ΓΙΑΚΟΠ ΦΑΝ ΧΟΝΤΙΣ!

JAKOB VAN HODDIS


HE!

Abend war's: Die Gänse schnattern
Heimwärts in die Abendsonne.
- Denkt der Stadtherr poesievoll.

Ha! Der Vater mit dem Sohne
- Auf dem Zündloch der Kanone -
Geht aufs Tempelhofer Feld.

Kürassiere schreiten richtig,
Vater nimmt die Sache wichtig:
„Sohn, o Sohn, o werde tüchtig!“

Ha! Er gibt den Rat ihm nun,
Die unerhörte Tat zu tun,
Endlich ein Genie zu sein.

Ha! Aus seiner stillen Klause
Wo er korrigierend thront,
Steigt ein blasser Oberlehrer
Und beschaut den roten Mond.

„Einst als gelockter Jüngling in der Bar
Sah ich begeistert mancher Dame Schwips.
O, überirdisch himmlisch stand ihr Haar
Zur Rötlichkeit des Sherry Brandy Flips.“



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Federica Ridolfi.

ΩΡΕΣ ΜΕ ΘΡΕΦΕΙ Ο ΛΟΥΛΑΣ, ΩΡΕΣ ΑΔΥΝΑΤΑΩ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ


ΩΡΕΣ ΜΕ ΘΡΕΦΕΙ Ο ΛΟΥΛΑΣ

Ώρες με θρέφει ο λουλάς,
ώρες αδυνατάω,
ώρες με ρίχνει σε νταλκά
κι ανθρώπου δε μιλάω.

Γυρίζει ο νους μου εδώ κι εκεί
κι όλος ο λογισμός μου
κι αισθάνομαι πώς μια στιγμή
θα ρθεί ο θάνατός μου.

Δεν θα μπορέσω ούτε στιγμής
ποτές να τα ξεχάσω,
στον κόσμο που γεννήθηκα
ποτές να ησυχάσω.

Ρεμπελεμένη μου ζωή
πάψε πια για τα μένα.
Τί σού ’κανα και μού ’κανες
τα μάτια βουρκωμένα.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΙΜΕ

Με κλικ στην εικόνα το κείμενο είναι ευανάγνωστο.

ΜΟΝΟΤΟΝΗ ΠΑΛΙΛΛΟΓΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΝΑΠΟΛΙΤΑΝΙΚΗ ΤΑΝΓΚΟΣΕΡΕΝΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ

Πορτένιο το τοπίο εξ ολοκλήρου
εκείνη τη νυχτιά στη Μαρτζελλίνα
που η βάρκα μας λουνφάρδιζε τα τάνγκο
με στενογραφημένους λαβυρίνθους.

Σου κράταγα το χέρι κι όλα μοιάζαν
με λέξεις που ’χε φαγωθεί το σίγμα
σαν τις προφέραν και μισοψευδίζαν
συντριπτικές παραμορφώσεις μνήμης.

Μιλάγαν τα νερά σαν Μαλδονάδο·
εμείς ωστόσο στα πρανή ενός χάους
βουβοί τη θύελλα των νοημάτων
σε ασκούς στουμπώναμε από άλλες γλώσσες.

Σε λάσπη από τριφύλλι και ζιζάνια
βρωμίζονταν τ’ αρώματα που πλέξαν
με μιά συλλαβικήν αβερτοσύνη
ονόματα αλληγορικά στις νότες.

Κατέληξε ναυάγιο η σερενάτα
στων θωπειών μας την ομοιομορφία –
μονότονη παλιλλογία αντί για
ρητορική πολύμορφων κρυστάλλων.

Ριπές υγρής σκορπάν και μαύρης ζέστης
της μουσικής τα φύλλα σ’ άδειο αέρα·
παράτονο παρόν στου παρελθόντος
προστίθεται τον άχαρο στολίσκο.

Η ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ: Η ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ


Στίχοι: Λόπε δε Βέγα.
Μουσική Θάνος Μικρούτσικος.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΑ ΛΥΜΕΝΑ ΜΑΛΛΙΑ

JAROSLAV SEIFERT (1901-1986)


ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΑ ΛΥΜΕΝΑ ΜΑΛΛΙΑ

Με γοβάκια απαλά, δίχως τακούνι,
περπατούν πόδια γυναικεία.
Όμως τα μάτια ακόμα δεν νυστάζουν.
Πλησίασε στο παράθυρο και κάθισε
Με τα απαλά γοβάκια.

Πιο βαρύ, κατά λίγα δάκρυα, το μαντίλι
το μεταξένιο κρύβει εκεί που το είχε φυλαγμένο.
Πόσο ένα δάκρυ να ζυγίζει; Είναι για γέλια.
Πόσο βαριά είναι η μοναξιά της νύχτας όμως,
η κατά λίγα δάκρυα πιο βαριά!

Το ευωδιαστό της το μαλλί προς την περιστερένια
στρογγυλάδα των ώμων πέφτει αθόρυβα
και η χτένα που τη σήκωσε το χέρι
στων μαλλιών το ποτάμι ξαναπέφτει
της ευωδιάς εκείνης.

Και της ομορφιάς της τον κρόταφο σκεπάζει
κάτω από του μπράτσου την καμπύλη. Και μονάχα
αλαφροπλέκει για τη νύχτα
τις πλεξούδες της, λίγο πριν λυμένες
στης ομορφιάς τον κρόταφο.



Μετάφραση: Κάρολος Τσίζεκ.
Από το βιβλίο: Jaroslav Seifert, «Η γλυκιά συμφορά της ποίησης», μετάφραση Κάρολος Τσίζεκ, εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2003, σελ. 107.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΟΤΕΛΛΟ ΠΡΟΦΑΤΣΙΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο OTELLO PROFAZIO


TARANTELLA CANTATA

E ballati, cummari Maria,
c'è cumpari Vicenzu chi ssona
e va' iti comu a lu ventu:
Cummari Maria e cumpari Vicenzu!
Roccu, Roccu, Roccu:
non mi toccari ca non ti toccu!
Cola, Cola, Cola:
comu nu latru lu tempu vola!
'Mpari Peppi, 'mpari Peppi,
ve pigghiu la misura di li scarpi!
'Mpari Natu, 'mpari Natu
attentu chi rumpiti lu mattunatu!

E ballati, cumpari Nateddhu,
a vui cumpari c'u tambureddhu!
E vui ballati, cumpari Nateddhu,
e vui faciti sempre accussì
Ieu si ballu non stancu mai
e me scordu di me guai,
gnura sì ca mi li scordu.

E chiamati a Cummari Vicenza
e chiamati a Cummari Maria
ch'iddi suli sannu lu versu
mu mi mentunu la curria!

E ballati, e ballati
fimmini schetti e maritati
ca si non ballati bonu
non vi canto e non vi sonu;
e si non ballati pulitu,
cci lu dicu allu vostru zitu.
Sciù, sciù, sciù,
quanti fimmini chi ci su!

Balla, balla Ursu!
Ma ursu non voli ballari
c'havi la panza china di favi!...

ΓΚΥ ΝΤΕ ΜΩΠΑΣΑΝ!

GUY DE MAUPASSANT


L’AFFINITÉ DES CHAIRS

Je ne l'entendais pas, tant je la regardais.
Par sa robe entr'ouverte, au loin je me perdais,
Devinant les dessous et brûlé d'ardeurs folles ;
Elle se débattait, mais je trouvai ses lèvres !
Ce fut un baiser long comme une éternité
Qui rendit nos deux corps dans l'immobilité.
Elle se renversa, râlant sous ma caresse ;
Sa poitrine oppressée et dure de tendresse
Haletait fortement avec de forts sanglots.
Sa joue était brûlante et ses yeux demi-clos ;
Et nos bouches, et nos sens, nos soupirs se mêlèrent
Puis, dans la nuit tranquille où la campagne dort,
Un cri d'amour monta, si terrible et si fort
Que les oiseaux dans l'ombre effarés s'envolèrent.
Ainsi que deux forçats rivés aux mêmes fers
Un lien nous tenait, l'affinité des chairs.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Η ΛΙΒΕΡΤΑΔ ΛΑΜΑΡΚ ΚΑΙ Ο ΟΥΓΟ ΔΕΛ ΚΑΡΡΙΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Η LIBERTAD LAMARQUE ΚΑΙ Ο HUGO DEL CARRIL: LA PASTELERA

ΤΟ ΦΙΛΙ ΜΕ ΚΥΜΑΤΑ ΦΘΑΝΕΙ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ


(ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ)

Το φιλί με κύματα φθάνει
ο μονόλογος η συννεφιά
το ψηλάφισμα
οι σταγόνες στην άκρη του νερού
το σύμπαν μετά το σύμπαν

Ιδρώνουν τα σκέλη σου
δεν με φοβίζουν

Ο μέλανας ζωμός που δεν αρνήθηκα
ο φάρος που τον κρύβει το πράσινο
τα σπαθιά οι γιορτές και οι ευωχίες
τα λάφυρα στα χέρια

Οι λέξεις σκουριάζουν όταν σωπαίνουν
τα νησιά πνίγονται
οι άγνωστοι περαστικοί κοιτάζουν βιαστικά

Η γέννηση
ενώνει τα πάντα
.
ο ακαθόριστος χρόνος
τις αισθήσεις
.
η παραδοχή
τη μνήμη και τη σοφία



Από την ποιητική συλλογή του συγγραφέα "Φωνές" που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη.

ΡΕΝΕ ΣΑΡ!

RENÉ CHAR


PLEINEMENT

Quand nos os eurent touché terre,
Croulant à travers nos visages,
Mon amour, rien ne fut fini.
Un amour frais vint dans un cri
Nous ranimer et nous reprendre.
Et si la chaleur s'était tue,
La chose qui continuait,
Opposée à la vie mourante,
A l'infini s'élaborait.
Ce que nous avions vu flotter
Bord à bord avec la douleur
Etait là comme dans un nid,
Et ses deux yeux nous unissaient
Dans un naissant consentement.
La mort n'avait pas grandi
Malgré des laines ruisselantes,
Et le bonheur pas commencé.
A l'écoute de nos présences;
L'herbe était nue et piétinée.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Beatrice Dalle.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ


ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Το παιδί από την Κρήτη
που το λέγανε Κοσμά
το δικάσανε μια Τρίτη
σε ισόβια δεσμά.

Κι ήταν κρύο το φεγγάρι,
κρύο αλουμίνιο,
σαν τα βράδια του Γενάρη
πάνω από τ’ Αγρίνιο.

Στο ποτήρι το κρασί του
έμεινε ατελείωτο,
του ’καναν τα χρόνια χιόνια
και το βίο αβίωτο.

Παραπεταμένος είσαι,
μάγκα μου, σε μια γωνιά,
γεια σου, κόσμε σιδερένιε,
γεια σου, χάλκινε ντουνιά.

Έγραφε σε κάθε τοίχο:
"Άλλο ένα τετράμηνο,
να ’σουνα, ζωή, βροχούλα,
να ’μουνα κυκλάμινο."

Θάνατος μες στο κορμί του
έφτασε ανοιξιάτικα
και χτυπούσαν οι καμπάνες
σαν τρελές νυχτιάτικα.


Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης.
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις.

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΕΑΡ ΤΩΝ ΤΟΣΩΝ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΒΕΛΛΙΟΣ (1924-2007)


ΚΛΑΙΡΗ

Εφαίνοντο οι μαστοί σα βρύσες της ζωής,
όπου ροούσαν σιγηλά τον ευτύχιο πόθο·
[Στην προβολή του λυκαυγούς καθώς χρυσέλαμπε
το δωρητήριο πέπλο προς τη μέρα.].
Μιά έξαρσι από λύρα έπαλε μέσα μου·
τα δέντρα στοίχιζαν τη δροσινή πνοή τους
με μιά καρδιά που αρίστευε στης έλπισης
το φτέρωμα και στον ρυθμό του ερώτου.
Τώρα βυθάω προς το λυκόφως της απόγνωσης
κι’ η έλπιση έχει όνειρο απομείνει που σβήνει
για εκείνο το έαρ των τόσων υποσχέσεων.



Από την ποιητική συλλογή «Έπαθλα και Χάριτες», 1985, σελ. 38.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΑΟΥΛ ΕΝΤΣΟΥΛ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο SAÚL HUENCHUL: EL PELUDO FRANCISCO

Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α

Γειά σου, Μίχο, με τα ωραία σου!