ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ *

Κι αμέσως διπλασιάζεται όλη η θάλασσα όπως

βυθίζονται μες στον υδράργυρο κατάρτια

και ρόμβοι πλαισιώνουν φάρους με την άρτια

σωρεία των γλαροπουλιών που αδιακόπως

ορθώνονται σαν το παράφωνο πηγάδι

εξασκημένα ή σαν την οπτικήν απάτη

που επαναλήψεις χωροχρονικές διαπράττει

με κυβιστήσεις και άλματα καθώς συνάδει

στη φύση των ναυκλήρων και των αλγηδόνων

μα και στων φίλτρων της νυχτός με ανοιχτοσύνη

καθώς διαχέονται άλατα και αφροί και σβήνει

με φύκια και φιλιά ο συρμός των αηδόνων.

* Χρυσόθεμις του Ρίτσου

σε αγώνα ζίου-ζίτσου.

ΤΟ ΤΑΒΛΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΤΡΑΤΟΣ

ΤΟ ΤΑΒΛΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

– Τι μού ’φερες;

– Ένα καινούργιο. Να το πω;

– Κάτσε και λέγε.

– Λοιπόν ακούστε, φίλοι μου.

Πρώτα θα πει αυτός τί έγραψε απόψε.

Μετά εγώ.

Εσείς θα κάνετε υπομονή

καθώς θα γεμίζουμε αυτός κι εγώ τ’ αφτιά σας

με ήχους λέξεων.

Ύστερα θα μας πείτε

τί σας ευχαρίστησε περισσότερο.

Εμπρός λοιπόν.

Δέστε. Ανοίγουμε τα χειρόγραφά μας

σαν το τάβλι.

Πρώτη ζαριά ποιός θα ρίξει;

Ύστερα μάνα και παραμάνα

εξάρες ντόρτια ασόδυα.

Άσπροι κύβοι με τελείες μαύρες.

Να η στίξη.

Έτσι κροτούν τα ποιήματα σαν κόκαλα

στο ξύλινο κασόνι. Απομεσήμερο.

– Κέρνα τα ούζα.

10.1.2016

ΙΛΙΑ ΓΑΛΑΝ!

ILIA GALÁN

NOCTURNO

Ojos oscuros lucen
en la alborada
ocultos.
Cuevas de mi alma.

Pájaros soñados
no vuelan en las noches
por encima de los días
para posarse en el sol.
Ya no.

Días sin luz,
nubes sin agua
gris
sin el negro de la noche,
sin el blanco del relámpago.

Y el caminar de la jornada
que se estira
sin más motivo que la violencia
de cada existencia,
luchando por luchar,
afirmando sin razones
el motivo eterno por encima de los fines:
vivir.

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2018

Le Vélin écrit, rit et grimace, livide.
Les signes sont dansants et fous. Les uns, flambeaux,
Pétillent radieux dans une page vide.
D'autres en rangs pressés, acrobates corbeaux.

Dans la neige épandue ouvrent leur bec avide.
Le livre est un grand arbre émergé des tombeaux.
Et ses feuilles, ainsi que d'un sac qui se vide,
Volent en vent vorace et partent par lambeaux.

Et son tronc est humain comme la mandragore ;
Ses fruits vivants sont les fèves de Pythagore ;
Des feuillets verdoyants qui poussent en avril.

Et les prédictions d'or qu'il emmagasine,
Seul le nécromant peut les lire sans péril
La nuit, à la lueur des torches de résine.