ΧΑΟΣ

 

VINCENT BOUNOURE

 

ΧΑΟΣ

 

Μόλις εσφαγιάστηκε η αυταρέσκειά μας,

Τα μπηγμένα βαθιά στη μνήμη των αγγέλων νύχια,

Κατέβηκε εκείνη κρατώντας τις ιερές πέτρες στα χέρια της.

 

Η ελευθερία κάνει τα κεφάλια να κυλούν

Τέλεια

Καθώς ξεδιπλώνει η αυγή την κόμη της επάνω στους τάφους.

 

Την ώρα του σεντεφιού

Τα θαμπωμένα θηρία

Μας σέρνουνε με αλυσίδες,

Και είναι πιο γυμνά γιατί είναι μακριά και κάτω από το χρυσάφι

Βρίσκεται το μαύρο πνιγμένο μέτωπο,

Δίχως λαλιά όμως,

Κι ενώ εμείς ευλογούμε την καθαίρεσή μας.

 

Διπλασιάστε ό,τι ποντάρατε στη ρουλέτα

Ω λυγμοί πανέμορφοι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΣ

 

VINCENT BOUNOURE

 

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΣ

 

Χλωμό σαν την αυγή

Στους κύκλους της ασήκωτης νύχτας

Βγαίνει το μπουντρούμι απ’ το χειρόκτιο του χαφιέ τυφλοπόντικα

Σαν άλλη εμφάνιση του κλέφτη των δακρύων.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΟΡΝΟΥΑΛΗ

 

VINCENT BOUNOURE

 

ΚΟΡΝΟΥΑΛΗ

 

Η όψη καλυμμένη με εγκώμια

Εξαφανίζεται ανάμεσα στους υψηλούς περίβολους που πάντα κλείνουν,

Φλόγα περιπλανώμενη,

Γυμνό δάκρυ αδέσποτο στις σκλήθρες ανάμεσα,

Το λεπίδι.

 

Το κονσερβοκούτι που ωχριά εκεί

Αφού το παιχνίδι των κρίκων εχάθηκε

Δεν είναι παρ’ απλώς καθρέφτης.

 

Η διαπυρακτωμένη σκιά και το αίμα πλημμυρίζουν το προάστιο,

Είναι μπλε του πάγου πνιγμένο σε γάλα ευφορβίας,

Που μετακινεί ένα κάστρο οσμών στον αστράγαλό του

Προηγείται της τοξίνης,

Και δη πριν ακόμα ξημερώσει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΣΙΟΣ

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ

 

Τοῦ Τάσου τοῦ Χαλκιᾶ πνοὲς ἔφερνε ὁ λεβάντες

ὣς τοὺς Παξούς, νὰ μαθητεύσεις στὰ σ τ ο ι χ ε ῖ α,

καὶ πρὶν ἀκούσεις κὰν γιὰ ἐνισχυτὲς καὶ ἠχεῖα,

ἠχοῦσαν μέσα σου ἰσχυρὲς οἰκεῖες ἀβάντες.

 

Τὰ μαγικὰ τοῦ Ἀφάνα, τῶν Βορείων οἱ μπάντες

στοῦ Πειραιᾶ ἦρθαν καὶ σὲ βρῆκαν τὰ θρανία

- ἀντιλαλοῦσε ἀκόμη ὁ Μάρκος - , καὶ μανία

σὲ κύκλωσε πλατωνικὴ ἀπ’ ὅλες τὶς μπάντες.

 

Μὲ τ’ ἄλλα ἁλάνια μοιραστήκατε τοὺς ρόλους,

μιᾶς Gibson τὸ λουρὶ ἐσὺ πέρασες στὸν ὦμο,

καὶ τ’ ἄγγιγμά σου ὅταν τοὺς δαίμονες πῆρε ὅλους

 

σὲ τάστα καὶ χορδὲς ἀνάμεσα νὰ κλείνει,

τοῦ λιμανιοῦ ἔνιωθες τὸν ρόχθο μετρονόμο

κ’ εἶχες στὸ βλέμμα τῶν μεγάλων τὴ γαλήνη.

ΤΗΣ ΣΦΥΡΑΣ Η ΛΗΘΗ

 

VINCENT BOUNOURE

 

ΤΗΣ ΣΦΥΡΑΣ Η ΛΗΘΗ

 

Η ιεροτελεστία και το πάρκο το αχαμνό

Η αυστηρή ατμόσφαιρα

Ικετεύουν τα λεωφορεία.

 

Μακριά μένουν τα κουδουνίσματα χαμένα

Για τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητά μου εμένα

Και για τον λαιμό του κηποτσιροβάκου

Ανάθημα εν μέσω ανέμου.

Σαρακοστή δε στην αγορά που βουίζει από λόγια λόγια

Στις πτυχές τρεμάμενης μετάξης.

 

Η νεόφυτη στέγη αφρόντιστη

Στη δεύτερη σιωπή μιας μόνης ώρας άνευ συνοδείας

Τυγχάνει φορέας του σημείου της αναγνώρισης.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑΥΡΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

 

ANTONIN ARTAUD

 

ΜΑΥΡΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

 

Μαύρε ποιητή, στήθος

σε στοιχειώνει παρθενικό,

πικραμένε ποιητή, η ζωή βράζει

και η πόλη φλέγεται,

και τον ουρανό τον απορροφά η βροχή,

η δε πένα σου σέρνεται στης ζωής την καρδιά

και τήνε γρατζουνίζει.

 

Δάσος, δάσος, μάτια και μάτια μυρμηκιούν

στους πολλαπλασιασμένους κουκουναρόσπορους·

μαλλιά με καταιγίδες, οι ποιητές

ιππεύουν άλογα, σκυλιά.

 

Τα μάτια οργίζονται, οι γλώσσες επιστρέφουν,

ο ουρανός συρρέει στα ρουθούνια

σαν γάλα θρεπτικό γαλάζιο·

Κι εγώ στα στόματά σας αιωρούμαι

ω γυναίκες, ω καρδιές σκληρές και όλο ξίδι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ.

 

ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ...

... γράφει η Κωνσταντίνα Κορρυβάντη στη σημερινή ΕΠΟΧΗ.

ΑΡΑΓΚΟΝ!

 

LOUIS ARAGON

 

OH ! LA GUITARE

 

Oh ! la guitare oh la guitare en sa gorge est mon cœur enclos
Moi qui ne fus qu'un chien bâtard je n'ai vécu que de sanglots
Oh la guitare quand on aime et l'autre ne vous aime pas
Qu'on fasse taire le poème entendez-moi pleurer tout bas
Sur la guitare la guitare

 

Oh!  la guitare oh la guitare elle fait nuit mieux que la nuit
Les larmes sont mon seul nectar tout le reste n'est que du bruit
Oh la guitare pour le rêve oh la guitare pour l'oubli
Le verre à quoi la main le lève à l'âge où l'on dort dans les lits
Sans la guitare la guitare

 

Oh ! la guitare ma guitare il me la faut pour que je croie
À ce triste air à ce triste art qui m'aide à mieux porter ma croix
Oh la guitare du calvaire oh la guitare sans tes yeux
Brûlez ma voix brûlez mes vers oh la guitare d'être vieux
Guitare guitare guitare

ΑΡΑΓΚΟΝ!

 

LOUIS ARAGON

 

CANTIQUE DES CANTIQUES

 

J'ai passé dans tes bras l'autre moitié de vivre

Quand dans le jour premier entre les dents d'Adam
Dieu mit les mots de chaque chose
Sur sa langue ton nom demeura m'attendant
Comme l'hiver attend la naissance des roses

O ma lèvre hirondelle

Je suis comme celui qui vint sur la colline
Et prit une perdrix dans ses mains par hasard
Il est là ne sachant que faire de sa chance
Ah que la plume est douce et cette peur qui bat.

Ne me parle de la mer

A moi qui t'ai toute la vie chantée
Ne me parle pas de ta mère
A moi qui t'ai toute la vie portée

D'un tournant la forme masquée
Ton visage dans l'autre sens
Ton pas ta voix tout m'est absence
Tout m'est un rendez-vous manqué.

Ce double mystère parmi
Les connaissances triomphantes
Ma femme sans fin que j'enfante
Au monde par qui je suis mis.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣ

 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΑΝΤΑ 

ΤΟΥ ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ

από τον Αναστάση Βιστωνίτη

εδώ

ΤΟ ΑΗΧΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

 

JEAN ARP

 

ΤΟ ΑΗΧΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

 

Μπορώ επιτέλους να εγκαταλείψω τούτη τη χώρα τη γεμάτη θορύβους.

Αμέτρητα μαστίγια πλαταγίζουν, άλλοτε κατά μόνας, άλλοτε όλα από κοινού. Και πλαταγίζουν αδιάκοπα μέρα και νύχτα.

Ένας μανιασμένος άνεμος φυσάει ασταμάτητα. Βαράει τη μεγαληγορία των σημαιών και των λαβάρων της χώρας και γεννά κροταλίσματα.

Σ’ όλα αυτά προστίθεται και η αλλόκοτη συνήθειά του να ζουπάει συνεχώς κάτι τεράστιες σακούλες γεμάτες αέρα μέχρι να κάνουν μπαμ και να σκάσουνε. Ο άνεμος αδειάζει με κάτι ανάρμοστους βορβορυγμούς τις σακούλες που σκίζονται και γίνονται κουρέλια.

Μα πώς τα κατάφερα κι έφτασα εγώ σε τούτη τη χαζή, τη γεμάτη θορύβους χώρα;

Τώρα περνάω τα σύνορα, συνοδευόμενος από διάφορα ηλίθια, δημαγωγικά τραγούδια.

Τρέχω. Επιτέλους τρυπάω τα πέρατα και μπαίνω στο άηχο της νοσταλγίας γαλάζιο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Η ΗΛΙΚΙΑ Η ΑΣΤΡΑΠΗ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

 

JEAN ARP

 

Η ΗΛΙΚΙΑ Η ΑΣΤΡΑΠΗ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟ ΦΥΛΛΟ

 

η ηλικία έχει χέρια με βέλη

η ηλικία είναι φυτό

που μιλάει σαν άλλο γυμνό πουλί

και στήνει συνέχεια ολόφωτες ξόβεργες

ο κεραυνός μεγαλώνει πάνω σε χέρι γυμνό

ο κεραυνός μιλάει για την αόμματη ηλικία

και χαιρετάει τα γυμνά τα βέλη

που έρχονται γραμμή απ’ την καρδιά του κενού

το χέρι είναι άσπρο σαν φτερό φυτού

το χέρι είναι λευκό σαν φύλλο πουλιού

το χέρι κουβαλάει μια καμπάνα που κοιμάται

την φέρνει απ’ το αμίλητο διάστημα

και προσγειώνεται σ’ έναν κεραυνό κοιμώμενον

το φύλλο είναι καρδιά άναυδη

το φύλλο ξεχνάει ότι κοιμάται

μιλάει σαν άδεια καμπάνα

και ξυπνάει τ’ άσπρα πουλιά

που έχουν πιαστεί σε κάποια της ηλικίας ξόβεργα

τα φύλλα ανταλλάσσουν μάτια

τα φύλλα είναι λευκά

σαν την ηλικία το φως και το διάστημα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...