ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ’ΝΑΙ ΦΩΣ

FEDERICO GARCÍA LORCA

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ’ΝΑΙ ΦΩΣ

Το τραγούδι θέλει νά ’ναι φως.

Μες στο σκοτάδι το τραγούδι έχει

φωσφόρου νήματα, κλωνές σελήνης.

Το φως καθόλου δεν νογά τί θέλει

μες στα οπάλινά του όρια –

τον εαυτό του εκεί ανταμώνει

και ξαναγυρίζει πίσω.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΖΑΝ ΜΟΡΩ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η JEANNE MOREAU: J’AI LA MÉMOIRE QUI FLANCHE

ΝΕΚΡΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ΝΕΚΡΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ

Ο Αίσωπος που μιλούσε άπταιστα

τη γλώσσα των ζώων και των φυτών

και δίδαξε τον Φαίδρο και τον Βάβριο

τόσο τέλεια τη γραμματική και το συντακτικό της

τα ιδιώματα του δάσους, των βάλτων τα κοάσματα

τα τρυφερά γκαρίσματα των γαϊδουριών,

μονάχα εκείνος θα μπορούσε να συνετίσει τη γάτα μου

να συνειδητοποιήσει κι αυτή επί τέλους

ότι γέμισαν δηλητηριαστές οι γειτονιές

οι δημοσιές και οι εθνικές με εκατόμβες.

Να μην μπορώ να συνεννοηθώ μαζί της

όλο θέλει να ξεπορτίζει, να πηδάει από μπαλκόνι σε μπαλκόνι

και στα κεραμίδια μιας χαμοκέλλας

που δεν δόθηκε ακόμα αντιπαροχή.

Πάει, λησμονήθηκε τελείως

η γλώσσα των ζώων και των φυτών

όπως λησμονήθηκαν τελείως τόσες λαλιές

σαν τ’ αραμαϊκά που κάποτε μιλούσαν σε όλη την ανατολή

και μ’ αυτά δίδαξε την οικουμένη ο υιός του ανθρώπου

«ότι ουκ έστιν ο θεός νεκρών αλλά ζώντων».

Από το βιβλίο: Τάσος Γαλάτης, «Νυχτερινή οξυγραφία», Τυπωθήτω, Αθήνα 2013, σελ. 45.

ΧΟΥΛΙΑ ΠΡΙΛΟΥΤΣΚΥ!

JULIA PRILUTZKY (1912-2010)

VIAJE SIN PARTIDA

No amarse ahora, pero haber amado.
Y encontrarse otra vez, recuerdo grave
como el de alguna flor de aroma suave
que se mustia en un libro ya olvidado,

Va surgiendo el recuerdo desvelado:
una palabra, un gesto... Es una clave
que nadie descifró, que nadie sabe;
recinto nuestro, cántico inviolado.

Estamos en silencio, frente a frente.
Y sin verte, yo sé que me has mirado
con no sé qué recuerdo transparente

en los ojos lejanos... No has cambiado.
Y es dulce estarse así, indolentemente,
pero no amarse ya. Haberse amado.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΜΠΡΙΓΚΑΝΤΙ ΝΤΙ ΤΕΡΡΑ ΝΤ' ΟΤΡΑΝΤΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ BRIGANTI DI TERRA D'OTRANTO: SANTU PAULU

ΑΛΝΤΑ ΜΕΡΙΝΙ!

ALDA MERINI

UNA PERLA CONFICCATA DENTRO AL CUORE

Una perla conficcata dentro al cuore:

la mia paura.

E’ una goccia di luce fredda.

E’ una lacrima cristallizzata.

Vorrei che non ci fosse,

ma e’ qui dentro di me:

incastonata come un gioiello

dentro al mio cuore.

Inutile, impossibile strapparla.

Devo imparare

–e’ questa la cosa piu’ difficile–

a non aver paura della mia paura.

ΣΠΕΙΡΑ

OCTAVIO PAZ

ΣΠΕΙΡΑ

Σαν το γαρύφαλλο με μίσχο σ’ έναν ύφαλο,

σαν το γαρύφαλλο φτυστή είναι και η ρουκέτα:

γαρύφαλλο είναι – εκτοξευόμενο γαρύφαλλο.

Σαν τη ρουκέτα ο ανεμοστρόβιλος – της μοιάζει:

στον ουρανό ανεβαίνει και σκορπιέται,

σε πεύκο επάνω ως λάλημα πουλιού ή ως χαλάζι.

Σαν το γαρύφαλλο, σαν άνεμος που χαίνει

είναι η αχιβάδα που είναι επίσης σαν ρουκέτα:

που παναπεί είναι κίνηση απολιθωμένη.

Και η σπείρα μέσ’ απ’ το κάθε πράγμα ανάβει

τη δόνησή της που διαχέεται με γύρους·

η κίνηση ποτέ δεν σταματά, δεν παύει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΓΚΑΛΑΝΤΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ I CALANTI: LA ZITELLA

ΑΝΤΡΕΑ ΤΖΑΝΤΖΟΤΤΟ!

ANDREA ZANZOTTO

27 NOVEMBRE

27 novembre
avevo iniziato da giorni il diario.
Il meraviglioso sbadiglio che il selvaggio Utti
spara di fronte ad ogni situazione
i meandri ignoti del suo sentire.
Pallasch si potrebbe dire
il suo sbadiglio cinico giglio
buttato in faccia al tutto o al niente
del suo sogno innocente
munito di solido punto-blu
Pallasch o miagolio sbadigliato
dopo bevuta d'acqua pura di prato
lungi dalle verminose delizie
delle guerre e dei giornali e delle pizie
che li sputano fuori
pur se senza finzione di corrucci, senza pudori.

ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟΨΕ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ

ROBERTO JUARROZ

ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟΨΕ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ

Επειδή απόψε κοιμάσαι μακριά

και σε κρεβάτι με ύπνο υπέρμετρο,

εγώ βρίσκομαι εδώ και αγρυπνώ

με τό ’να χέρι δικό μου και δικό σου το άλλο.

Εσύ θα συνεχίσεις εκεί

γυμνή σαν εσένα

κι εγώ θα συνεχίσω εδώ

γυμνός σαν εμένα.

Το στόμα μου είναι πια πολύ μακρύ και σκέφτεται πολύ

και τα μαλλιά σου είναι κοντά και τά ’χει πιάσει νύστα

Πια δεν υπάρχει χρόνος για νά ’μαστε

Γυμνοί σαν ένας μας

Εμείς οι δύο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΦΡΑΝΚΟ ΜΠΑΤΤΙΑΤΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FRANCO BATTIATO

GESUALDO DA VENOSA

Io, contemporaneo della fine del mondo
non vedo il bagliore,
né il buio che segue,
né lo schianto,
né il piagnisteo
ma la verità
da miliardi di anni
farsi lampo.
Concerto n° 4 in do minore
per archi di Baldassarre Galuppi
(te, piccolo, minutissimo
mazzetto di fiori di campo).
La settima frase di Ornithology,
l'ultima, prima della cadenza e dal da capo
via, il noto balzo da uccello, sull'ultima nota
di Charlie...
(Pensiero causale -
Imperativo categorico -
Ferma distinzione dell'uomo dall'animale
Teorema adiabatico!)
I madrigali di Gesualdo, principe di Venosa,
musicista assassino della sposa -
cosa importa?
Scocca la sua nota,
dolce come rosa.

ΚΑΡΛΟ ΤΖΕΖΟΥΑΛΝΤΟ ΝΤΑ ΒΕΝΟΣΑ

CARLO GESUALDO DA VENOSA: GAGLIARDA

ΜΑΡΙΟ ΒΕΝΕΔΕΤΤΙ!

MARIO BENEDETTI

AMOR DE TARDE

Es una lástima que no estés conmigo
cuando miro el reloj y son las cuatro
y acabo la planilla y pienso diez minutos
y estiro las piernas como todas las tardes
y hago así con los hombros para aflojar la espalda
y me doblo los dedos y les saco mentiras.

Es una lástima que no estés conmigo
cuando miro el reloj y son las cinco
y soy una manija que calcula intereses
o dos manos que saltan sobre cuarenta teclas
o un oído que escucha como ladra el teléfono
o un tipo que hace números y les saca verdades.

Es una lástima que no estés conmigo
cuando miro el reloj y son las seis.
Podrías acercarte de sorpresa
y decirme "¿Qué tal?" y quedaríamos
yo con la mancha roja de tus labios
tú con el tizne azul de mi carbónico.

Η ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟΝ ΤΕΙΝΟΥΣΑ

PABLO NERUDA

Η ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟΝ ΤΕΙΝΟΥΣΑ

Τα βλέπεις τούτα τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γης, έχουν ξεχώσει, ξεχωρίσει έχουν
τα ορυκτά, τα δημητριακά της,
τον πόλεμο έχουν ζυμώσει και την ειρήνη,
έχουν καταργήσει τις αποστάσεις
όλων των ποταμιών και των θαλάσσιων δρόμων,
μόνο όμως που,
όταν τρέχουν,
απάνω σου, μικρό μου,
απάνω σου, σπυράκι του σταριού, χελιδονάκι μου,
δεν φτάνουν τα φτωχά να σε χωρέσουνε
και μέχρις εξαντλήσεως πλήρους
αγκαλιάζουν τις δίδυμες περιστερές
που φωλιάζουν ή πετάνε στο στήθος σου,
ταξιδεύουν όλο το μάκρος των ποδιών σου
και τυλίγονται στο φως του ζωστήρα σου.
Για μένα ε σ ύ είσαι ο θησαυρός ο αληθώς αμύθητος,
ο από τη θάλασσα και τα κοράλλια της όλα πλουσιότερος,
έτσι όπως είσαι άσπρη και γαλάζια και απέραντη
σαν τη γη την ώρα του θέρου.
Σ’ αυτή τη χώρα,
από τα πόδια έως το μέτωπό σου,
θέλω να πηγαίνω, όλο να πηγαίνω,
ε κ ε ί θέλω συνεχώς να πηγαίνω,
ώσπου να μου στερέψει επί τέλους ο βίος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

PALABRAS DE UN CARNAVAL

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

PALABRAS DE UN CARNAVAL

     Στον συναγωνιστή Γιώργο Κεντρωτή

Οι λέξεις σου, υστερικές αυτοκρατόρισσες,

το μεγαλείο προσπαθούν να επαναφέρουν

μιας σκέψης που δεν στάθηκε αρκετή

το αγλάισμα σου, να ποτίσει, να ανθίσει.

Οι λέξεις σου βαμμένες αίμα, δολοφόνισσες,

ανάμεσα στο φως ακροβατούν και παραδέρνουν

στο carnaval-ι, με μια ένταση σαφώς δυνητική

και προσπαθούν, αισθήσεων μεθύσι ν’ αρχινίσει .

Οι λέξεις σου, ωσάν μια-μιά να χειροτόνησες

ιέρειες ενός Gabilto ή Almacen που μας προσφέρουν

απόρροιες και απορίες, σε μιά παραφορά αισθητική

μήπως el choclo που ’νιωσες ανάδρομη διήθηση θα στήσει!

Οι λέξεις σου για έρωτα μιλούν έτσι που νόμισες

πως όλα μ’ ένα tango αρχίζουν και πεθαίνουν

η έγνοια σου ανθρώπινη milonga αισθαντική

εάν ο Ήλιος που ’γειρε αύριο θα γυρίσει.

     Αθήνα 25 / 10 / 13