ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΣΕΡΕΝΙ!

VITTORIO SERENI

I VERSI

Se ne scrivono ancora.
Si pensa ad essi mentendo
ai trepidi occhi che ti fanno gli auguri
l’ultima sera dell’anno.
Se ne scrivono solo in negativo
dentro un nero di anni
come pagando un fastidioso debito
che era vecchio di anni.
No, non è più felice l’esercizio.
Ridono alcuni: tu scrivevi per l’Arte.
Nemmeno io volevo questo che volevo ben altro.
Si fanno versi per scrollare un peso
e passare al seguente. Ma c’è sempre
qualche peso di troppo, non c’è mai
alcun verso che basti
se domani tu stesso te ne scordi.

ΠΙΣΤΗ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΛΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΙΣΤΗ

Ήρθες όταν κι ο τελευταίος

επιβάτης του σταθμού είχε

αποφασίσει να αναβάλει το ταξίδι

και του έδειξες το αργοπορημένο

τρένο που φάνηκε στον ορίζοντα.

Ήρθες όταν και ο τελευταίος

βράχος είχε κουραστεί από τη

μοναξιά

κι έχοντας αποφασίσει να γίνει

άμμος, να τον αγγίζει τουλάχιστον το κύμα,

του φανέρωσες ένα κυκλάμινο

να του κάνει παρέα.

Ήρθες όταν και η τελευταία

μέρα δεν έβρισκε πια λόγο να

ξημερώσει, νικημένη από το σκοτάδι

και της έφερες την εαρινή ισημερία.

Ήρθες όταν κι ο τελευταίος

πιστός είχε αρχίσει να χάνει την πίστη του

και του μίλησες για το γεγονός της Ανάληψης.

Ήρθες… ήρθες κάποια στιγμή,

ήρεμα κι απλά, μα

πάνω απ’ όλα αναπάντεχα.

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΕΓΙΩ ΠΟΥ ΓΗΝ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΕΓΙΩ ΠΟΥ ΓΗΝ

Επειδή είμαι εγιώ που γην

μπορώ να καρτερώ

ώσπου να γεμώσουσιν οι πέτρες μου νερόν

να γεμώσουσιν οι λάκκοι

να γεμώσει η δοξαμένη

να γεμώσει το αυλάτζιην να ποτίσουσιν οι λας

Τζι επειδή είμαι εγιώ που γην

μπορώ να καρτερώ

ώσπου να βλαστήσει το παμπάτζιην

να γεμώσει το κουκκούλλιν

να ανοίξει το καρύιν

να κάμει η αυκή δροσιάν να το συνάξουν.

Τζι επειδή είμαι εγιώ που γην

μπορώ να καρτερώ

ώσπου να δείξουσιν τα μηναλλάγια

να κάμει ο Νιόβρης θκυό νερά

να φκω στον κάμπον με τα βούθκια

σπόρον να σπείρω που ζυμπίλιν.

Τζι επειδή είμαι εγιώ που γην

μπορώ να καρτερώ ώσπου

να φκει ο φαρράς τζιαι το σιτάριν

να μεστώσει η κουτσούλλα

νάρτει ο μήνας θεριστής

σιήλιοι αρκάτες ταπισόν του

να θερίσουν με φασούλες

τζιαί να δήσουν τα δεμάθκια.

Τζι επειδή είμαι εγιώ που γήν

μπορώ να καρτερώ

την μάνα μου με την βουκάνην

να ζέξει τα βούθκια στο αλώνιν

να γυρίζουν ούλλον γυρόν

ν’ αλωνίσει το σιτάριν.

Τζι επειδή είμαι εγιώ που γην

μπορώ να καρτερώ

να φυσήσει ένας μαΐστρος

ν’ ανεμίσουμεν στ’ αλώνιν

να χωρίσει το σπυρίν που τ’ άσιερον.

ΛΟΥΤΣΙΑΝΟ ΕΡΜΠΑ!

LUCIANO ERBA

CAPODANNO A MILANO

Si credeva a Milano che a vedere
per primo un uomo sulla soglia di casa
andando a messa il primo di gennaio
fosse segno di prospero futuro.
Erano figure nere di pastrani
incerte nella nebbia del mattino
sciarpe bianche, cappelli, flosci e duri
rintocchi di bastone, passi lontani.
Or dove siete, uomini augurali?
L’onda lunga del vostro presagio
si frange ancora alla riva degli anni?
Dentro una nebbia tra noi sempre più fitta
mi sembra talvolta intravedere
un volo di profetici mantelli.

ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΚΟΥΝΙΕΣ ΤΙΣ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΕΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

[ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΚΟΥΝΙΕΣ ΤΙΣ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΕΣ]

Είχε τις κούνιες τις μοτοσικλέτες

το μεγάλο βαρέλι τους σπάγκους

τα ξύλινα άλογα τον εναέριο κύκλο

φεγγαρόκηπος μετέφραζε

κάπνιζε κάτω απ’ την αγχόνη

μού πρόσφερε τσιγάρο κι εμένα.

Από την ποιητική συλλογή: Ο εξαδάκτυλος (1976).

Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΓ΄, Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 46 επ.