ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑΣ


ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Μουσική: Θανάσης Γκαϊφύλλιας.
Στίχοι: Αντώνης Παπαϊωάννου.
Δίσκος: Φύλλο Πορείας 1985.
Ενορχήστρωση: Χάρης Ανδρεάδης.
Παραγωγή: Φίλιππος Παπαθεοδώρου.

ΜΑΡΙ ΛΟΥΙΖΕ ΚΑΣΝΙΤΣ!

MARIE LUISE KASCHNITZ (1901-1974)


NUR DIE AUGEN

Tauft mich wieder
Womit?
Mit dem nächstbesten Wasser
Dem immer heiligen.
Legt mir die Hand auf
Gebt mir den nächstbesten Namen
Einen geschlechtslosen
Frühwind- und Tannennamen
Für das letzte Stück Wegs.
Verwandelt mich immerhin
Nur meine Augen laßt mir
Diese von jeher offen
Von jeher tauglich.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Elisa Nájera.

ΦΑΚΟΙ ΕΠΑΦΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ: ΦΑΚΟΙ ΕΠΑΦΗΣ

ΜΕ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ

ΕΙΡΗΝΗ ΣΟΥΡΓΙΑΔΑΚΗ


ΤΟ ΣΟΝΕΤΤΟ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ

Αυτές οι μέρες έχουν πάντα αίσιο τέλος
Μάγισσες ηττημένες που θα φύγουν
Χρυσές πλεξίδες σε παράθυρα που ανοίγουν
Δράκοι που πέφτουνε νεκροί από ένα βέλος

Μη βγεις ποτέ μέσα από τις σελίδες
Εκεί θα είσαι η δική μου αγαπημένη
Με μάγους και με ξωτικά τριγυρισμένη
κι απ’ τις δικές μου τις στεγνές ελπίδες

Θα ρθώ και θα σε πάρω κάποιο βράδυ
Σαν πρίγκιπας με το άτι σαν ιππότης
Κουτσός και μολυβένιος στρατιώτης

Ή ακόμα, με της μάχης το σημάδι
Σα βάτραχος, σαν κύκνος ή σα λύκος
Μα όπως και νά 'χει, πληγωμένος ως συνήθως

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣE ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ

Αντιγράφω από το ΒΗΜΑ της 22.9.2010:

Τη γλώσσα της αλήθειας επέλεξε για μία ακόμη φορά, χθες, ο κ. Θ. Πάγκαλος για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο επί χρόνια διασπάθιζαν οι κυβερνήσεις το δημόσιο χρήμα, επισκιάζοντας και την πρώτη κοινή εμφάνισή του στην εθνική αντιπροσωπεία με τον υπουργό Εσωτερικών κ. Ι. Ραγκούση.
Ο κ. Πάγκαλος έκλεψε την παράσταση στη συνεδρίαση της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, όταν διηγήθηκε στους βουλευτές τι απαντά όταν τον ρωτούν οι πολίτες «πού τα φάγατε τα λεφτά;». «Η απάντηση η δική μου είναι ότι τα φάγαμε όλοι μαζί σε μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος» υπογράμμισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, προκαλώντας πανδαιμόνιο διαμαρτυριών από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης.
Ο κ. Πάγκαλος στηλίτευσε με τον τρόπο αυτόν τους διορισμούς στο Δημόσιο που έγιναν όλα τα προηγούμενα χρόνια, ενώ αναφέρθηκε και σε «πιέσεις από συναδέλφους βουλευτές» που δέχθηκε, όπως είπε, για να μην προχωρήσει σε αποκαλύψεις για τον τρόπο που έγιναν προσλήψεις στις παραμονές της τελευταίας προεκλογικής περιόδου στην εταιρεία Αγρογή του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. «Μου ζητήθηκε να κάνω ένα βήμα συνενοχής για να μην εκτεθούν βουλευτές που είχαν διορίσει δικούς τους ανθρώπους, αλλά δεν το δέχθηκα» τόνισε. Ως χαρακτηριστικό δείγμα οργίου ρουσφετολογικών προσλήψεων ανέφερε εκτός από την Αγρογή ΑΕ και τον Οργανισμό Προώθησης Ελληνικών Προϊόντων (ΟΠΕΠ), σημειώνοντας ότι ο τερματισμός των διορισμών από το παράθυρο ήταν «τεράστιο λαϊκό αίτημα».
Οι αναφορές του κ. Πάγκαλου προκάλεσαν την αντίδραση του πρώην υπουργού Εσωτερικών της ΝΔ κ. Πρ. Παυλόπουλου, ο οποίος σχολίασε ότι «αυτά είναι αφορισμοί που όχι μόνο δεν τους αποδεχόμαστε, αλλά κι αν είναι αλήθεια αποτελεί ένα είδος αυτοκριτικής του ΠαΣοΚ για τα όσα έγιναν τη δεκαετία του 1980, όταν υπερδιπλασιάστηκε ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων» . Στις αιχμηρές επισημάνσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης απάντησε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δ. Παπαδημούλης κάνοντας λόγο για ισοπεδωτική λογική, ενώ τόνισε ότι δεν έχουν όλα τα κόμματα το ίδιο μερίδιο ευθύνης.


*********************************************************

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ "ΒΗΜΑ":

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΡΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΛΛΑΔΑ!


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ:

ΠΑΓΚΑΛΕ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΑΙ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ (ΣΥ ΕΙΠΑΣ), ΑΛΛΑ ΣΕ Ο,ΤΙ ΜΕ ΑΦΟΡΑ, ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ (ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΕΚ ΤΩΝ ΟΜΟΙΩΝ ΣΟΥ) ΚΑΜΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΟΙΝΟ.

ΠΑΓΚΑΛΕ, ΔΕΝ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ, ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΛΕΣΕΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΑ ΦΑΓΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ.
ΤΑ ΦΑΓΑΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΑΣ.
ΑΥΤΟ, ΠΑΓΚΑΛΕ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ -ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ- ΚΑΙ ΤΥΦΛΩ ΔΗΛΟΝ.
ΚΑΙ ΠΟΥ 'ΣΑΙ: ΚΟΨΕ ΤΙΣ ΧΟΝΤΡΑΔΕΣ!


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ:

ΚΑΛΑ, ΑΦΗΣΤΕ, ΕΠΕΙΣΘΗΜΕΝ!

ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΜΟΝάΧΗ

FEDERICO GARCÍA LORCA


ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Στη θάλασσα καρφώνει το φεγγάρι
το κερατάκι του που είν’ από φως.

Μονόκερως πρασινωπός και γκρίζος
που τρεμουλιάζει πάντα εκστατικός.

Τα ουράνια κολυμπάνε στον αγέρα
σαν λούλουδο που εθέριεψε λωτού.

(Κι εσύ, αχ, περνάς και περπατάς μονάχη
στην τελευταία στάση της νυχτιάς!)



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΑΛΙ ΑΝΑΧΩΡΟΥΝ ΑΠΟΨΕ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ


IL VERO

Με σάλπιγγες και ιαχές
η μέρα σηκώνεται πάνω από τις πόλεις
Κοίτα τους δρόμους από ψηλά
τα έρημα λιμάνια
Κοίτα τους δαιμόνους πώς ετοιμάζονται
Ένα χτύπημα στο σύρμα του τηλεφώνου
και πάλι αναχωρούν απόψε.



Από το βιβλίο: Γιώργος Χρονάς, «Τα Ποιήματα, 1973-2008, Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2008, σελ. 177.

ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ ΠΟΥ ΠΛΕΝΕΣΑΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ


ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ ΠΟΥ ΠΛΕΝΕΣΑΙ

Στο Φάληρο που πλένεσαι
περιστεράκι γένεσαι

Σε είδα χθες με το μαγιό
γεια σου τσαχπίνα μου Μαριώ

Στης θάλασσας την αμμουδιά
με άλλον ήσουν αγκαλιά

Και μένα ούτε μια ματιά
δεν μού ’ριξες σκληρή καρδιά

Γειά σου Μάρκο

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΔΜΟΥΝΔΟ ΡΙΒΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΣ

χαρισμένα στην Πόλυ για τη γιορτή της

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο EDMUNDO RIVERO


EL CHAMUYO

Se bate, se chamuya, se parola,
se parlamenta reo como grilo
y aunque la barra bufile de estrilo
en lengua 'e chile es un bacán de bula.

Si es vichenzo el cafaña y no la grula
lo catan pal fideo manco de hilo
y hay cada espamentoso tirifilo
mas puntiagudo que zapallo angola.

El chamuyo cafiolo es una papa
cualquier mistongo el repertorio ñapa
y es respetao cuando lo parla un macho.

A veces si otros cambas de lo empardan
hay programa de espiche en la busarda
o se firme con un feite en el escracho.


************************************

LAS DIEZ DE ÚLTIMA

Excursioné con los chogan por sucas y cabaletes
de grilos y de culata yo laburé lo más piolin.
Hice bolsa con la tela engrillada en el pebete
y hasta solfié la sotana que tiene el camisulín.
En filo misio cien pecas laburé de inteligencia
en cinchas y escamoteos ronqué como tallador.
Que tapuer que jonca o robu no me rindió revencia
cuando laburé de escruche al paso de monseñór.
Pero ahora arruinado de los discos
en la rua y casi listo y tirao como un chabón,
solo espero a la güesuda que de paso me sacuda
el guadañazo y me remolque al tablón .
Le tiré el roca al cuerito más de bute y cotizado.
El toco mocho fue mio como el cambiazo ensombrado.
Apelé como yo quise la vez que me vi apurado
sin precisar lavandero porque estoy bien preparao.
Viví en pleno punto y banca apuré pase a la carta.
Fui polenta con el lonyi cuando lo apretó el ragú.
En la danza más rabreca no perdí pelo ni marca
y por una fulería me fui a blanquear en el sur.


Στίχοι: E. Rivero.
Μουσική: E. Rivero.

ΣΕ ΒΟΗΘΑΕΙ

UMBERTO SABA (1883-1957)


ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

Βγαίνει το φεγγάρι.
Στη λεωφόρο είναι ακόμα
μέρα, ένα βράδυ που πέφτει γοργά.
Αδιάφορη νεολαία αγκαλιάζεται σφιχτά•
εκτρέπεται σε ευτελείς στόχους.
Κι είναι η σκέψη
του θανάτου που, στο τέλος, σε βοηθάει να ζήσεις.


Μετάφραση: Κάρολος Τσίζεκ.

ΚΑΒΑΛΚΑΝΤΙ!

GUIDO CAVALCANTI


SE MERCÉ FOSSE AMICA A’ MIEI DISIRI

Se Mercé fosse amica a' miei disiri,
e 'l movimento suo fosse dal core
di questa bella donna, [e] 'l su' valore
mostrasse la vertute a' mie' martiri,

d'angosciosi dilett' i miei sospiri,
che nascon della mente ov'è Amore
e vanno sol ragionando dolore
e non trovan persona che li miri,

giriano agli occhi con tanta vertute,
che 'l forte e 'l duro lagrimar che fanno
ritornerebbe in allegrezza e 'n gioia.

Ma sì è al cor dolente tanta noia
e all'anima trista è tanto danno,
che per disdegno uom non dà lor salute.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Cristina del Basso.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΟΣΚΑΡ ΔΕΛ ΘΕΡΡΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο OSCAR DEL CERRO: LA DUDA

ΕΡΩΤΑΣ ΔΙΧΩΣ ΕΝΟΧΕΣ

ΝΙΚΟΣ ΛΥΚΟΜΗΤΡΟΣ


ΕΡΩΤΑΣ ΔΙΧΩΣ ΕΝΟΧΕΣ

Συναντηθήκαμε σ’ ένα ερημωμένο πάρκο. Το είχα διαλέξει επίτηδες για να σε ξεμοναχιάσω. Ντύθηκες πρόχειρα και κατέφθασες με βαριεστημένο βλέμμα. Σε άρπαξα απ’ τη μέση και άρχισα να σε φιλάω. Ανταποκρίθηκες σχεδόν αμέσως παρά το αρχικό σοκ. Και τότε, για πρώτη φορά, αφήσαμε τα σώματά μας ν’ αναζητήσουν το ένα το άλλο, αδιαφορώντας για τον Θεό, την ηθική και την αστυνομία του έρωτα.



Από το βιβλίο Νίκος Λυκομήτρος, «Ιχνηλάτες του Τέλους», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2010.

ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ; ΕΧΟΥΝ ΛΙΓΟΣΤΕΨΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ!

Βλέπω και τον Ντάγκλας μου να έχει στηθεί στην ουρά!

ΣΟΥΡΑΒΛΑΝΕ...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ


ΤΑΜΑΡΑ

Αλλόκοτη και μελαψή, ωραία και ιερή
λες έσερνε αγγελικές φτερούγες κι’ επερπάτει
αδέξια και αμέριμνη, μ’ εκείνην τη νωθρή
περπατησιά μια Θέαινας, σ’ Ολύμπιο μονοπάτι.

Και μπόραε — όπως πάγαινε παχειά — κανείς διεί
στο φίνο της κι’ εφαρμοστό μποτίνι ένα ποδάρι
χυτό, και μες στων ρούχων της το σούσουρο oι φαρδιοί
γοφοί της πώς θα λάμπανε— γυμνοί—σαν το φεγγάρι.

Το αίμα της μεσημβρινό, χυμένο λες — κει — να
σφυράει μες στο γυναικείο της κορμί — εμβατήριο τέλειο —
κι’ είχε κάτω απ’ τα βλέφαρα—βαμμένα με κινά—
μουχρό, βαρύ τριαντάφυλλο το σαρκικό της γέλιο.

Κι’ εγώ την είχ’ αγάπη μου!... Μια φλόγα και καπνός
ήταν ό,τι απ’ τ’ αγκάλιασμά της πίναν μου οι πόροι,
ενώ με όμμα ατάραχο αυτή με εκύταε ως
τον πόθο μου τον γήινο να ενόγαε κι απόρει...

Κι’ ήμουν ειδωλολάτρης της! Ψηλά o εν ουρανοίς
Κύριος κι’ οι Άγιοι του, για με πια ουδ’ αρωτάγαν
κι’ ενώ ουδ’ εγώ αρώταγα, αρχαίου Ναού — αυτηνής —
— κολώνες που γκρεμίστηκαν— τα μπούτια της φωτάγαν...

Και πέθανε… Και με παπά τη θάψαμε! Και να
—μ’ αυλούς— οι τραγοπόδαροι Θεοί της σουραβλάνε
και γύρω απ’ τον ειδωλολατρικό Σταυρό της, παγανά
και Σηλεινοί, στη μνήμη της χορεύουν και πηδάνε...