Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020

 


JORGE TEILLIER

 

EN LA SECRETA CASA DE LA NOCHE

 

Cuando ella y yo nos ocultamos
en la secreta casa de la noche
a la hora en que los pescadores furtivos
reparan sus redes tras los matorrales,
aunque todas las estrellas cayeran
yo no tendría ningún deseo que pedirles.

Y no importa que el viento olvide mi nombre
y pase dando gritos burlones
como un campesino ebrio que vuelve de la feria,
porque ella y yo estamos ocultos
en la secreta casa de la noche.

Ella pasea por mi cuarto
como la sombra desnuda
de los manzanos en el muro,
y su cuerpo se enciende como un árbol de pascua
para una fiesta de ángeles perdidos.

El temporal del último tren
pasa remeciendo las casas de madera.
Las madres cierran todas las puertas
y los pescadores furtivos van a repletar sus redes
mientras ella y yo nos ocultamos
en la secreta casa de la noche.

 

ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

 


ΛΙ ΠΟ

 

ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

 

Γλυκά –γλυκά σηκώνεται η αύρα στο ποτάμι,

ριγούν θλιμμένα τα δεντριά στη λίμνη πλάι.

Στην πλώρη μου όρθιος στέκομαι – γαλήνια η νύχτα.

Τις ψάθες μου άπλωσα, και ανάλαφρη σαλπάρει η βάρκα.

Και το φεγγάρι ακολουθεί των σκοτεινών βουνών το φεύγα.

Κυλάει το νερό, κυλά μαζί με τα γλαυκά ουράνια,

βαθύ το ίδιο με το ανάστροφο στον ουρανό ποτάμι.

Αόρατα όλα, εκτός απ’ τις ανάκατες σκιές νεφών και δέντρων.

 

Του γυρισμού μακρύς ο δρόμος, ναι, μακρύς πολύ είναι·

τ’ απέραντο ποτάμι είναι λυπημένο, ναι, είναι λυπημένο.

Κι εγώ ολομόναχος. Της ορχιδέας τ’ άνθη σβήσαν, πάνε,

και το τραγούδι του ψαρά τη θλίψη μου θυμίζει.

Κρύβει η απότομη στροφή την αφημένη πίσω όχθη,

και δείχνει η άμμος ξάστερη ένα βραχάκι μπρος μου.

Σε σκέφτομαι, αφέντη μου, και σβήνει ο ορίζοντας  στο βάθος,

και με το βλέμμα μου χαμένο πέρα, καημούς μου μελετάω τώρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 


 

 

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΛΟΝΓΚΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΕΔΕΣ

 


JORGE LUIS BORGES

 

ΜΙΛΟΝΓΚΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΕΔΕΣ

 

Μια νότα δώστε μου. Κατόπιν

την άδεια, κύριοι, θα ζητήσω

και για τον Νικανόρ Παρέδες

μπροστά σας να σας τραγουδήσω.

 

Νεκρό και τέζα δεν τον είδα·

μήτε αρρωστιάρη μήτε κι έρμο·

τον βλέπω στέρεο νά ’χει βήμα

στην τσάρκα του μες στο Παλέρμο.

 

Μικρή γκριζάδα στο μουστάκι·

στα μάτια η λάμψη τού τουπέ του·

κι εκεί, στο μέρος της καρδιάς του,

τη λάμα κρύβει του στιλέτου.

 

Για τα στιλέτα του θανάτου

δεν του άρεσε η βουή των λόγων –

ζάρια είτε αν ήτανε στη μέση

ή στοίχημα σε κούρσα αλόγων.

 

Τ’ αφεντικό ήταν –την αλήθεια

ποτέ μου δεν θα την προδώσω–

στις άγριες εποχές του χίλια ο-

χτακόσια ενενήντα τόσο.

 

Μακριά μαλλιά είχε, και όλο μπούκλες·

σουλούπι ταύρου· μάτι φίδι·

του σκέπαζε τους ώμους πόντσο·

χρυσό φορούσε δαχτυλίδι.

 

Μες στο ταράφι οι άντρες πού ’χε

και θάρρος είχαν και ήσαν κούκλοι:

ο Χουάν Μουράνια, ο Σουάρες ο άλλος

με το Ο Χιλιάνος παρατσούκλι.

 

Και ήταν ο κόσμος τους καβγάδες,

μαχαίρια, της πορνείας οίκοι.

Μα αυτός τους σταματούσε αμέσως

με τη φωνή του ή το καμτσίκι.

 

Σαν άντρας είχε κουμαντάρει

καλά και ανάποδα και πάθη.

«Μες στο τσαρδί του σαπουνά όποιος

δεν γλίστρησε, χορό έχει μάθει».

 

Όσα είχε δει με την κιθάρα

τα τραγουδούσε: αυτή την τρέλα

μες στα μπορντέλα του Χουνίν και

στο μαγαζί που ’χε η Αντέλα.

 

Νεκρός τώρα είναι, κι έτσι μνήμες

χιλιάδες σβήσανε μαζί του

για του στιλέτου το Παλέρμο

που μπήχτηκε και στο κορμί του.

 

Νεκρός τώρα είναι, και του λέω:

Δον Νικανόρ, πες τί θα κάνεις

στον ουρανό; Δεν έχει κούρσες

εκεί ή χαρτιά – κερδίζεις, χάνεις.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 






 

 

ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΚΑ

 











ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΚΑ
 
Ο προ-προ-προ...-προπάππους μου παπα-Μιχάλης Κεντρωτής του Τζώρτζη (1731-1773), με βενετσιάνικη πατέντα!

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 





ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2020

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 





ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

27 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΙΟΝΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 


ΒΡΑΧΥΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
27 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΙΟΝΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ…
… στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας. Σαν σήμερα έκανα το πρώτο μάθημα: Τεχνική Μετάφραση από τα Γερμανικά στα Ελληνικά.
Τίποτα δεν ήταν εύκολο, ούτε οι καταστάσεις ρόδινες – σχεδόν ποτέ. Περισσότερα τα πάσης φύσεως αγκάθια από τα –ας τα πούμε– ροδοπέταλα. Ήσαν όμως «ποιοτικά» τα λιγοστά ροδοπέταλα, κι έτσι μπορώ να πω ότι τα αγκάθια αντιμετωπίστηκαν ως αγκάθια που δεν βγάζουν ρόδο.
Υπερασπίστηκα το δημόσιο Πανεπιστήμιο με όλες μου τις δυνάμεις, μερικές φορές υπερβάλλοντάς τες. Άξιζε και αξίζει ακόμα τον κόπο. Γνώρισα καλούς συναδέλφους, γνώρισα και σκάρτους, όπως και «μούτρα». Ως πρόεδρος του Τμήματος αρνήθηκα να διορίσω μη εκλεγμένο μέλος του ΔΕΠ που μου εμφανίστηκε μάλιστα με ΦΕΚ διορισμού. Όπως αρνήθηκα καλοπιάσματα και μποναμάδες, και εκώφευσα σε ποικίλες υποσχέσεις. Από τα χιλιάδες «νυχτερινά τηλεφωνήματα» δεν ίδρωσε ποτέ το αφτί μου. Ούτε από τις «απειλητικές συμβουλές» ακαδημαϊκών καλοθελητών και πολιτικάντηδων πήρα χαμπάρι τίποτα.
Με την αποφασιστική συνδρομή λίγων και εκλεκτών συναδέλφων και φίλων κέρδισα 19 δικαστήρια – πάντα ως μηνυθείς ή/και ως εναγόμενος. Έχω στα χέρια μου, μάλιστα, μερικά επίσημα έγγραφα (με βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής), όπου οι πρώην μηνυτές και ενάγοντές μου δηλώνουν ότι με εκτιμούν απεριόριστα ως άνθρωπο, επιστήμονα, δάσκαλο κ.λπ. Εννοείται ότι δεν τους πίστεψα. Αλλά αυτή η μία γραμμένη σελίδα με τις ομολογίες τους βαραίνει απείρως περισσότερο από τις χιλιάδες (ναι, ναι χιλιάδες!) σελίδες των δικογράφων τους και των υβριστικών κατ’ εμού επιστολών τους που εξαπέλυαν μέχρι και πέρισυ ακόμα προς πάσα κατεύθυνση.
Με τους φοιτητές είχα και έχω ειλικρινή σχέση, και αυτό ακριβώς μου έδινε και μου δίνει δύναμη να συνεχίζω. Ουδέποτε έκρυψα τις θέσεις και τις απόψεις μου, ακριβώς επειδή όχι μόνο δεν ντρέπομαι, αλλά και είμαι υπερήφανος γι’ αυτές. Και επειδή δεν έχω τίποτα να κρύψω, όποτε ερωτηθώ για κάτι, λέω απεριφράστως και χωρίς μισόλογα τη γνώμη μου. Αλλά και γι’ αυτό ακριβώς δεν έκανα ποτέ φτηνιάρικη μικροπολιτική – κάτι που 26 φουρνιές φοιτητών μου το γνωρίζουν και το εκτιμούν. Κρίνω ότι είναι σημαντικό να σε θυμούνται και να σε χαιρετούν, όταν σε βλέπουν άνθρωποι που «πέρασαν από τα χέρια σου».
Ο χώρος της δουλειάς δεν ενδείκνυται ούτε προσφέρεται για φιλίες. Πάντοτε πίστευα και διακήρυττα ότι πρέπει πρωτίστως να είμαστε «καλοί συνέδελφοι» – όλα τα άλλα έπονται. Γνώρισα, ωστόσο, και έγινα «καλός φίλος» με μερικούς συναδέλφους τόσο στο Τμήμα μου όσο και στα άλλα Τμήματα του Πανεπιστημίου μας.
Στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και στο Τμήμα μου οφείλω χάριτες ως προς το ότι με διευκόλυναν έτσι, ώστε το χόμπυ μου της μετάφρασης να γίνει επαγγελματική μου ενασχόληση. Και, βεβαίως, είναι ανεκτίμητες οι πολλές και μακρές (και καθόλου «βολικές», ούτε «ειρηνικές») συζητήσεις μου με λίγους συναδέλφους και φίλους πάνω σε θέματα μετάφρασης, πολιτισμού, διεπιστημονικότητας και φιλοσοφίας της γλώσσας.
Συνεχίζουμε, άλλα πέντε χρόνια ακόμα – καλά να είμαστε!...
 

 

 

ΤΟ ΤΟΞΟ

 


SAINT-JOHN PERSE

ΤΟ ΤΟΞΟ

Μπρος στου τζακιού τα σφυρίγματα, ριγώντας κάτω από τη ρόμπα σου τη λουλουδάτη, κοιτάς που κυματίζουν της φλόγας τα γλυκά πτερύγια ήσυχα-ήσυχα. –Ένα τρίξιμο όμως τσακίζει τη σκιά που τραγουδάει: είναι το τόξο σου, στο καρφί του επάνω κρεμασμένο, που σκάει. Και ανοίγεται σε όλο το μήκος της μυστικής χορδής του όπως και μια σκελίδα πεθαμένη σε δέντρου πολεμοχαρούς τα χέρια.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.