ΠΑΙΖΕΙ Ο ΜΑΛΑΝΤΟ

ΠΑΙΖΕΙ Ο MALANDO: LAS FLORISTAS

ΤΟ ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ

ANNI BIBANTI!

ANNIE VIVANTI (1868-1942)

AUT-AUT 

Io voglio il sole, io voglio il sole ardente
Che l’ebbrezza mi dia del suo splendore,
O pur la buia notte ed il fragore
Forte de la tempesta alta e furente.
La grigia nebbia il core la detesta:
Datemi il cielo azzurro o la tempesta.

Voglio la libertà! la sconfinata
Intera libertà la voglio mia!
O pur la tetra e stretta prigionia
Di quattro travi e la cassa inchiodata.
Oh, se non m’è concesso l’infinito,
Ch’io, l’ali infrante, giaccia seppellito

E voglio l’amor tuo; l’intero ardente,
Illimitato amore, o l’odio intenso.
Ma sia l’odio o l’amor, lo voglio immenso!
Io non sopporto un guardo indifferente.
L’amor che tutto soffre e tutto dona
O l’odio che non piega e non perdona.

O tutto o nulla io voglio: il riso o il pianto,
Il sole d’oro o l’uragano nero,
la stretta bara o l’universo intero,
E dallo sguardo tuo martirio o incanto!
Tutti i tuoi baci dammi e tutto il core,
O la croce sublime del dolore!

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΣΟΥΠΑΣ

 BERTOLT BRECHT

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΣΟΥΠΑΣ

1

Αν σούπα δεν υπάρχει να δειπνήσεις,

τον εαυτό σου πώς να προστατέψεις;

Το κράτος όλο πρέπει ν’ ανατρέψεις

κι απ’ τα θεμέλια να το ξαναστήσεις,

στην αφεντιά σου σούπα να σερβίρεις.

Δικός σου τότε θά ’σαι μουσαφίρης,

2

Δουλειά αν δεν βρίσκεις πουθενά να ζήσεις,

τον εαυτό σου εσύ να προστατέψεις!

Το κράτος όλο πρέπει ν’ ανατρέψεις

κι απ’ τα θεμέλια να το ξαναστήσεις,

της αφεντιάς σου νά ’σαι ο εργοδότης·

και θά ’χεις και καλή δουλειά και πρώτης.

3

Με όσους σας λεν αδύναμους γελώντας

μη χάνετε καιρό στιγμή μαζί τους!

Μη νοιάζεστε καν για την κριτική τους,

μα απάνω τους περάστ’ εσείς πατώντας

σαν στράτευμα πανίσχυρο και τέλειο,

να τους κοπεί μιας δια παντός το γέλιο!

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑΡΜΑΡΟΚΑΡΑΒΟ

ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΛΟΣ

ΜΑΡΜΑΡΟΚΑΡΑΒΟ

Ἡ Αὐτοκράτειρα ἤθελε νὰ μᾶς περάσῃ ἀντίκρυ·

στὸ Κανόνι μὲ τή βάρκα του ὁ περαματάρης

ποὺ συνήθως κάνει τὸ πέραμα στὸ

Ποντικονήσι – τὸ Νησὶ τῶν νεκρῶν τοῦ Böcklin.

Kώστας Χρηστομάνος –Το βιβλίο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ.

Θα μιλήσω για ένα νησί

ένα νησί σύμβολο

σύμβολο ενός άλλου

άλλου μεγαλύτερου

μεγαλύτερου θα μιλήσω

για ένα νησί

σταθμός στου Οδυσσέα

το διαγαλαξιακό ταξίδι

ad astra και ακόμα παραπέρα

εξώτερα μεν αλλά κι εσώτερα

του μαρμάρου της ψυχής μας

το ελάχιστο αποκλειστικό μας στοίχημα

ποσειδώνειος βράχος στο λιμάνι της Σχερίας

ή στου Παλαιοκάστρου τα ανοιχτά

το σίγουρο είναι ότι ακόμα γυροφέρνει στις ακτές

με άυλη άγκυρα

φοβίζοντας τους μοναχούς

μακρόθεν της Παφλαγόνας

η συνάντηση σου με αυτό δεν είναι πράξη καθημερινή

όπως και η βαθύτερη φιλοδοξία σου

(όχι αυτή της βουλιμίας και της αναμονής)

περνά μέσα από τις προσωπικές σου μυήσεις και στοχασμούς

και σου κρατά το κεφάλι έξω από τα απόνερα της ύλης

έχοντας καταφέρει όλα τα ανούσια

ή

έχοντας αποτύχει σε όλα τα σημαντικά

και τότε θα σου εμφανιστεί

πρόσεξε μη φθάσεις πνιγμένος

και αντιληφθείς μόνο τα τσιμέντα και τα ξενοδοχεία

τα πλαστικά λουλούδια στο πέτο

και τους εισαγόμενους φοίνικες

για να γίνεις μέρος του αναντίστοιχου διακόσμου

κάποιας ξεπλυμένης φωτογραφίας

στον καθένα αναλογεί μια και μοναδική ευκαιρία

για αυτό πρόσεχε τον ξεναγό

(τον ψυχοπομπό)

κάθε παραστράτημα οδηγεί στο γκρεμό

των ανεστραμμένων εικόνων

μονό που εδώ οι αντικατοπτρισμοί

αντιφεγγίζουν το ανώφελο

και σε βυθίζουν στο φόντο πλαστικοποιημένων καρτ ποστάλ

άρα

ξελέπισε με τα νύχια σου κάθε στοιχείο βιογραφίας

απαλλάξου από τις ευθύνες της κοινωνίας

θάβοντας την νότια του παρελθόντος στην έρημο των ενοχών

Παρατήρησε

κάποιος γράφει της μούσας του τα ημερολόγια

περιγράφοντας

τη διαδρομή που πρέπει κι εσύ να ακολουθήσεις

κι ένα αιώνιο λουτρό στο άντρο της Kαλυψούς

άρα

αναγνώρισε τα νοτισμένα γράμματα

και αναλογίσου τι κοσμήματα κρύβει το υγρό ησυχαστήριο

της Σοφίας και του Ροδόλφου

στο δικό σου νόημα της απώλειας

κράτα ένα κομμάτι μέταλλο για κέρμα

μόνο και μόνο γιατί το έχει ερωτευτεί ο αλλόκοσμος

ο περαματάρης δεν θα χρειαστεί καν να στο εξαργυρώσει

μιας και τα ναύλα στα κερνάει ο Χάροντας

πρόσεχε όμως πως θα σου παρουσιαστεί

σαν βρεθείς στην ονειροθάλασσα

σου απομένει μια προσπάθεια μέχρι να ξυπνήσεις

και αν αποφύγεις να μείνεις ξύπνιος

το Χρόνο μπορείς να πάρεις για μαξιλάρι

για να τον αναποδογυρίσεις και να τον ορίσεις

ώσπου να τον εικονίσεις

τότε έτσι νιώσεις ότι μόνο εδώ ο παράδεισος

πλαισιώνεται και από ένα κυπαρισσένιο κενοτάφιο

γύρω από τα ιερά της Περσεφόνης

και η γεωγραφία του άγνωστη

και να

ενώ η θάλασσα βουρκώνει

και το βουνό σβήνει

αυτό ακόμα ταξιδεύει

ταξιδεύει με κόντρα αέρα

αέρα που πλέον ως άνεμος

άνεμος ως πλοηγός

χωρίς πηδάλιο και νου

δεν το απομακρύνει

από το πλήρωμα του

ΖΑΡΑ ΚΙΡΣ!

SARAH KIRSCH (1935-2013)

DIE SPIEGEL

Leere Spiegel im Haus.
Niemands schönes Gesicht. Wolken
Ziehen darin. Die sanften die grauen die
Unheimlich blitzzerschlagenen. Als ob er
Im Krieg ist.

ΓΕΪΤΣ!

W.B. YEATS

THE LOVER TELLS OF THE ROSE IN HIS HEART

All things uncomely and broken, all things worn out and old,
The cry of a child by the roadway, the creak of a lumbering cart,
The heavy steps of the ploughman, splashing the wintry mould,
Are wronging your image that blossoms a rose in the deeps of my heart.
The wrong of unshapely things is a wrong too great to be told;
I hunger to build them anew and sit on a green knoll apart,
With the earth and the sky and the water, re-made, like a casket of gold
For my dreams of your image that blossoms a rose in the deeps of my heart. 

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elena Santarelli.

ΦΙΛΙΠ ΣΟΥΠΩ!

PHILIPPE SOUPAULT

DU SOIR AU LANDEMAIN

Filles de la pluie et du beau temps

Filles fileuses de fil en quatre

Filles fabuleuses comme l’Orient

Filles du ciel et du marbre.

C’est vous que l’on voit dans les rêves

Semant ces songes à pleines mains

Et qui fuyez comme les nuages

Pour revenir le lendemain.

Beaux serments et belles promesses

Que vous distribuez gratuitement

Et que vous reniez très sagement

Un baiser vaut bien une messe.

ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ 23ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2005

ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ

ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ 23ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2005

(ή χειμωνιάτικη φουσκοθαλασσιά)

Τα καράβια μου δροσίζονται απόψε

και αν συνεχίσει έτσι ο καιρός

θα ανέβουν στο σαλόνι μου

πλάι στο νεροχύτη

θα ταξιδέψουν σε νέο προορισμό.

Από το βιβλίο: Πέτρος Γκολίτσης, «Η μνήμη του χαρτιού», Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2009.

ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

Τα παιδιά που περνούσανε και τον κόσμο κατέβαιναν με ποδήλατα γέμισαν τον αέρα φωνές. Και στο δρόμο μας σύρριζα από όλους ο ένας λίγη σκόνη που άφηνε, από κάτω του το ποδήλατο σταματώντας, εκείνος και αποδήλατος έφευγε απ’ τις κορφές των δέντρων ψηλά, και οι άλλοι τρέχοντας προλαβαίνανε πιο κάτω το ίδιο, στη γειτονιά του καθένας, ώσπου ο αέρας γέμιζε από όλους τους δρόμους εκείνη την ώρα αγόρια που ανέβαιναν αντί για πουλιά

Από το βιβλίο: Ελένη Βακαλό, «Το άλλο του πράγματος (Ποίηση 1954-1994)», Εκδόσεις Νεφέλη, 1995, σελ. 136

Ο ΕΡΩΤΑΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ

Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός

Μες στα σχολεία τις ντισκοτέκ και τα τηλέφωνα

Κολλάει στη γλώσσα μας στα μάτια στα μαλλιά μας

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο πέφτουμε κάτω

Μ’ ανεπιτήδευτα επιδέξια βολ πλανέ

Πετάμε γύρω απ’ τα μεγάλα κτίρια

Ο έρωτας είναι τ’ αξέχαστο μαλλί της γριάς

Κολλάει στα χείλια μας και τραγουδάμε υπέροχα

Τί άλλο μεγαλύτερο έχ’ η ζωή

Από τον ύπνο στη φωλιά του ωραίου;

Από το βιβλίο: Αντώνης Φωστιέρης, «Ποίηση, 1970-2005», Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008, σελ. 86.

ΝΕΛΛΥ ΖΑΚΣ!

NELLY SACHS

[DU IN DER NACHT]

Du
in der Nacht
mit dem Verlernen der Welt Beschäftigte
von weit weit her
dein Finger die Eisgrotte bemalte
mit der singenden Landkarte eines verborgenen Meeres
das sammelte in der Muschel deines Ohres die Noten
Brücken-Bausteine
von Hier nach Dort
diese haargenaue Aufgabe
deren Lösung
den Sterbenden mitgegeben wird.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΟΥΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο DAVID BOWIE: I'M DERANGED

ΧΟΣΕ ΜΑΡΤΙ!

JOSÉ MARTÍ (1853-1895)

ÁRBOL DE MI ALMA

Como un ave que cruza el aire claro 

siento hacia mí venir tu pensamiento 

y acá en mi corazón hacer su nido. 

Ábrese el alma en flor: tiemblan sus ramas 

como los labios frescos de un mancebo 

en su primer abrazo a una hermosura: 

Cuchichean las hojas: tal parecen 

lenguaraces obreras y envidiosas, 

a la doncella de la casa rica 

en preparar el tálamo ocupadas: 

Ancho es mi corazón, y es todo tuyo: 

Todo lo triste cabe en él, y todo 

cuanto en el mundo llora, y sufre, y muere! 

De hojas secas, y polvo, y derruidas 

ramas lo limpio: bruño con cuidado 

cada hoja, y los tallos: de las flores 

los gusanos del pétalo comido 

separo: oreo el césped en contorno 

y a recibirte, oh pájaro sin mancha 

apresto el corazón enajenado!

ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ

Οι μεγαλύτερες γυναίκες προσπαθούν

Να γίνουν παγίδες καναρινιών.

Μετά θρηνούν πάνω στα μικρά κίτρινα πτώματα

Λένε συνταγές, βάφονται.

Σαν βάζουν κάλτσες αποφεύγουν τις γαλακτόχρωμες

«Ποτέ» τους είπαν οι γιατροί,

«μαζί γάλα και ψάρι».

Πώς νομίζετε ότι γεννήθηκαν οι δικτυωτές κάλτσες;

Τα παιδιά τους τις κοιτούν μοχθηρά

Εκεί που μιλούν με άλλες λέξεις

Έμμεσες, τις λένε...

Για τη μητρότητα.

Σαν τα καναρίνια σκέφτονται

–Σουφρώνοντας τη μύτη–

«Θα πεθάνουμε πρώτα εμείς, ρε συ».