ΕΙΜΑΙ Σ' ΕΣΕΝΑ

PAUL ELUARD


ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΜΕ ΧΕΙΛΗ ΧΡΥΣΟΥ

Το στόμα σου με χείλη χρυσού
Δεν είναι εντός μου για να γελάει
Και τα φωτοστέφανα λόγια σου
Έχουν έννοιες τόσο τέλειες
Που είμαι μες στις νύχτες των χρόνων,
Στις νύχτες μέσα της νιότης και του θανάτου μου
Και καρτερώ της φωνής σου τη δόνηση
Ν’ ακουστεί σ’ όλους εντός τους θορύβους του κόσμου.

Στον μετάξινο όρθρο όπου φυτοζωεί το ψύχος
Η λειψή λαγνεία λυπεί και βάζει σ’ έγνοια τον ύπνο,
Στα χέρια του ήλιου όσα σώματα ξυπνάνε
Τρέμουν στην ιδέα
Μην και ξανάβρουν ξαφνικά την καρδιά τους.

Ενθύμια πράσινου δάσους, ομίχλη που πάω και με θάβει
Ξανακλείνω τα μάτια πάνω μου, είμαι σ’ εσένα.
Όλη μου η ζωή σ’ ακούει και δεν μπορώ να χαλάσω
Τις τρομερές χαρές οπού ’χει πλάσει για τ’ εμέ η αγάπη σου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Από το βιβλίο: Πωλ Ελυάρ, «Των αλγηδόνων πρωτεύουσα», Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής, ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2007, σελ. 140.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΣΙΚΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο VITTORIO DE SICA


MUNASTERIO 'E SANTA CHIARA

Dimane?...Ma vurría partí stasera!
Luntano, no...nun ce resisto cchiù!
Dice che c'è rimasto sulo 'o mare,
che è 'o stesso 'e primma...chillu mare blu!

Munasterio 'e Santa Chiara...
tengo 'o core scuro scuro...
Ma pecché, pecché ogne sera,
penzo a Napule comm'era,
penzo a Napule comm'è?!

Funtanella 'e Capemonte,
chistu core mme se schianta,
quanno sento 'e dí da 'a gente
ca s'è fatto malamente
stu paese...ma pecché?
No...nun è overo...
no...nun ce créro...
E moro cu 'sta smania 'e turná a Napule...
Ma ch'aggi''a fá?...
Mme fa paura 'e ce turná!

Paura?...Sí...Si fosse tutto overo?
Si 'a gente avesse ditto 'a veritá?
Tutt''a ricchezza 'e Napule...era 'o core!
dice ch'ha perzo pure chillu llá!

Munasterio 'e Santa Chiara...
'Nchiuse dint'a quatto mura,
quanta femmene sincere,
si perdévano ll'ammore,
se spusavano a Gesù!

Funtanella 'e Capemonte...
mo, si pèrdono n'amante,
giá ne tènono ati ciento...
ca, na femmena 'nnucente,
dice 'a gente, nun c'è cchiù!
No...nun è overo...
No...nun ce crero...
E moro pe' 'sta smania 'e turná a Napule!
Ma ch'aggi''a fá...
Mme fa paura 'e ce turná!

Munasterio 'e Santa Chiara...
Tengo 'o core scuro scuro...
Ma pecché, pecché ogne sera,
penzo a Napule comm'era
penzo a Napule comm'è?!...

Ο ΟΣΚΑΡ ΔΕΛ ΘΕΡΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΛΦΡΕΔΟ ΣΙΤΑΡΡΟΣΑ

ALFREDO ZITARROSA


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο OSCAR DEL CERRO

MILONGA PARA UNA NIÑA

El que ha vivido penando
por causa de un mal amor
no encuentra nada mejor
que cantar e ir pensando
y si anduvo calculando
que culpas pudo tener
cuando ve que la mujer
no conoce obligaciones
se consuela con canciones
y se olvida de querer

Por eso niña te pido
que no me guardes rencor
yo no puedo darte amor
ni vos podes darme olvido
yo se que en cualquier descuido
me iva a boliar contra el suelo
y aunque me ofrezcas consuelo
yo no lo puedo aceptar
puedo ensenarte a volar
pero no a seguirte el vuelo.

Yo no te puedo entregar
un corazon apagado
cuando falla el del costado
no hay nada que conversar.
hay una forma de amar
que es un modo de conciencia.
hay un amor que es paciencia
y otro que es solo aromas.
cual amor te podria dar
quien amara tu inocencia.

Cuando te vuelva a encontrar
nos podremos sonreir
prefiero verte partir
como te he visto llegar.
Cuando vuelvas a pensar
que una ves te conocí
y que no más porque sí
te compuse una canción
Cantara en tu corazón
lo poquito que te di.


Στίχοι και μουσική: Alfredo Zitarrosa.

ΠΙΣΑΡΝΙΚ!

ALEJANDRA PIZARNIK


LA DANZA INMÓVIL

Mensajeros en la noche anunciaron lo que no oímos.
Se buscó debajo del aullido de la luz.
Se quiso detener el avance de las manos enguantadas
que estrangulaban a la inocencia.

Y si se escondieron en la casa de mi sangre,
¿cómo no me arrastro hasta el amado
que muere detrás de mi ternura?
¿Por qué no huyo
y me persigo con cuchillos
y me deliro?

De muerte se ha tejido cada instante.
Yo devoro la furia como un ángel idiota
invadido de malezas
que le impiden recordar el color del cielo.

Pero ellos y yo sabemos
que el cielo tiene el color de la infancia muerta.



Το ποίημα μάς το ζήτησε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Adriana Lima.

ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΗΘΟΥΣ

ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΛΕΒΕΝΤΟΠΟΥΛΟΣ


ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Ο ψίθυρος από τη φθορά ανάμεσα στα δόντια ταξιδεύει
Τραβάει το σχοινί στο κωδωνοστάσι της καρδιάς
Στα άγρια μεσάνυχτα με κόκκινα μαντάτα ενεδρεύει
Ενώ όλοι καμώνονται πως δεν ακούν
Κι αφήνουν τα παραθυρόφυλλα κλειστά
Μόνο ένα ξεστρατισμένο ποίημα
Σαν δίλημμα θανάτου ή ηδονής ελπίδα
Με άρπα προσμονής τεντώνει την αόρατη ρυτίδα
Ενώ καίγεται η ζωή παρθένα θρυαλλίδα.
Στη φωτοσύνθεση του χάους
Είμαστε μόνο μια δανεική στιγμή
Μα πάντα πρώτη η αιωνιότητα
Με διαφορά στήθους από το σκοτάδι κόβει το νήμα.



Από το βιβλίο: Πάτροκλος Λεβεντόπουλος, «Λεξιθήριο», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006, σελ. 32.

ΕΚΛΕΒΕ ΛΕΕΙ...

FRANCISCO DE QUEVEDO


ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ ΓΟΝΓΟΡΑ

Λαρδί θ’ αλείβω στων στίχων μου την πλάτη,
να σου γλιστρά. να μην τους χαύεις, Γονγορίγια!
Πιο φαφλατά δεν έχει ματαδεί η Καστίγια
από σένα – αβασταγό, χωρίς γαϊδουρολάτη!

Του ανθρώπου μοιάζεις λίγο· ανάθεμά μου, αν κάτι
για τον Χριστό γνωρίζεις, θεομπαίχτη! Ζύγια-
ζες τον παρά στην Κόρδοβα και στη Σεβίγια,
παλιάτσος νά ’σαι στης Μαδρίτης το παλάτι.

Τα ελληνικά... γιατί τα βασανίζεις; Φρίκη!
Ραββίνος είσαι, κι εβρέικα μονάχα ξέρεις –
το μαρτυράει κι η μυτόγκα σου, καθήκι...

Μην ξανακλέψεις στίχους! Μα, αφού αλαφροχέρης
στον Ελικώνα είσαι, έχε ό,τι εσαεί σου ανήκει:
τη μοίρα ευώνυμου ληστή... Άντε, και τ ρ ι κ έ ρ η ς !



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΝΑΡΑ ΛΕΑΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ H NARA LEÃO


CAMISA AMARELA

Encontrei o meu pedaço na avenida de camisa amarela
Cantando a Florisbela, oi, a Florisbela
Convidei-o a voltar pra casa em minha companhia
Exibiu-me um sorriso de ironia
Desapareceu no turbilhão da galeria

Não estava nada bom, o meu pedaço na verdade
Estava bem mamado, bem chumbado, atravessado
Foi por aí cambaleando se acabando num cordão
Com um reco-reco na mão

Depois o encontrei num café zurrapa do Largo da Lapa
Folião de raça bebendo o quinto gole de cachaça
Isso não é chalaça!

Voltou às quatro horas da manhã mas só na quarta-feira
Cantando "A jardineira", oi, "A jardineira"
Me pediu ainda zonzo um copo d'água com bicarbonato
Meu pedaço estava ruim de fato pois caiu na cama e não tirou nem o sapato

Roncou uma semana
Despertou mal-humorado
Quis brigar comigo
Que perigo, mas não ligo!

O meu pedaço me domina
Me fascina, ele é o tal
Por isso não levo mal
Pegou a camisa, a camisa Amarela botou fogo nela
Gosto dele assim
Passou a brincadeira e ele é pra mim, meu senhor do bomfim

Gosto dele assim

Passou a brincadeira e ele é pra mim


Μουσική: Ary Barroso.

ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΖΟΥΛΗΣ (1932)


ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ

Από τη μια μερια πεινάει το αίμα μου

από την άλλη πεθαίνει
μισοφωτισμένο από μακρινούς προβολείς
που ρίχνουν περαστικά φορτηγά

Κρατάει τότε την κίνηση μέσα του
που είναι η λάσπη να το δένει
και κλείνει αθόρυβα

χωρίς να πέσει από τις κλειδώσεις του

για να βυθιστεί ολόκληρο
πιασμένο από τα μαλλιά του



Από το βιβλίο: Θανάσης Τζούλης, «Αμφίβια», Η μικρή Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1980, σελ. 37.

ΓΟΥΙΛΛΙΑΜ ΚΑΡΛΟΣ ΓΟΥΙΛΛΙΑΜΣ!

WILLIAM CARLOS WILLIAMS (1883-1963)


THE TERM

A rumpled sheet
Of brown paper
About the length

And apparent bulk
Of a man was
Rolling with the

Wind slowly over
And over in
The street as

A car drove down
Upon it and
Crushed it to

The ground. Unlike
A man it rose
Again rolling

With the wind over
And over to be as
It was before.



H Alessandra Ambrosio μας έστειλε αυτό το ποίημα.

Η ΝΕΚΡΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΣΗΜΑΔΙΑ

Εδώ οι άγριες συκιές, οι άγριες πέτρες.
Πέρασε το βαθύ πουλί, φώναξε κι έφυγε·
έμεινε η βεβαιότητα του αιώνιου απαρασάλευτη –
αυτή που ετοίμασε τους πανέμορφους μάκαρες
χωρίς μνησικακία μες στη θνητότητά τους,
χωρίς υπεροψία μες στη νεκρήν αθανασία τους.

Οι πέτρινοι Άγιοι να χαμογελούν μέσα στο χώμα,
οι πολιούχοι της Μονοβασιάς έξω απ’ την ιστορία.


          Μονοβασιά, 13.VIII. 75.




Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Μονοβασιά», Κέδρος, Αθήνα 1982, σελ. 14.

ΠΥΡ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ

FRANCISCO DE QUEVEDO


Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΚΙΝΗΣΗ

Η συμμετρία... ναι... δεν είναι –λέω– ο τεχνίτης,
ο σμιλευτής του κάλλους που θωρώ στη Φλόρα·
αλλ’ ούτε και των αριθμών η τροπαιοφόρα
ισχύς: της λείπει φανερά η σοφία και η μήτις.

Τον ήλιον ήσκιο κάνει το έργο τούτο. Λύτης
του μυστηρίου αυτού ο Ορφέας καν δεν είναι. Αιώρα
αρμονική λικνίζεται και σπέρνει δώρα
στη γη ουρανόθεν, που δεν έχει πει προφήτης

κανείς ώς τώρα. Θέλει η αφή να το γνωρίσει,
και αδυνατεί· ποθεί κι ο πόθος να το λάβει,
μα του γλιστράει. Ψυχή είναι, και πετά. Στη δύση

της ζωής, στον τάφο μέσα, τίποτα δεν θάβει
το κάλλος, διότι ορίζεται ως πυρ εν κινήσει,
που πάντα ζει και πάντα ολάκερο θ’ ανάβει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ


Κ.Χ. ΜΥΡΗΣ

Π.Χ. - Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Στα πίσω χρόνια τα πικρά
οπού φωτιά δεν είχε
ο κόσμος στις βαθιές σπηλιές
τ' αλέτρι δεν κατείχε.

Μα μιάν αυγή, μια Κυριακή
μια 'πίσημον ημέρα
γεμίσανε τα φυσερά
λυτρωτικόν αέρα.

Κατέβηκεν ο Γίγαντας
μ' ένα δαδί στο χέρι
έριξε φώτα στις σπηλιές
και χάρηκε τ' ασκέρι.

Πήραν φωτιά τα σύδεντρα
τα σίδερα ελυγίσαν,
η γης οργώθηκε καλά
και τα φυτά εκαρπίσαν.

Πρωί πρωί τον πιάσανε
το γίγαντα και πάνε,
στον Καύκασο ξημέρωνε,
τρία πουλιά περνάνε.

Πουλιά μου διαβατάρικα,
τί βλέπετε στις στράτες,
τί κουβαλάει ο γίγαντας
στις σιδερένιες πλάτες;

Μπροστά πηγαίνει ο σιδεράς
με το σφυρί στο χέρι,
ξωπίσω του ο κλειδαράς
της μοναξιάς του ταίρι.

Ο πιο μικρός, ο πιο σκυφτός
ο πιο σκληρός στο πλάι,
αυτός κρατάει τα σύνεργα
γελάει, μα δε μιλάει.

Καρφώσανε το γίγαντα
στο βράχο του Καυκάσου,
τρία πουλάκια πέρασαν
και του 'λεγαν: Στοχάσου.


Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος.

Ο ΕΡΝΣΤ ΜΠΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΡΕΧΤ ΚΑΙ ΑΪΣΛΕΡ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ERNST BUSCH


BERTOLT BRECHT

SOLIDARITÄTSLIED

Vorwärts und nicht vergessen,
Worin unsre Stärke besteht!
Beim Hungern und beim Essen
Vorwärts, nie vergessen
Die Solidarität!

Auf, ihr Völker diser Erde!
Einigt euch in diesem Sinn:
Daß sie jetzt die eure werde
Und die große Nährerin.

Schwarzer, Weißer, Brauner, Gelber!
Endet ihre Schlächterei'n!
Reden erst die Völker selber,
Werden sie schnell einig sein.

Wollen wir es schnell erreichen,
Brauchen wir noch dich und dich.
Wer im Stich läßt seinesgleichen,
Läßt ja nur sich selbst im Stich.

Unsre Herrn, wr sie auch seien,
Sehen unsre Zwietrac ht gern,
Denn solang sie uns entzweien,
Bleiben sie doch unsre Herrn.

Proletarier aller Länder,
Einigt euch, und ihr seid frei.
Eure großen Regimenter
Brechen jede Tyrannei!

Vorwärts und nie vergessen
Und die Frage konkret gestellt
Beim Hungern und beim Essen:
Wessen Morgen ist der Morgen?
Wessen Welt ist die Welt?


Μουσική: Hanns Eisler.
Τραγούδι του 1931.

ΡΕΜΠΩ!

ARTUR RIMBAUD (1854-1891)


LE DORMEUR DU VAL

C’est un trou de verdure où chante une rivière
Accrochant follement aux herbes des haillons
D’argent ; où le soleil, de la montagne fière,
Luit : c’est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue,
Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
Dort ; il est étendu dans l’herbe, sous la nue,
Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
Sourirait un enfant malade, il fait un somme :
Nature, berce-le chaudement : il a froid.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine ;
Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

Octobre 1870



Με την ευγενική μέριμνα της κ. Agustina Cordoba.

Μ' ΑΝΙΣΚΙΑ ΛΑΜΨΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΡΘΑΛΙΤΗΣ


ΑΡΙΣΤΑΡΧΕΙΟΝ

Μες στης μεσημβρίας την πάμφωτη ώρα
είδε να εισχωρεί στους μυχούς του νου του
καταυγάζοντάς τον μ’ ανίσκια λάμψη
το φως του ήλιου.

Όμως στης νυχτός τα ερεβώδη βάθη
σαν ανύψωσε αίφνης το αίθριο βλέμμα
είδε να κινούνται απ’ τ’ άστρα γύρω
μύριους πλανήτες.



Από το βιβλίο: Γιώργος Βαρθαλίτης, «Νουμηνία», Εριφύλη, Αθήνα 2007, σελ. 12.