ΧΡΙΣΤΟΣ
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Πρόσφατα,
έλαβα
με το Ουράνιο Ταχυδρομείο
μία σειρά φωτογραφιών
από
τον
ερυθρό
παράδεισο.
Ο
Αντόνιο Γκράμσι
βρισκόταν
–χαμογελαστός–
σε
όλες.
Άλλος
έλειπε.
Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2018
ΕΝΔΙΚΩΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΕΝΔΙΚΩΣ
(Ευριπίδης,
«Ηρακλείδαι», σττ. 329-332 και 748-782)
Εμείς,
του Μαραθώνα γέροντες, με ζέση
στα
σπίτια μας ανέκαθεν κυνηγημένους
δεχόμαστε·
τ’ ανοίγουμε για τους διωγμένους
από
τυράννους μοχθηρούς κι αμέσως θέση
τους
δίνουμε αδελφού και φίλου. Μας αρέσει
μαζί
τους να γιορτάζουμε σε τιμημένους
αγώνες
τη θεά Αθηνά. Σ’ αυτούς τους ξένους
ό,τι
άλλοι αλλού έχουν παρανόμως αφαιρέσει
μαζί
με το άσυλο διπλάσιο το δικό μας
άστυ
ελευθέρως τους παρέχει. Κι όταν έχει
πανσέληνο,
νυχτέρια μες στο σπιτικό μας
με
αυλούς, τραγούδι και χορό, καταπώς πρέπει,
διοργανώνουμε,
και στην καρδιά μας τρέχει
της
ποίησης το αίμα απ’ τα θεία του Ομήρου έπη.
Συμπότη
του τον Δία έχει ο δικός μας οίκος –
προστάτη,
σύντροφο και συστρατιώτη ενδίκως.
ΜΠΟΡΧΕΣ!
JORGE LUIS BORGES
EL SUEÑO
Cuando los relojes de la media noche prodiguen
Un tiempo generoso.
Iré más lejos que los bogavantes de Ulises
A la región del sueño, inaccesible
A la memoria humana.
De esa región inmersa rescato restos
Que no acabo de comprender:
Hierbas de sencilla botánica,
Animales algo diversos,
Diálogos con los muertos,
Rostros que realmente son máscaras,
Palabras de lenguajes muy antiguos
Y a veces un horror incomparable
Al que nos puede dar el día.
Seré todos o nadie. Seré el otro
Que sin saberlo soy, el que ha mirado
Ese otro sueño, mi vigilia. La juzga,
Resignado y sonriente.
Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2018
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΤΟΥ
ΕΡΩΤΑ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Εσύ,
ω κοινόν αυτάδελφον Ισμήνης κάρα,
μα
τίποτα δεν νιώθεις τί θα πει κοινότης;
Μπορεί
αδελφή να μη νοιαστεί τον αδελφό της
νεκρό
και ακήδευτο; Γυναίκα ότ’ είμαι, τί άρα
να
θέλει τούτο να σημάνει; Στην κρησάρα
τ’
αχώριστα να βάλω; Και μια ζωή δεσμώτις
της
εξουσίας νά ’μαι, που για συνεργό της
την
αδικία έχει; Ή κάνω λάθος; Σαστιμάρα
και
φόβος σε κατέχει; – πές μου!...
Πολυνείκη,
νεκρέ
μου κι άθαφτε αδελφέ, όρκο να σε θάψω
ομνύω,
κι ας με χώσουν όπου και μου ανήκει:
στο
χώμα, πλάι σου νεκρή να ζω. Κι αν κλάψω,
από
χαρά θε νά ’ναι, απ’ τη χαρά που δίνει
η
ανθρώπεια και αίθρια του έρωτα δικαιοσύνη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)