ΜΕ ΗΘΟΣ ΡΗΓΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΜΕ ΗΘΟΣ ΡΗΓΟΣ

(Ευριπίδης, «Ρήσος», σττ. 507-514)

Σου λέω μη με μπερδεύεις, Έκτορά μου, με άλλους·

ο βασιλιάς της Θράκης είμ’ εγώ, ο Ρήσος,

ο φίλος σου και σύμμαχος. Και πρέπει, αν ίσως

το αγνοείς, εδώ να σου γνωρίσω πως στους σάλους

της μάχης φαίνετ’ ο άντρας… πως εκεί του κάλλους

τη δάφνη δρέπει του αγωνιστικού. Ω, τί μίσος,

ναι, τρέφω μέσα στην καρδιά μου, που ’ναι νήσος

ανδρείας και ευψυχίας και θάρρους! Σε βασάλους

αρμόζει και σε δούλους η χωσιά και η απάτη·

οι βασιλιάδες στήθος μάχονται με στήθος.

Το μηχανάσθαι του Οδυσσέα είν’ για μένα κάτι

σιχαμερό, αποτρόπαιο – και το λάθρα! Με ήθος

ρηγός σ’ τόνε νικάω, Έκτορα, κι ευθύς στους γύπες

τον δίνω να τον σκίσουν, και ξεχνάω ό,τι μου είπες.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΡΟΖΕ ΖΙΛΜΠΕΡ-ΛΕΚΟΝ

ROGER GILBERT-LECOMTE

RÉVOLTE

J'ai refermé sur moi la porte étroite et lourde

J'avais sur mon cœur marqué d'un fer rigide

La trace éphémère de nos derniers soupirs,

J'ai regardé le ciel.
Les divinités sourdes

Ont fermé leur épouvantable et lent cortège

Pour s'asseoir et pour dire

«Cessez un instant de pleurer!
Battez-vous

La guerre c'est ce métal qui coule et redore

Sur les fonts baptismaux d'une auréole nouvelle

Les trop fidèles espoirs

De vos muscles de pierres —

Nous tresserons pour vous des guirlandes de fleurs

Mais vous irez mourir au-delà des colonnes

Dans des retraits profonds

Et des vallées rougies.

Où dorment des serpents

Dont les anneaux meurtris au sépulcre des

Vôtres —

Vous marquerez l'infini

D'un doigt toujours malsain

Dressé vers l'infortune ».

Mais je me suis tourné vers eux

Pour leur cracher au visage
Sans craindre leur bave.

Adieu, les dieux.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΚΑΚΩΝ ΕΚΠΛΗΞΙΣ ΕΚΦΟΒΕΙ ΦΡΕΝΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΚΑΚΩΝ ΕΚΠΛΗΞΙΣ ΕΚΦΟΒΕΙ ΦΡΕΝΑΣ

(Αισχύλος, «Πέρσαι», σττ. 290-291 και 598-622)

Του δαίμονος Δαρείου η σύζυγος τυγχάνω,

πλην όνομα δεν έχω επίσημο και χήρα

εγώ, η Άτοσσα, στα μέγαρά του ζω, και χείρα

βοηθείας ψάχνω, αλί, να με τραβήξει επάνω

από το που μέλλει νά ’ρθει πένθος· και θα κάνω

χοές με μέλι, γάλα και κρασί, τη θύρα

να κρούσω των νεκρών, για να μη γίνω θήρα

κλυδωνισμών κακών και ζωντανή πεθάνω.

Ο Αισχύλος, πάντως, με βασιλικές προσρήσεις

περσογενείς, μ’ ετίμησε, με τρόπο οικείο –

κι ας είναι ο νικητής μας. Ύβρις, άτη, τίσις

και νέμεσις εισπράττονται από πονεμένη

θνητή και μάνα. Μπρος σ’ αυτό το μεγαλείο

σωπαίνω πάλαι δύστηνος εκπεπληγμένη.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ "ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ"

στην κ. Χαριτίνη Μαλισσόβα και στην εφημερίδα "Θεσσαλία".
Εδώ

ΜΠΟΡΧΕΣ!

JORGE LUIS BORGES

A JOHN KEATS

Desde el principio hasta la joven

muertela terrible belleza te acechaba
como a los otros la propicia suerte
o la adversa. En las albas te esperaba

de Londres, en las páginas casuales
de un diccionario de mitología,
en las comunes dádivas del día,
en un rostro, una voz, y en los mortales

labios de Fanny Brawne. Oh sucesivo
y arrebatado Keats, que el tiempo ciega,
el alto ruiseñor y la urna griega

serán tu eternidad, oh fugitivo.
Fuiste el fuego. En la pánica memoria
no eres hoy la ceniza. Eres la gloria.