ΧΡΩΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΙΑΣ ΣΚΕΨΗΣ

GIOVANNI GIUDICI (1924-2011)

ΧΡΩΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΩΡΑΙΑΣ ΣΚΕΨΗΣ

Κίτρινο και βιολετί σε στίχους

Οι ιριδισμοί σε τυρκουάζ

Γαλάζιο ανοιχτό σε μάτια γυρισμένα ανάποδα

Το ροζ του πράγματος το λευκό το μαβί

Το πιο μαύρο-μαύρο των βλεφάρων

Το πορτοκαλί το κόκκινο το χρυσό

Στο κλειστό βλέμμα που καίει

Το πράσινο της φωνής που βρέχει άνοιξη

Αν και πέφτει όλο πάνω στη μόνιμη μελαγχολία

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΝΤΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΩΝ

FRANCO FORTINI

ΕΝΤΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΩΝ

(Δεν είναι αλήθεια, όχι

δεν είναι αλήθεια σχεδόν τίποτα

απ’ όσα έχω ώς τώρα πει.

Πόσος κόπος, πόσος κόπος

και τίποτα δεν βγήκε,

κι ένα από τούτα τα βράδυα

θα φανεί η αλήθεια ποιά είναι.

Πόσο αίμα, πόσος χρόνος

έφυγαν πάνε,

και κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον θα δούμε

ότι έχουμε πέσει θύματα απάτης.)

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΘΟΣ

FLOR ALBA URIBE (1943-2004)

ΠΟΘΟΣ

Η νύχτα
διακινήτρια ερωτικών συνθημάτων.
Οι εραστές περιπίπτουν σε κατάσταση εκστάσεως.
Υφάλμυρο τελετουργικό μουσκεύει με μοσχόμελι
τον αέρα και με βάζει το πάθος του
στον ακριβή του πόθου λαβύρινθο.

Δουλεία
χειλιών ικετευτικών,
φιλοδοξία επίμονη που εισάγει διακρίσεις
και κάθε ζωτική χειρονομία που προσεγγίζει
τη φωτιά άλλου δέρματος, σύμπυκνα μούσκλια.

Ποιό μίσθαρνο στιλέτο,
ποιός υπέρηχος,
ποιά απαίσια ευτυχία, ποιό θηρίο υποχθόνιο
θα μπορέσει ν’ απογυμνώσει τούτην εδώ την απληστία,
τούτο εδώ το τέρας με οπλές και μετάξια –
γλώσσα αγέρωχη, λιμασμένος πάνθηρας
που αγνοεί του μεγάλου πόνου την ώρα,
το πέρασμα της μανίας και τα μουγκρητά της,
τη συνέργεια
του αέρα και των βιολιών,
και απορροφάται στο παραλήρημα μου –

μόνο εγώ ικετεύω
ένα κορμί αρσενικό, στοιχειώδες, γυμνό
να ξορκίσει τα γρασαρισμένα μου φαντάσματα
όσην ώρα μέσα στη μήτρα μου

κάποιος φυλακισμένος πεθαίνει και ζει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ

GUSTAVO OSSORIO (1911-1949)

ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ

Στον λαιμό της νύχτας
Μια σταξιά παραλήρημα
Στον άνθρωπο δεν φθάνει η κόπωση του ίσκιου του

Κάθε φορά που γεννιέται το χρώμα
Σ’ έναν κύκλο μέσα πυρός καθαρού και αμείκτου
Πλάθεται η φωνή της νύχτας
Γλυκό ενυδρείο

Στον αέρα υποκείμενο των χρόνων

Ο ίσκιος
Ο άνθρωπος
Οι πόλεις και το ναυάγιό τους
Η αγωνία του ισχυρού
Ο αποχαιρετισμός αυτού που ποτέ του δεν έφυγε
Και ξανά και πάλι ο ίσκιος
Την απουσία των αιγιαλών του υποφέροντας

Ο τρόπος να θεάσαι τα πράγματα
Έχει μι’ αλυσίδα
Τον έρημο ενθουσιασμό της ακινησίας του
Για την κραυγή της και για τ’ αλάτι της

Ο χρόνος περιέχει ορισμένα ονόματα
Το δέρμα γεμίζει εποχές καρποφόρες
Ακουμπώντας όχι και πολύ σταθερά επάνω πάνω στον ύπνο

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΟΝΕΤΟ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΣΙΟΣ

ΣΟΝΕΤΟ

Δεν είναι πάντα ανάγκη να κοπιάσεις
για να σκαρώσεις κατιτίς ωραίο.
Να, τώρα εγώ δεν ξέρω αν ό,τι λέω
στέκεται κι αν κολλάει στις περιστάσεις.

Παίρνεις, απλώς, κι εσύ ένα καλούπι,
συνήθως που άλλοι άνθρωποι έχουν φτιάξει,
χύνεις μέσα ό,τι θες, λόγο ή πράξη,
κι ευθύς παίρνουν τα πράματα σουλούπι.

Αν πράξη βάλεις μέσα, τότε θά ’σαι
παράδοσης φορέας παλιότερής σου·
δεν ήσουν μοναχός, να το θυμάσαι.

Αν πάλι λόγος ήταν, τότε σκέτο
είπες εσύ τον λόγο, μα θυμήσου:
άλλοι κι εδώ τον έκαμαν σονέτο.

MOIRA’S TANGO

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

MOIRA’S TANGO

Μιά φορά θα γεννηθείς

και μια θα πεθάνεις,

πολλές θ’ ανασάνεις

και τέλος θα μάθεις

πως είναι να χάσεις

ονείρατα χίλια

μιά ολόκληρη ζωή!

Μιά φορά θα σταυρωθείς

και μιά θα δακρύσεις.

σαν μόλις γνωρίσεις

τι είναι να δίνεις

φαρμάκι να πίνεις

για κάποιον που θέλει

να σου κλέψει την ψυχή!

Πάντα στον έρωτα τζογάρεις

ελπίζοντας να πάρεις

αυτό που σου ανήκει!

Όταν την τύχη σου μπλοφάρεις

μπορεί και να ρεφάρεις

μα πάντα θα ρωτάς!

Ποιά η αξία

ονείρων φευγάτων

κλεμμένων θαυμάτων

που έχουνε φύγει!

Ποιά μοίρα φέρνει

ξανά καλοκαίρι

ανοίγει τεφτέρι

καινούριας χαράς!

Χίλιες δυό θ’ αγαπηθείς

πολλές θα χωρίσεις

χωρίς να ρωτήσεις

ποιος παίζει μ’ αισθήσεις

και ποιες παραισθήσεις

σου δώσανε φόβο

«πονώ» μέσ’ την ψυχή!

Χίλιες δυό θα φοβηθείς

και τόσες θα κλάψεις

ποτέ δεν θα πάψεις

κουρέλι να γίνεις

πληγή σου να ξύνεις

για κάποιον που θέλει

ν’ αγοράσει το κορμί!

Πάντα στον έρωτα βιδάρεις

ίσως πίσω να πάρεις

αυτό που έχεις χάσει!

Όταν την μοίρα σου κοντράρεις

μπορεί και να ρισκάρεις

τα ρέστα που ζητάς!

Μα να θυμάσαι

ο χρόνος πως τρέχει

και πάντα θα πλέκει

ρυτίδες και ζόρια!

Γι’ αυτό να παίρνεις

τα κέρδη της μέρας

μιάς τύχης εταίρας,

μιας όποιας καρδιάς!

Αθήνα, 1 / 5 / 16

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

GUILLERMO PILÍA

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Στη γη επάνω μένει
η ανάσα των νεκρών. Μα εσύ δεν καταλαβαίνεις
την έννοια του τύμβου, τον ίσκιο του κυπαρισσιού,
τις προσφορές που αποθέτουν οι γυναίκες
στα πόδια των μνημάτων. Εσύ κοιμάσαι
και τα όνειρά σου κατοικούνται από όψεις μεταστάντων,
ανανεώνεις τη συνομιλία με τους Προγόνους.
Εδώ, σε αυτό, δεν υπάρχει ο φόβος του θανάτου,
έχουν καταργηθεί ο χώρος και ο χρόνος
και έχει επιστρέψει στη ζωή σου η Εποχή του Χρυσού.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΓΝΩΣΤΗ

NICANOR PARRA

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΓΝΩΣΤΗ

Όταν περάσουνε τα χρόνια, όταν περάσουνε
τα χρόνια κι ο αέρας θα έχει σκάψει μία τάφρο
στην ψυχή σου ανάμεσα και τη δική μου,
όταν περάσουνε τα χρόνια
κι εγώ θα είμαι μόνο ένας άντρας που αγάπησε,
μια ύπαρξη που μια στιγμή σταμάτησε απέναντι στα χείλη σου,
ένας φτωχός άνθρωπος κουρασμένος να βαδίζει στους κήπους,
που θα βρίσκεσαι εσύ; Πού
θα βρίσκεσαι, ω, κόρη των φιλιών μου!

Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης.

ΡΕ ΓΚΡΙΖΟΜΑΤΙΚΟ ΓΑΤΑΚΙ ΡΑΒΙΔΕ...

CATULLUS, ήτοι σκύλος

ΡΕ ΓΚΡΙΖΟΜΑΤΙΚΟ ΓΑΤΑΚΙ ΡΑΒΙΔΕ...

Ρε γκριζομάτικο γατάκι Ράβιδε, τί σού ’ρθε κι ήμπες

και κουτουλάς και σπας την κεφαλή σου στους δικούς μου ιάμβους;

Τίς άρα δαίμων, που λέει κι ο Αρχίλοχος, σε ξεσηκώνει

για πόλεμο που, πριν ν’ αρχίσει καν, τον έχεις χάσει;

Τί θές; Να σε γνωρίσει ο κόσμος; Ν’ ακουστείς; Παντί δε τρόπω;

Ε, αφού το θές, θα γίνει – θα σε μάθουν! Για να μάθεις, μπούρδα,

να μην τα ρίχνεις στις αγάπες μου, αντί δικές σου νά ’χεις!...

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΔΜΟΥΝΔΟ ΡΙΒΕΡΟ

Χρόνια πολλά, Πολυξένη!

EDMUNDO RIVERO: MARGOT

ΨΥΧΗ

ALDA MERINI

ΨΥΧΗ

Μα τί μεγάλος γλύπτης είσαι  εσύ
που εσμίλεψες το πέτρινό σου πρόσωπο
μέσα στην αγκαλιά μου
και μολονότι είσαι έρωτας νεκρός
μου έχεις γίνει τώρα γιός
και σε κρατάω στα γόνατά μου
και κλαίω που η θύμησή σου
σαν τάφος με πλακώνει

 

 Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΥΑ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΕΥΑ

Αφήνεσαι με κύμα στη σιωπή
Που ερημώνει την κατοικημένη ελπίδα μου
Ένα δασάκι πλάι στη φωτιά
Στοίχημα των νυχτερινών ανέμων
Ένα βημάτισμα σκιάς στην όχθη της Χίμαιρας
Ένα δωμάτιο
Δωμάτιο των απλών ανθρώπων
Ένα μυστικό
Πλυμένο κι απλωμένο στη ματιά που θέλγει
Στη ματιά σου ή στο ύψος του ήλιου της
Όλος μου ο βίος γίνεται μια λέξη
Όλος ο κόσμος χώμα και νερό
Κι όλες οι φλόγες των δαχτύλων μου
Βιάζουν τα χείλη της ημέρας
Κόβουν στα χείλη της ημέρας
Το κεφάλι σου
Αντιμέτωπο στη μοναξιά του ονείρου.

Από την ποιητική συλλογή: «Προσανατολισμοί» (1941).

Από το βιβλίο: Οδυσσέας Ελύτης, «Ποίηση», Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2002, σελ. 40-41.

ΝΕΡΒΑΛ!

GÉRARD DE NERVAL

LE POINT NOIR

Quiconque a regardé le soleil fixement
Croit voir devant ses yeux voler obstinément
Autour de lui, dans l'air, une tache livide.

Ainsi, tout jeune encore et plus audacieux,
Sur la gloire un instant j'osai fixer les yeux :
Un point noir est resté dans mon regard avide.

Depuis, mêlée à tout comme un signe de deuil,
Partout, sur quelque endroit que s'arrête mon oeil,
Je la vois se poser aussi, la tache noire !

Quoi, toujours ? Entre moi sans cesse et le bonheur !
Oh ! c'est que l'aigle seul - malheur à nous, malheur !
Contemple impunément le Soleil et la Gloire.