13

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΟΥΡΛΙΩΤΑΚΗΣ

13

Ὁ αἰώνιος ρόχθος τῆς θάλασσας

Ἕνας προβλῆτας ἡ ψυχή μου

 ναυάγησα στὴν ἄκρη τοῦ ὁρίζοντα.

Δέ βρέθηκε ἕνας γλάρος μυστικὰ νὰ μ’ ἁρμηνέψη

«το πέλαγο εἶναι βουβό»

Δὲ βρέθηκε ἕνας γλάρος πειστικὰ νὰ μοῦ μαντέψη

«ἡ ἄκρη τοῦ κόσμου εἶναι ἐδῶ»

Τὸ ὑγρὸ μνημοῦρι μου ὁ προβλῆτας

τώρα τὸν δέρνει ἀλύπητα ὁ αἰώνιος ρόχθος τῆς θάλασσας.

ΤΟ ΛΕΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΝΕ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΤΟ ΛΕΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΝΕ

(Ευριπίδης, «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι», σττ. 1249-1252)

Πατέρα, σ’ τό ’πα και πιο πριν: ηδύ γαρ το φως –

γλυκό είναι  να το βλέπεις· νά ’χεις, λές, μακάρι

και χίλια μάτια, για να του τρυγάς τη χάρη

την πάγχρωμη και την παμποίκιλή του ευστρόφως,

και να μην την χορταίνεις. Όμως τώρα ζόφος

με περιβάλλει κι έρεβος, για να μου πάρει

το φως, σε τάφο ναν το ρίξει, κι όλοι οι φάροι

του νου μεμιάς να σβήσουν, και ο δικός μου ο ψόφος

να γίνει ο γνόφος της ουσίας. Ναι, πατέρα,

εγώ, η Ιφιγένειά σου, σου μιλώ – ναι, η κόρη

που δεν θα ζήσει τη ζωή της που εκαρτέρα…

Και δεν υπάρχει θάνατος καλός! Αγόρι

ποτέ δεν θά ’χω να φιλήσω εγώ… Τα φύλλα

μου λέν: γλυκιά η ζωή, κι ο θάνατος μαυρίλα…

            Τα φύλλα των δεντριών μού λεν και ξαναλένε

            πως θαν το πει και κάποιος Σολωμός – και κλαίνε…

ΣΤΟ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΣΤΟ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Τραγούδαγαν ριπές ανέμου απ’ τα μαλλιά της –

μιας Αμαλίας η ανθισμένη επέταε κόμη.

Βεγγαλική εν τη ρύμη της φυσούσε η ρώμη

εφτά αηδονιών με ανεμομπόρια απ’ τη λαλιά της

και στ’ άλογο του λυρισμού μονή επιβάτις

σελάγιζε η φωνή στη διαπασών ακόμη.

Τραγούδαγαν ριπές ανέμου απ’ τα μαλλιά της –

μιας Αμαλίας η ανθισμένη επέταε κόμη.

Κομμάτια από ματιές τρυγούσε ο ιχνηλάτης

των φθόγγων να τ’ ανάψει με άνθη που εξεστόμι-

σαν οι ώμοι της, και τα γυμνά κενά της να τής

τα σβήσουν με δροσιές του κάλλους μετρονόμοι.

Τραγούδαγαν ριπές ανέμου απ’ τα μαλλιά της...

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, 1

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, 1

ΣΕΞΤΟΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ, Προς μαθηματικούς, VII 132 

Τοῦ δὲ λόγου τοῦδ᾽ ἐόντος ἀεὶ ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκοῦσαι καὶ ἀκούσαντες τὸ πρῶτον· γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε ἀπείροισιν ἐοίκασι, πειρώμενοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιούτων, ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει· τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.

Παρ’ όλο που ο λόγος τούτος ανέκαθεν υπήρχε και υπάρχει,  πάντοτε ασύνετοι γίνονται οι άνθρωποι και δεν τον καταλαβαίνουν – ούτε προτού τον ακούσουν ούτε αφού τον ακούσουν πρώτη φορά· κι ενώ όλα γίνονται σύμφωνα με τον εν λόγω λόγο, οι άνθρωποι μοιάζουνε νά ’ναι άπειροι, κι ας έχουν πείρα και από λόγια και από έργα παρόμοια μ’ αυτά που εγώ διηγούμαι και εξηγώ, έχοντας μάλιστα διακρίνει το καθετί σύμφωνα με τη φυσική συναρμογή του ως πράγματος και λέγοντάς το όπως είναι· μα όλοι οι άλλοι άνθρωποι λησμονούν τί κάνουν όντας ξύπνιοι, και δη με τον ίδιο τρόπο ακριβώς που ξεχνούν και στον ύπνο τους όσα έχουν κάνει. 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΠΟΡΧΕΣ!

JORGE LUIS BORGES

ODISEA, LIBRO VIGÉSIMO TERCERO

Ya la espada de hierro ha ejecutado
La debida labor de la venganza;
Ya los ásperos dardos y la lanza
La sangre del perverso han prodigado.

A despecho de un dios y de sus mares
A su reino y a su reina ha vuelto Ulises,
A despecho de un dios y de sus grises
vientos y del estrépito de Ares.

Ya en el amor del compartido lecho
Duerme la clara reina sobre el pecho
De su rey pero ¿dónde está aquel hombre

Que en los días y en las noches del destierro
Erraba por el mundo como un perro
Y decía que Nadie era su nombre?