ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΤΖΙΟΣ


ΚΟΨΕ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΕ

Δυό τραπουλόχαρτα θα βάλω σ’ ένα γράμμα
και θα τα στείλω στο Θεό για να σ’ τα δώσει
ήσουνα ρήγισσα κι αρχόντισσα και ντάμα
κι ένα τραγούδι που δεν σ’ τό ’χουνε πληγώσει

Κόψε και μοίρασε τα πάθη και τα λάθη
κι έλα να παίξουμε απόψε μια παρτίδα
εσύ μας έμαθες πως μόνη μας πατρίδα
είν’ ένα σύννεφο μες στ’ ουρανού τα βάθη

Δυό πόρτες έχει η ζωή και μιά αλήθεια
κι απ’ τα ψηλά στα χαμηλά γυρνάμε όλοι
απόψε μέθυσα και φώναξα βοήθεια
και στο κουτούκι σε ζητούσα του Αποστόλη

Κόψε και μοίρασε τα πάθη και τα λάθη
κι έλα να παίξουμε απόψε μια παρτίδα
εσύ μας έμαθες πως μόνη μας πατρίδα
είν’ ένα σύννεφο μες στ’ ουρανού τα βάθη

Κόψε και μοίρασε


Στίχοι: Αντώνης Παπαϊωάννου.
Μουσική: Σπύρος Κουρκουνάκης.

ΠΑΒΕΖΕ!

CESARE PAVESE


DOVE SEI TU, LUCE, È IL MATTINO

Tu eri la vita e le cose.
In te desti respiravamo
sotto il cielo che ancora è in noi.
Non pena non febbre allora,
non quest'ombra greve del giorno
affollato e diverso. O luce,
chiarezza lontana, respiro
affannoso, rivolgi gli occhi
immobili e chiari su noi.
È buio il mattino che passa
senza la luce dei tuoi occhi.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Daniella Sarahyba.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ... ΦΩΝΑΡΕΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο CARLOS GARDEL



ΠΑΙΖΕΙ Η ORQUESTA DE FRANCISCO CANARO ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ALBERTO ARENAS ΚΑΙ Ο MARIO ALONSO



ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο LEO MARINI



ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η DOLORES ESPEJA ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΤΡΙΟ COVECEVICH - ALEM - FURIO


YO NO SÉ QUÉ ME HAN HECHO TUS OJOS

Yo no se si es cariño el que siento,
yo no se si sera una pasion,
solo se que al no verte una pena
va rondando por mi corazón...
Yo no se que me han hecho tus ojos
que al mirarme me matan de amor,
yo no se que me han hecho tus labios
que al besar mis labios, se olvida el dolor.
Tus ojos para mi
son luces de ilusion,
que alumbra la pasion
que albergo para ti.
Tus ojos son destellos
que van reflejando
ternura y amor.
Tus ojos son divinos
y me tienen preso
en su alrededor.
Tus ojos para mi
son el reflejo fiel
de un alma que al querer
querra con frenesi,
que con fe me guiaran
por un sendero
de esperanzas y esplendor
porque sus ojos son, mi amor!
Yo no se cuantas noches de insomnio
en tus ojos pensando pase;
pero se que al dormirme una noche
con tus ojos pensando soñe...
Yo no se que me han hecho tus ojos
que me embrujan con su resplandor,
solo se que yo llevo en el alma
tu imagen marcada con el fuego de amor.

ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΤΗ ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ MADREDEUS


MORO EM LISBOA

Que outra cidade, levantada sobre o mar
A beira-rio acabou por se elevar
Entre dois braços de água
Um de sal outro de nada
Agua doce água salgada
Aguas que abraçam Lisboa
É em Lisboa que o Tejo Chega ao mar
É em Lisboa que o mar azul recebe o rio
É essa brisa que no faz
Promessas de viagem
Brisa fresca que reclama
Nas nossas almas ausentes
Saudade, cidade
Do sal do mar
Moro em Lisboa
E entrei, pequei
Saudade, cidade
Do sal do mar
Moro em Lisboa
E entrei, peguei
Moro em Lisboa
Entrei, pequei...

ΕΝΕΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΤΣ!

ENES KURTOVIĆ (1969)


SUSRET SA PABLOM PIKASOM

Sanjao sam ga na konvenciji
Komunističke partije neke države.
Mislim da bi Čile bio najprikladniji
u ovom kontekstu.

U jednom oku Pacifik,
u drugom Atlantik.
Na licu ukrštenica od bora
(dva vodoravno – ljubav)
oko vrata akreditacija ispisana arapskim pismom

Uz dozu prirodne flegme
gledao me kao što se gledaju
apstraktne slike kad zamišljamo
kako bi izgledale obješene naopačke

Prišao mi je kao da prilazi Marie-Therese Walters
i u povjerenju mi prošaptao na bosanskom:
«Znam da se komunistkinje najbolje jebu
ali ti ipak moraš misliti na reference.»

Na te njegove riječi shvatim
da mi je cijelo vrijeme otkopčan šlic.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Amber Tamblyn.

ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!

GUILLAUME APOLLINAIRE


NUIT RHÉNANE

Mon verre est plein d'un vin trembleur comme une flamme
Écoutez la chanson lente d'un batelier
Qui raconte avoir vu sous la lune sept femmes
Tordre leurs cheveux verts et longs jusqu'à leurs pieds

Debout chantez plus haut en dansant une ronde
Que je n'entende plus le chant du batelier
Et mettez près de moi toutes les filles blondes
Au regard immobile aux nattes repliées

Le Rhin le Rhin est ivre où les vignes se mirent
Tout l'or des nuits tombe en tremblant s'y refléter
La voix chante toujours à en râle-mourir
Ces fées aux cheveux verts qui incantent l'été

Mon verre s'est brisé comme un éclat de rire



Το υλικό της ανάρτησης μας το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Claire Forlani.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

ALEJANDRA PISARNIK


6 [ΕΚΕΙΝΗ ΓΥΜΝΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ]

εκείνη γυμνή στον παράδεισο
της μνήμης της
εκείνη αγνοεί το σκληρό πεπρωμένο
των οραμάτων της
εκείνη φοβάται να μην ξέρει να ονομάσει
αυτό που δεν υπάρχει



Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης. Από το βιβλίο: Αλεχάνδρα Πισαρνίκ, «Δένδρο της Αρτέμιδος», ψηφιακή έκδοση, σελ. 12.

Μ' ΕΝΑ ΠΕΤΑΓΜΑ ΠΟΥΛΙΟΥ

PAUL ELUARD


ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Το μάγουλο κυματοθραύστης
Αέρας καθαρός η μύτη το μέτωπο παλίρροια
Αγωγός καλός της θερμότητος το στόμα
Ζυγαριά θορύβου το πηγούνι
Για να λήξει μ’ ένα πέταγμα πουλιού

Και ιδού γεννώνται ιδού τα φώτα
Λέξεις επί λέξεων επί των λόφων
Των πράσινων ματιών της

Αλλά και ο καλός καιρός ομοίως
Με το σχήμα του δικού της κεφαλιού



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ


[Ο ΚΗΠΟΣ ΕΙΜΑΙ]

Ο κήπος είμαι που άλλοτε με τ' άνθη του ευωδούσε
κι εγέμιζε με χαρωπό τιτύβισμα πουλιών,
που με κρυφομιλήματα και ψίθυρο φιλιών,
τη νύχτα, στη σκιάδα του, η αγάπη επερπατούσε

Ο κήπος είμαι που έμεινε χρόνια πολλά στην ίδια
θέση, μάταια προσμέοντας κάποιαν επιστροφή,
που αντί λουλούδια τώρα πια στ' αγκάθια έχει ταφεί,
που σώπασαν τ' αηδόνια του και πνίγεται στα φίδια.

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ


ΤΟ ΘΟΛΩΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΥΑΛΟ

εδώ


Στο θολωμένο μου μυαλό
ο κόσμος είναι μια σταλιά,
κάτι σκιές απ' τα παλιά
και κάποιο πάθος μου τρελό.

Και κάποιο πάθος μου τρελό,
στο θολωμένο μου μυαλό.

Το θολωμένο μου μυαλό
μ' έχει προδώσει προ πολλού,
του λέω αλλού και τρέχει αλλού,
με κάνει και παραμιλώ.

Με κάνει και παραμιλώ,
το θολωμένο μου μυαλό.

Του θολωμένου μου μυαλού
τους εφιάλτες τραγουδώ,
κι αν σας επίκρανα ως εδώ,
φταίει το πάθος του τρελού.

Φταίει το πάθος του τρελού,
του θολωμένου μου μυαλού.

Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ: Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

ΙΔΑΝΙΚΕΣ ΦΩΝΕΣ ΚΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


ΦΩΝΕΣ

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε•
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας –
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

ΤΟ ΜΑΛΑΜΑ ΤΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΤΟΥΣ

ΕΡΜΟΝΑΣ: ΠΕΤΡΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ (1879-1941)


ΥΔΑΣΠΗΣ

Πάνω στου Υδάσπη τους πλατιούς τους όχτους στριμονούνταν
Τα σκούτρα τα ξυλόσπιτα και τα ησκιερά πλατάνια
Της χώρας του Ηλιού, και ναών πυραμιδένιων τρούλλοι
Λαμποκοπούσαν αργυροί. Στις στέγες πρασινίζαν

Χορτάρι κι άνθια πούσπειραν τ’ ανεμοβρόχια – δώρο
Της Άνοιξης γλυκόσπαρτο και κήπος λιολουσμένος
Όπου ξεχνιέται ανάλαφρα γυμνό το Καλοκαίρι.
Σκίζαν οι βάρκες λάμνοντας του ποταμιού το γυάλο

Κι άλλες βαρειές κατέβαιναν πά’ στου νερού το ρέμα
Τα χρυσωπά γεννήματα του κάμπου φορτωμένες.
Τα πλήθη πηγαινόρχουνταν πά’ στα ψηλά γιοφύρια

Και κάτω απ’ τις πανάρχαιες τις σκάλες κολυμπούσαν
Αγόρια και μαυρόμαλλα κορίτσια και σηκώναν
Μες στους αφρούς το μάλαμα του λυγερού κορμιού τους.



Δημοσιεύθηκε στον "Νουμά", Τόμ. 2, Αρ. 122 (14.11.1904), σελ. 1.

ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ


ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ

Χτες το βράδυ στην ταβέρνα ήμουν σκεπτικός
καθισμένος στη γωνιά μου μελαγχολικός,
γέμιζα το ποτηράκι και το έπινα
και σκεπτόμουνα πώς ήμουν και πώς έγινα.

Ζούσα μια ξένοιαστη ζωή πριν σε γνωρίσω
προτού μ' ανάψεις τη φωτιά μες στην καρδιά,
μες στην ταβέρνα τώρα βρίσκομαι για σένα
πίνω μα η σκέψη μου σε σένα τριγυρνά.

Μ' έχουν χάσει οι δικοί μου και οι φίλοι μου
και το γέλιο έχει σβήσει απ' τα χείλη μου,
την ταβέρνα τώρα έχω μόνη συντροφιά
και για σένανε δεν θέλω να μου λένε πια.


Στίχοι: Παναγιώτης Καμηλιέρης.
Μουσική: Αντώνης Ρεπάνης.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Η ΜΠΡΟΥΝΕΛΛΑ ΣΕΛΟ ΚΑΙ Ο ΝΤΑΝΙΕΛΕ ΣΕΠΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Η BRUNELLA SELO ΚΑΙ Ο DANELE SEPE: TARANTELLA DEL GARGANO