ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ

JORGE LUIS BORGES


ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ

Τα βιβλία μου (που αγνοούν ότι υπάρχω)

είναι του εαυτού μου μέρος τόσο, όσο και τούτη η όψη

με τους γκρίζους κροτάφους και τα γκρίζα μάτια

που, ενώ μάταια γυρεύω να τη βρω στα κρύσταλλα,

έρχεται και την ανταμώνει η παλάμη μου.

Όχι δίχως κάποιαν εύλογη πικρία

σκέφτομαι πως οι λέξεις οι ουσιώδεις,

που με εκφράζουν, βρίσκονται σε τούτες τις σελίδες,

που δεν ξέρουν ποιος είμαι εγώ,

και όχι σ’ εκείνες που εγώ έχω γράψει.

Καλύτερα έτσι. Των νεκρών οι φωνές

θα με λένε για πάντα,

θα μιλάνε για μένα για πάντα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΠΟΡΧΕΣ!

JORGE LUIS BORGES

SOY

Soy el que sabe que no es menos vano
que el vano observador que en el espejo
de silencio y cristal sigue el reflejo
o el cuerpo (da lo mismo) del hermano.

Soy, tácitos amigos, el que sabe
que no hay otra venganza que el olvido
ni otro perdón. Un dios ha concedido
al odio humano esta curiosa llave.

Soy el que pese a tan ilustres modos
de errar, no ha descifrado el laberinto
singular y plural, arduo y distinto,

del tiempo, que es uno y es de todos.
Soy el que es nadie, el que no fue una espada
en la guerra. Soy eco, olvido, nada.

ΤΩΝ ΔΑΝΑΪΔΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΚΕΣΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΤΩΝ ΔΑΝΑΪΔΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΙΚΕΣΙΑ

(Αισχύλος, «Ικέτιδες», σττ. 23-39)

Ω πόλη, ω γης, ω καθαρά νερά, κι αιθέρα

των θεών, και ω σκότος του Άδη εσύ βαρύτιμο, όλοι

των τάφων οι ηγεμόνες ω, και ω Δία, που δόλοι

ποτέ δεν σε γελούν, σωτήρα και πατέρα,

πενήντα κόρες είμαστε και τη φοβέρα

των γιών του Αιγύπτου ζούμε. Ν’ ανοιχτούν, ω, οι θόλοι

του ασύλου ικέτιδες προσπέφτουμε, και η πόλη

να γίνει του Άργους ουρανός που λάμνει η μέρα.

Στους υβριστές και διώκτες μας κακά να τύχουν

και συμφορές, σ’ αιώνιον χειμώνα πάντα

να ζουν, και τα κορμιά τους λαίλαπες να λείχουν

κι αστροπελέκια να τους καίνε για τη βία

που ασκούν στα γυναικεία σώματά μας. Κάν’ τα

αυτά, ω Δικαιοσύνη, με αυτή την ικεσία!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ροσάνα Ροσάντα, "Το κορίτσι του περασμένου αιώνα", μετάφραση Τόνια Τσίτσοβιτς, Θεμέλιο, Αθήνα 2012.

ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΘΑΥΤΟ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΚΑΘΑΥΤΟ

(Ευριπίδης, «Ορέστης», σττ. 126-131 και 301-306)

            στον César Cantoni

Ηλέκτρα αγαπημένη, σε άκουγα πριν λίγο

(απ’ του ύπνου μέσα τις σκϊές) να λές της φύσης

κακά τα δώρα ότ’ είναι, μα και ωραία επίσης

ανάλογα ποιος τα κατέχει. Δεν σου ανοίγω

κουβέντα φιλοσοφική, δεν κάνω τρύγο

ιδεών. Για την Ελένη εσύ η ίδια να μιλήσεις,

τί σκύλα που ’ν’ να πεις, μα δίχως να μισήσεις

το κάλλος καθαυτό. Σε βλέπω εδώ και σμίγω

πανέμνοστον τον έρωτα και τη γυναίκα

την ερατή, την ποθητή απ’ όλους τους άντρες

που’ ν’ άντρες, κι εσύ είσαι ωσάν γυναίκες δέκα.

Να πας να κοιμηθείς, να γείρεις – η ώρα επέστη.

Λουτρό να κάνεις πρώτα και να βάλεις χάντρες

τη χάρη να διαστίξεις – για τον Ορέστη.

  Και να με δεις να γίνομαι μες στ’ όνειρό σου

  και φίλος και πατέρας, πέρ’ απ’ αδελφός σου.

ΧΟΡΧΕ ΚΑΡΡΕΡΑ ΑΝΔΡΑΔΕ

JORGE CARRERA ANDRADE

DÍAS IMPARES

Hay días que amanecen muy temprano
con sus ojos de buey y su frente nublada,
sin recordar su nombre
acaso equivocados de semana.

Días en que no hallamos las calles y las fechas,
nos rehusa la luz su guía pura
olvidamos las rosas y los números,
las ventanas nos muestran sólo estampas adustas.

Extraviamos la llave del tesoro,
la consigna de amor convertida en anillo,
batallamos con cartas y memorias,
confundimos la sombra y un vestido.

Días de arena, que hacen sucumbir los relojes,
días en que bajamos peldaños de ceniza,
en que todos los muros de la casa nos niegan
y buscamos en vano la puerta de salida.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΕΜΠΤΗ, 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018, 19.00

ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ

ΑΚΑΔΗΜΗΑΣ 20, ΑΘΗΝΑ