιφέστα
τοῦ ἱμέρου
πρὶν νὰ ξημερώσει ἡ μέρα
τοὺς
κόπους, τὰ ἔργα καὶ τοῦ βίου τὰ τόξα.
Μὲ
βλέμματα λοξὰ κινεῖται ἡ δόξα
στοὺς
δρόμους τοῦ ἔρωτα, καὶ τὴν ἑσπέρα
ἐναγωνίως
καρτεροῦν τὰ χέρια
καὶ
μὲ τὸ φῶς καὶ μὲς στὰ μεσημέρια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)