ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2018

ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ Η ΣΚΛΗΡΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ Η ΣΚΛΗΡΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ

(Αισχύλος, «Χοηφόροι», σττ. 1018-1019)

Τ’ ότι είμαστε της Κλυταιμήστρας δούλες πρέπει

εσείς, οι θεατές και οι αναγνώστες, να το δείτε

επ’ αγαθώ αυτηνής που παρακολουθείτε

εδώ της τραγωδίας, γιατί έχει γίνει σκέπη

του κόσμου των Ελλήνων, που δεν επιτρέπει

ανταποδόσεις και αμοιβές να καρτερείτε

γι’ αυτά τα πάθη τα τρομώδη που αίφνης ζείτε.

Ο φόβος και ο έλεος ( : ένα μέγα όν) δεν εκτρέπει

την οντολογικήν αντινομία να γίνει

σαγήνη ελπίδας. Οι θνητοί –και δεν θα μείνει

ούτ’ ένας έξω– τί θα πει κακό θα μάθουν·

και δεν θα ξέρουν τί ’ναι το καλό, εάν δεν πάθουν.

Μπορεί νά ’μαστε δούλες, όμως με αξιοπρέπεια

θρηνούμε της ανάγκης τη σκληρή συνέπεια.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΣ ΚΑΦΕΣ ΣΤΟ "LUNATICO"...

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΣ ΚΑΦΕΣ ΣΤΟ "LUNATICO"...

με συντροφιά τα δίγλωσσα "Aesthaetica in nuce" του J. G. Hamann, εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις Angelo Pupi, Bompiani, Milano 2001.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΖΕΡΟΜ Κ. ΤΖΕΡΟΜ, "ΤΡΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ".

Μετάφραση Λιλή Ιωαννίδου, Εκδόσεις Bell, Αθήνα 1997.

Μάγουλο-μάγουλο δυό ζητιάνες στην άκαμπτη ταλαιπωρία τους.
Τίποτα δεν τις έχουν διδάξει ο παγετός και ο άνεμος, τις παραμέλησαν.
Παιδιά της πίσω ιστορίας
Από εποχές πεσμένα που διάβηκαν και στέκοντ’ όρθιες εκεί.
Δεν υπάρχουν χείλη να τα κουβαλήσετε, και το ρολόι τρέχει, γυρίζει.
Ούτε απαγωγή θα υπάρξει ούτε μνησικακία.
Και ποιός περνάει δίχως καν βλέμμα να ρίξει μπροστά τους, μπροστά μας.
Δύο ρόδα από κρίκο διάτρητα βαθύ
Προσθέτουν στην παραδοξότητά τους κάτι σαν πρόκληση.
Μα χάνουμε κι αλλιώς τη ζωή εκτός απ’ ό,τι γίνεται με αγκάθια;
Αλλά και με το άνθος – οι μακρές ημέρες το ξέρουν!
Και ο ήλιος έπαψε νά ’ναι πια πρωταρχικός.
Μια νύχτα, η κάτω ημέρα, όλο το ρίσκο, δυό ρόδα,
Όπως και η φλόγα στο καταφύγιο, μάγουλο-μάγουλο μ’ αυτόν που τη σκοτώνει.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΧΟΥΑΝ ΡΑΜΟΝ ΧΙΜΕΝΕΘ!

JUAN RAMÓN JIMÉNEZ

OCTUBRE

Estaba echado yo en la tierra, enfrente
del infinito campo de Castilla,
que el otoño envolvía en la amarilla
dulzura de su claro sol poniente.
Lento, el arado, paralelamente
abría el haza oscura, y la sencilla
mano abierta dejaba la semilla
en su entraña partida honradamente.
Pensé arrancarme el corazón, y echarlo,
pleno de su sentir alto y profundo,
al ancho surco del terruño tierno;
a ver si con romperlo y con sembrarlo,
la primavera le mostraba al mundo
el árbol puro del amor eterno.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2018

ΓΟΥΒΕΣ ΧΑΝΤΑΚΙΑ ΣΚΑΜΜΑΤΑ

RENÉ CHAR

ΓΟΥΒΕΣ ΧΑΝΤΑΚΙΑ ΣΚΑΜΜΑΤΑ

Το σταφύλι έχει πατρίδα
Της τρυγήτριας τα δάχτυλα.
Εκείνη όμως ποιάν έχει;
Παρελθόν το στενό στρατί της άξεστης αμπέλου;

Το ροζάριο του τσαμπιού:
Τα βράδια ο πάνω-πάνω καρπός, όπως δύει, στάζει αίμα
Την τελευταία σπίθα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.