ΑΠΑΤΗ

 

RAFAEL ALBERTI

 

ΑΠΑΤΗ

 

Κάποιος πίσω, στην πλάτη σου,

να σου βουλώνει τα μάτια με λόγια.

 

Πίσω σου, δίχως σώμα,

χωρίς ψυχή.

Καπνισμένη φωνή ονείρου

κομμένη.

Καπνισμένη φωνή

κομμένη.

 

Με λόγια, τζάμια ψεύτικα.

 

Τυφλή, μέσ’ από σήραγγα χρυσή,

με μοχθηρούς καθρέφτες,

παρέα με τον θάνατο

θα βγεις σ’ ένα υπόγειο.

 

Εσύ μόνη σου εκεί, παρέα με τον θάνατο,

σ’ ένα υπόγειο.

 

Και κάποιος πίσω, στην πλάτη σου,

πάντοτε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΡΤΡ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΡΤΡ

Η καλλονή στο μπαρ, που πίνει το ποτό της

στοχαστικά ή και αφηρημένη στους θορύβους

των πελατών, της μουσικής, διανύει στίβους

και πόθων και παθών. Το παρουσιαστικό της

οριοθετεί τον όμορφο μικρόκοσμό της

με του κορμιού της τους μεμονωμένους κύβους

και με μια γκάμα –μεταξύ χαράς και θλίβους–

σημάτων που συντίθενται ως ωραιότης.

Μα η σύνθεση είναι πια η εικόνα της; Τί βλέπει

αυτή, και τί οι άλλοι βλέπουν; Το ίδιο; Στο ίδιο ρεύμα

κυλούν οι θεατές και οι θεώμενοι; Τί τρέπει

το κοίταγμά της σε σαγήνη; – Αρκεί ένα νεύμα

να κάμει πράξη την εικόνα της, και η πράξη

συνείδηση ενός πράγματος στο μπαρ να φτιάξει.

ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

 

TOMAS TRANSTRÖMER

 

ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

 

Τὴ λάμπα σβήνουν, καὶ τὸ γυαλί της θαμπίζει

γιὰ μιὰ στιγμὴ ἁπλῶς πρὶν διαλυθεῖ σὰν ταμπλέτα

σ᾽ ἕνα ποτήρι μὲ σκοτάδι μέσα. Ὕστερα μεταρσιώνονται.

Τοῦ ξενοδοχείου οἱ τοῖχοι τινάζονται ὣς τὸν μαῦρο οὐρανό.

 

Τοῦ ἔρωτα οἱ κινήσεις ἔχουν πιὰ κοπάσει· τοὺς ἔχει πάρει ὁ ὕπνος·

μὰ οἱ πιὸ ἀπόκρυφές τους σκέψεις συναντιοῦνται

σὰν δύο χρώματα ποὺ καταπίνει τὸ ἕνα τὸ ἄλλο

ἐπάνω στὸ ὑγρὸ χαρτὶ μὲ κάποιου μαθητῆ τὴ ζωγραφιά.

 

Σκοτάδι καὶ σιωπή. Ἡ πόλη ἔχει ὅμως ἔλθει πιὸ κοντὰ

ἀπόψε. Μὲ τὰ παράθυρα σβηστά. Ἦρθαν τὰ σπίτια της

καὶ στέκονται πλάι-πλάι, στριμωγμένα, καὶ περιμένουν

κόσμο πλῆθος, κι ἔχουν ὄψεις τελείως ἀνέκφραστες.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΑΛΛΟΝ ΣΥΝΗΘΕΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΑΛΛΟΝ ΣΥΝΗΘΕΣ

Ερωτικά αντιφάρμακα ενός νέου Οβιδίου

δεν συνιστώνται εδώ, σ’ αυτήν την κάμαρά της·

ο πόθος αίθριος σπιρουνίζει τα όνειρά της,

κι εγώ τελώ ασκητής της λιβιδώς δια βίου.

Χίλια ενασκήματα με υποδρομές θηρίου

τις φλόγες ενθαρρύνουν που απ’ τα σωθικά της

χιμούν να σβήσουν μέσα στα γλυκά νερά της

τον φάρο που ’ν’ στα βράχια ενός ακρωτηρίου

εν πτήσει. Εκπτύσσει πάλι και μηρούς και χέρια

στων ουρανών τις αγκαλιές· κι ενώ τ’ αστέρια

σαν μάρμαρα αγαλμάτων δένονται στην έννοια

εικαστικών αποτυπώσεων, εν εξάλλω

ρυθμώ οι κιθάρες της μού στέλνουνε σινιάλο,

καθώς τα νύχια της τις κρούουν τα σεντεφένια.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ...

Όταν κρίνεις κάτι συγγραφικό ή καλλιτεχνικό, το κρίνεις μέσα στο πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί αυτό το κάτι από τον δημιουργό του. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις. λ.χ., κάποιον υπερρεαλιστή ζωγράφο, επειδή τα τοπία στους πίνακές του δεν είναι "φυσικά". Ούτε τον "Μάλερ", επειδή δεν γράφει μουσική σαν του "Βιβάλντι". Δεν κρίνεις το έργο κανενός με βάση τις προσωπικές πεποιθήσεις σου ή με τις αισθητικές σου προσηλώσεις.

Κάτι λέει ο Ελύτης εδώ, εν έτει 1983, για την αντιμετώπιση της "Δεύτερης γραφής" του.

Τα πράγματα στις μέρες μας είναι πολύ χειρότερα.