ΕΠΟΧΗ

GEORG TRAKL

ΕΠΟΧΗ

Στο σκουροπράσινο χορτάρι ενός ζώου η όψη

μέσ’ από θάμνους ντροπαλή λαμποκοπάει.

Με παιδικές φωνές μακρόθεν τραγουδάει

παλιά μια βρύση. Εκεί παραμονεύω εν όψει

του ότι άγριες κάργιες με χλευάζουν, κορακίζουν·

σημύδες γύρω μου καλύπτονται με βέλο.

Που καίνε τα ζιζάνια ορθός να βλέπω θέλω,

εικόνες ήρεμα οι φωτιές να ζωγραφίζουν.

Χρυσή τη γης ερώτων μύθοι αρχαίοι τρέφουν.

Τα σύννεφα σιωπή στους λόφους πάνω απλώνουν.

Της λίμνης οι καθρέφτες με το φως στοιχειώνουν,

και αστραφτεροί, βαριοί καρποί από κει μου γνέφουν.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

GEORG TRAKL

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

Εξέχουν στην κουφόβραση σαθρά λιθάρια.

Αχνοί από λιβάνι κίτρινοι αιωρούνται.

Ανάκατα των μελισσιών βομβούν τα σμάρια·

τα κιγκλιδώματα ανθοστόλιστα δονούνται.

Αργοσαλεύει μια πομπή – κινείται, νά τη·

στη μάντρα με ήλιο και γαλήνη καταλήγει·

και παίζει, τρεμοσβήνει σαν οφθαλμαπάτη

κι ενώ, μετά, οι νεκρώσιμοι ύμνοι φέρνουν ρίγη.

Στα χόρτα απ’ ώρα κατιτί παραμονεύει·

οι θάμνοι λάμπουν φωτεινότεροι όλοι τώρα.

Και σμάρι κουνουπιών σαν παλαβό χορεύει

επάνω από των τάφων την αρχαία χώρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΡΑΣΙ

PAUL VALÉRY

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΡΑΣΙ

Μια μέρα, πλέοντας μες στον Ωκεανό

(μα δεν θυμάμαι πια ποιόν ουρανό είχα επάνω),

λίγο κρασί ακριβό αδειάζω στο κενό,

στο Τίποτα σαν νά ’θελα σπονδή να κάνω.

Ποιός νά ’θελε, ω, ποιος την απώλειά σου, ω αλκοόλη;

Στο θείον ίσως νά ’δειξα υπακοή;

Ή μήπως από μέριμνά μου όλη κι όλη,

αντί αίματος του ονείρου, να έχυσα κρασί;

Τη διαύγειά του, οπού ’μαστε συνηθισμένοι

και τη σαν ρόδο ολάνοιχτο αρωματισμένη,

η θάλασσα η εξ ίσου αγνή την πήρε πέρα…

Κρασί χαμένο – μεθυσμένα κύματα!...

Και να τα! αναπηδάνε στον πικρόν αγέρα

(φερμένα απ’ τους μυχούς) αιθέρια σχήματα…

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΤΙ ΕΦΕΡΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΙΣΑΒΕΛΛΑ

JOSÉ ANTONIO RAMOS SUCRE

ΙΣΑΒΕΛΛΑ

Εξ ουρανού είχε λάβει δώρημα δυσοίωνου κάλλους. Έμπλεα  τρόμου τα καλοκάγαθα μάτια της άνοιξαν στου κόσμου το θαύμα και έν’ αστέρι με λάμψη πρωινή, εκστασιασμένο μπρος στους εμπειροπόλεμους αρχάγγελους, έδυσε την ίδια εκείνη ώρα στο άπειρο. Άγρυπνος ήμουν στο πλάι του λίκνου της, και ευτυχείς έκανα σκέψεις να της προλειάνω το μέλλον.

Τη δέχτηκα και την εκράτησα στην αγκαλιά μου για να σώσω την παιδική της ηλικία από τα παραδείγματα της γης, και έκτοτε κατηύθυνε την πυρέσσουσα φωνή της στο να ψάλλει την αγωνία της Οδού του Μαρτυρίου και των μαρτύρων την αντίσταση.

Στην κορυφή ενός λόφου αποσύρθηκα για να φυλάω και να υπερασπίζομαι την αναψυχή της σε κάποια απόκρυφη κοιλάδα. Ο κρίνος τής παραβολής ο περίκομψος εναλλασσόταν με τη ροδωνιά που γεννήθηκε και άνθισε την ίδια νύχτα στης Ιζόλδης τον τάφο.

Την ακολούθησα μισοβλέποντάς την, όταν εχάραζε, κοντά σ’ ένα ποτάμι κρυστάλλινο, διάφανο. Αποξενώθηκε προσκολλημένη στη διδασκαλία κάποιου γέροντα, γιατρού ή ιππότη, στη βασιλεία των ουρανών, και χάθηκε θαυμάζοντας  το σημάδι του σταυρού που ξάφνου στον αέρα εζωγραφίστηκε. Παρθένων  ύμνος την καλούσε επίμονα μέσ’ από κάποιο πάνστιλπνο πλοίο.

Είπε τ’ όνομά μου εν μέσω επαίνων και επαγγελιών, προτού μεταμορφωθεί και χαθεί στο διάστημα, κι έτσι κατάφερα κι εγώ να σηκωθώ απ’ το χώμα, που μ’ είχε ριγμένον      της απουσίας της η αίσθηση.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΘΕΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ

GEORG TRAKL

ΘΕΡΙΝΗ ΣΟΝΑΤΑ

Τα σάπια φρούτα με μεθυστικά τα χνώτα.

Θαμνάκια ηλίοχαρα και δέντρα, και βουίζουν·

τριγύρω σμάρια μαύρε μύγες, και βομβίζουν

στου δάσους μέσα τα φαιόχρωμα τα φώτα.

Και στο άπατο βαθύ γαλάζιο που ’χει η λίμνη

απ’ τα καιόμενα ζιζάνια οι λάμψεις λάμπουν.

Κι από τους ανθισμένους φράχτες πάνε νά ’μπουν

κει μέσα κάτι ερωτικές κραυγές σαν ύμνοι.

Σβουρίζουν ώρα, πεταλούδες κυνηγάνε·

χορεύει μεθυσμένος στο ιδρωμένο στρώμα

σαν σε θυμάρι πάνω ο ίσκιος μου. Κι ακόμα

φαιδρά κοτσύφια εν εκστάσει κελαηδάνε.

Νέφη άκαμπτα τα στήθη δείχνουν, και με χάρη

τσαμπιά και σταφυλόρωγες στεφανωμένη

σε βλέπω να κοιτάς στα πεύκα καθισμένη,

βιολί να παίζει περιπαικτικό κουφάρι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.