ΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΤΙΜΑΛΦΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΤΙΜΑΛΦΗ

(Αισχύλος, «Αγαμέμνων», σττ. 914-930)

Της Λήδας κόρη, σ’ είχα εδώ να μου φυλάξεις

τ’ ανάκτορά μου αφήσει. Ω Κλυταιμήστρα, πίσω

εγύρισα κι αισθάνομαι –για να σε πείσω

πως νίκησα– ότι πρέπει σε ό,τι μου αντιτάξεις

τους βάρβαρους να μιμηθώ, μπας και κοιτάξεις

αυτόν που σου μιλάει: εμένα. Θα σου λύσω

δια μιας τις απορίες και θα σου ζητήσω

ως άντρα να με δεις, και να με κατατάξεις

μες στων θνητών το μέγα πλήθος. Τα στολίδια,

τα τιμαλφή, στη φήμη των ανδρών δεν βάζουν

ούτε ιώτα. Μα και οι θεοί στο πλάι τους σε ανεβάζουν,

αν δούνε πως τους σέβεσαι και πως τον άντρα

ποθείς πολύ που σε ποθεί πολύ μες στα άντρα

των ηδονών που διοικείς ως άνασσα η ίδια.

ΑΝΤΟΝΙΟ ΑΛΙΒΕΡΤΙ!

ANTONIO ALIBERTI

GENERACIONES

Acurrucado entre fajas sábanas
bulto bajo la colcha prendido a la almohada
                                        (posición fetal)
                                                  pido a mi madre:

acaríciame la frente
no me dejes salir.

Pero están los hijos; duermen, sueñan
dicen:
                              despiértanos
                                        queremos vivir.

ΠΡΙΝ ΑΠ’ ΤΟ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΡΙΝ ΑΠ’ ΤΟ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ

(Ευριπίδης, «Ιφιγένεια η εν Ταύροις», σττ. 1056-1074)

Εφτάσαμε στον στίχο χίλια πενήντα έξι

αισίως, ω γυναίκες φίλτατες, κι ωστόσο

δεν ξέρω τί ο Ευριπίδης θέλει να σας δώσω

ως πέρας των τεκταινομένων· τί θα τρέξει

εν συνεχεία το αγνοώ, μα θαν τ’ αντέξει

η κράση μου. Βοηθήστε με να παραδώσω

εμένα και τους άντρες μου στο σπίτι, και όσο

για happy end, που λένε, εφτιάχτηκε και η λέξη.

Οι θεατές κι ο ποιητής μπορεί να ξέρουν

της μοίρας τα γυρίσματα, και ούτε υποφέρουν

για νόστο σαν εμένα και τους άλλους δύο.

Γυναίκες μου φιλόφρονες, το μυστικό μας

κρατήστε! Κι αν βγει η Αθηνά στο θεολογείο,

ε, ας βγεί! – και σώοι να πάμ’ εμείς στο σπιτικό μας.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ "LUNATICO"

 

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ "LUNATICO"...

΄Αγγελος Τερζάκης, "Αφιέρωμα στην τραγική μούσα" Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1989.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΑΣ

(Σοφοκλής, «Ηλέκτρα», σττ. 185-192)

Γυναίκες μυκηναίες, λέτε πως ο χρόνος

είν’ ευμαρής θεός, καλοσυνάτος. Όχι,

δεν είναι! – και το ξέρω εγώ, σ’ αυτή την κώχη

εδώ. Τις πάμφωτες ριπές των άστρων μόνος

τις γεύεται ο ασυντρόφευτος δικός μου πόνος:

ανύμφευτη, άτεκνη, ταλαίπωρη όντας τό ’χει

η μοίρα μου δεινά να βγουν να μ’ εύρουν λόχοι

και λόχοι, και από του έρωτα όλως επιμόνως

να αιμορραγώ τα βέλη. Και έποικος οικίας

βασιλικής είμαι, όπου οι ηδονές διαρκώς γιορτάζουν

ανοίκεια, ενώ για μένα ουδέποτε ο Λοξίας

της λύρας του δεν έθιξε τα νεύρα. Στάζουν

εντός μου αρρήτως οι χαρές· σε κρύα λέκτρα

πενθεί για πάντα, ω δέσποινες καλές, η Ηλέκτρα.