ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, 1899

JORGE LUIS BORGES

ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, 1899

Η στέρνα. Κάτω εκεί, στο βάθος, η χελώνα.

Πάνω απ’ τη μεσαυλή αόριστη μι’ αστρονομία

παιδιάστικη. Τ’ ασημικά (κληρονομία)

και το αμπανόζι. Φεύγει ο χρόνος, σαν εικόνα,

μα κατ’  αρχήν ποτέ ο χρόνος δεν περνάει.

Κυλά η άμμος που στην έρημο έχει υπηρετήσει.

Μεγάλη στρατιωτική μορφή – έχει σβήσει.

Υγρός ο διάδρομος. Παλιό το σπίτι πάει

στο πάτιο που δυο σκλάβοι ακόμα συναντιούνται,

και ο ίσκιος της κληματαριάς σαν θόλος κάνει.

Από το πεζοδρόμιο σφυρά έν’ αλάνι.

Στον κουμπαρά τα φραγκοδίφραγκα κοιμούνται.

Μια μετριότης μένει – κατά τα συνήθη –

που τη γυρεύουνε η ελεγεία και η λήθη.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ

GEORG TRAKL

ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ

Σταφύλια εκόπηκαν, θερίστηκαν τα στάρια,

φθινόπωρο, γαλήνη το χωριό ανταμώνει.

Συνέχεια ακούς πώς αντηχούν σφυρί και αμόνι,

και γέλια πορφυρά στις φυλλωσιές ανάρια.

Αστράνθια που ’χουν φράχτες σκοτεινοί εδώ στείλει

να πάρεις και στο πάλλευκο παιδί να φέρεις.

Πες από πότε είμαστε νεκροί – το ξέρεις·

θα βγει ήλιος μαύρος, μελανός θε ν’ ανατείλει.

Ψαράκι κόκκινο στης λίμνης τα ατλάζια·

το μέτωπο, το φοβισμένο γονατίζει·

στο τζάμι άνεμος εσπερινός φλοισβίζει –

μονοτονία όργανου εκκλησιαστικού γαλάζια.

Αστέρι κι ένας μυστικός σπινθήρας – βράδυ

βαθύ· τα βλέπεις όλα, το καθένα μόνο.

Η μάνα, να τη εδώ, με φρίκη και με πόνο·

και ρεζεντά κατάμαυρα μες στο σκοτάδι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΨΥΧΗ

GEORG TRAKL

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΨΥΧΗ

Των κυνηγών τα χουγιαχτά, αίμα που αλυχτάει·

από σταυρό από πίσω, λόφο που αμαυρώνει,

της λίμνης ο καθρέφτης ήσυχα τυφλώνει

και κρώζει το γεράκι φωτεινό όπως πάει.

Σε καλαμιώνα επάνω και μονοπατάκι

μαύρη η σιωπή πώς τρέμει πια και πώς τρομάζει·

στο σύγκλαδο ο ουρανός εξαίσιος αιθριάζει·

και σιγαλό, μειλίχιο τρέχει το ρυάκι.

Και ψάρια απομακρύνονται και αγρίμια μόνα.

Ψυχή γαλάζια, δρόμους σκοτεινούς διασχίζει

από τους προσφιλείς και από άλλους μας χωρίζει.

Το βράδυ αλλάζει νόημα, μαζί και εικόνα.

Της δίκαιης ζωής άρτος και οίνος – τούτα μόνο.

Θεός ο άνθρωπος στα πράα σου χέρια πιάνει

και βάζει σκοτεινό το τέλος να σημάνει

το κάθε κρίμα και τον κόκκινο τον πόνο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, Ι

JORGE LUIS BORGES

ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, Ι

Παλιά σε γύρευα κοντά στα σύνορά σου,

όπου η εσπέρα μες στην πεδιάδα μπαίνει, ή

στην είσοδο του πάρκου που η δροσιά ομορφαίνει η

αρχαία από τους κέδρους και τα γιασεμιά σου.

Στη μνήμη τού Παλέρμου μέσα σε είχα διόπτρα,

το παρελθόν σου να κοιτώ ως μυθολογία

με τράπουλες και με στιλέτα στα πορνεία

και χρυσωμένους μπρούντζους στ’ άχρηστα τα ρόπτρα –

το χέρι με το δαχτυλίδι. Σ’ έχω νιώσει

στις μεσαυλές του Νότου και στην ολοένα

και πιο βαριά σκϊά που καταπίνει ένα-ένα

τα χνάρια του φωτός που η μέρα έχει αποσώσει.

Τώρα είσαι μέσα μου. Είσαι ό,τι αόριστο μας δίνει

η τύχη: αυτά τα πράγματα που ο Χάρος σβήνει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.