Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011
ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ Η ΣΤΕΡΦΑ ΓΗΣ ΑΝΘΟΥΣ, ΧΡΥΣΟ ΣΤΕΦΑΝΙ Ο ΗΛΙΟΣ
Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΙΛΑΝΤΑ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΥ
Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ
Αδέρφια πάρτε τ' άρματα, εμπρός, ξεσηκωθείτε
ο Άρης κάνει πόλεμο, φοβέρα δεν τον σκιάζει!
Γύρω του μαυροσκούφηδες, ξοπίσω του λιοντάρια
κι ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος γέρνουν και προσκυνάνε.
Μαύρο φαρί τον πάει καβάλα
κι Αρχάγγελος τραβάει μπροστά.
Ποιά γη ποιά ρεματιά στα σπλάχνα θα τον πάρει,
σαράντα πήχες λεβεντιά τον πρωτοκαβαλλάρη.
Μπροστά ο Γοργοπόταμος κι οι λύκοι στο γιοφύρι –
καπνοί, λιωμένο σίδερο, δρολάπι φλογισμένο.
Τ' αδέρφια τους, οι σταυραϊτοί, ανάβουνε τη σπίθα,
στα μάτια τη φουντώνουνε και πυρκαγιά την κάνουν
Μαύρο φαρί τον πάει καβάλα
κι Αρχάγγελος τραβάει μπροστά.
Ποιά γη ποιά ρεματιά στα σπλάχνα θα τον πάρει,
σαράντα πήχες λεβεντιά τον πρωτοκαβαλλάρη.
Μα ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι, στοιχειώσαν τα τραγούδια.
Νεράιδες πήραν τ' άρματα, νεράιδες το μπροστάρη.
Τα παλικάρια μη ρωτάς, γερόντισσα τί κλαίνε.
Ανταρτομάνα μάθε το, μοιρολογάν το γιο σου.
Μαύρο φαρί τον πάει καβάλα
κι Αρχάγγελος τραβάει μπροστά.
Ποιά γη ποιά ρεματιά στα σπλάχνα θα τον πάρει,
σαράντα πήχες λεβεντιά τον πρωτοκαβαλλάρη.
Στα διάσελα και στις κορφές, στο μαύρο το φαρί σου
να μπόραγα να σ' έβλεπα γενιά μου προδομένη,
τα φυσεκλίκια σταυρωτά, στα χείλια το τραγούδι
να βγάλει η στέρφα γης ανθούς, χρυσό στεφάνι ο ήλιος.
Μαύρο φαρί τον πάει καβάλα
κι Αρχάγγελος τραβάει μπροστά.
Ποιά γη ποιά ρεματιά στα σπλάχνα θα τον πάρει,
σαράντα πήχες λεβεντιά τον πρωτοκαβαλλάρη.
Στίχοι: Γιώργος Καλαμαριώτης.
Μουσική: Αργύρης Κουνάδης.
ΠΑΙΖΕΙ Ο ΧΟΥΛΙΟ ΔΕ ΚΑΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ
Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ
ΠΑΙΖΕΙ Ο JULIO DE CARO Y SU SEXTETO TÍPICO: EL MONITO
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011
ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ
Ύστερα από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις Griechenland existiert nicht mehr, ήτοι Ελλάς δεν υφίσταται πλέον. Ο στόχος επί τέλους επετεύχθη... Να τι δήλωσε ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος -για όποιον δεν το ξέρει- είναι ο πρωθυπουργός του πρώην κράτους:
Μια καινούργια μέρα ξημερώνει για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Ευχαριστώ τους Έλληνες και τις Ελληνίδες για τις θυσίες τους. Χωρίς τις θυσίες τους η ελληνική κυβέρνηση δε θα είχε τα απαραίτητα όπλα για να προσέλθει στη διαπραγμάτευση. Διαπραγματευτήκαμε με όπλο την αξιοπιστία μας. Χωρίς την δική τους συγκλονιστική προσπάθεια όλα θα είχαν τέλειωσε από πέρσι τον Μάιο. Αν δεν είχαμε κάνει τίποτα θα είχαμε χρεοκοπήσει από πέρσι τον Μάιο. Η χώρα θα είχε λυγίσει από το βάρος της υπερχρέωσης που κληρονομήσαμε. Είναι επίτευγμα των Ελλήνων που είμαστε εδώ. Σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να κλείσουμε τους λογαριασμούς της Ελλάδας με το παρελθόν. Να μπούμε σε μία εποχή αναπτυξιακή, βασισμένη στις δικές μας δυνάμεις. Αποφύγαμε τον θανάσιμο εθνικό κίνδυνο της χρεοκοπίας. Το μεγάλο λάθος που κουβαλάμε από το παρελθόν είναι το πρόβλημα της υπερχρέωσης. Πρόκειται για μία συμφωνία που έχει όλα τα πλεονεκτήματα αυτής της 21ης Ιουλίου και δεν έχει τα μειονεκτήματα της. Με τη συμφωνία αυτή φεύγει ένα μεγάλο βάρος από τους έλληνες πολίτες και μεταφέρεται στις τράπεζες. Παράλληλα μειώνονται τα επιτόκια και αυξάνεται η περίοδος χάριτος. Πετύχαμε τέσσερις φορές μεγαλύτερη μείωση του ελληνικού χρέους σε σχέση με την προηγούμενη απόφαση της συνόδου κορυφής. Η Ελλάδα πλέον θα μπορεί να ανασάνει από το δυσβάσταχτο χρέος και από το 2012 θα υπάρχουν πλέον πρωτογενή πλεονάσματα. Το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι απολύτως ασφαλές. Η σημερινή απόφαση δεν θα προκαλέσει καμία μείωση στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων. Έχουμε πάρει απόφαση να αναπληρωθεί η περιουσία των ταμείων σε επίπεδα ίσα τουλάχιστον με αυτά που θα βρίσκονταν με βάση τις αποφάσεις του Ιουλίου.
****************************
Τα ψέματα του Γιώργου Παπανδρέου είναι αισχρά. Η κάθε πρότασή του αντιφάσκει με την προηγούμενή της. Αληθινή είναι μόνο η πρώτη: Μια καινούργια μέρα ξημερώνει για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Όντως - μόνο που αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον "Ευρώπη", διότι η Ευρώπη της Μέρκελ είναι δυνάστις της Ελλάδος.
Από μία άποψη έχει δίκιο και εκεί που λέει ότι πέτυχε να κλείσει τους λογαριασμούς της Ελλάδας με το παρελθόν. Μόνο που άλλο "παρελθόν" καταλαβαίνει ΑΥΤΟΣ και άλλο "παρελθόν" καταλαβαίνουν οι ΕΛΛΗΝΕΣ.
Στο χέρι μας είναι να τον κάνουμε για πάντα παρελθόν, και αυτόν και τους ομοίους του: πράσινους και γαλάζιους, και πρώην πράσινους και πρώην γαλάζιους. Κι όσο για τα μερκελοειδή, που θα μας κουβαληθούνε, ξέρουμε από το "παρελθόν" να βρίσκουμε την άκρη μαζί τους.
ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
FEDERICO GARCÍA LORCA
[ΣΤΟΝ ΠΡΑΣΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΩ]
Στον πράσινο ουρανό από πάνω
αστέρι λάμπει πράσινο.
Μα θα χαθεί. Να κάνει τί άλλο,
αν δεν χαθεί, αχ, αγάπη μου;
Οι πύργοι όλοι ανακατεμένοι
με την ομίχλη την ψυχρή.
Μα πώς μπορούν και μάς κοιτάνε
απ’ τα παραθυράκια τους;
Θά ’ν’ πράσινα εκατό αστέρια
στον ουρανό τον πράσινο.
Πλην εκατό δεν βλέπω πύργους
στο χιόνι μέσα κάτασπρους.
Τί θέλει πια και ζωντανεύει
ετούτη ’δώ μου η αγωνία;
Και τί ζητάει ναν τη στολίσω
με κόκκινα χαμόγελα;
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Ο ΠΙΑΣΣΟΛΛΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΠΙΑΣΣΟΛΑ
O ASTOR PIAZZOLLA ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ASTOR PIAZZOLLA
RÉQUIEM PARA UN MALANDRA
En esa asfixia belica de nocheas despiernadas
en el gran partenon de tu garganta
donde un juglar de tedio se desangra
en gladiolos adulteros que escapan por tuneles,
azules taquicardias y un malandra en glaciares de metralla.
Malandra agujereado, por todo tu esternon
tantas banderas, por todo tu perrazo,
por todo plenilunio en pleno alcohol eternizado.
Epopeya de virgenes curtidas
y corales de orines constelados.
Por todo te despenias, potro tu.
Potro que se desnuda hasta el espanto.
Desnudo, nauseanauta que tiras a la ferias
ese gallo averiado de tu sexo
y caminas la niebla como un ciego,
el vientre vocinglero de su amante.
La noche ya te larga los suicidas
y sus dientes la flora del insomnio.
Tu desnudo, la noche contemplando,
las virgenes que cuelgan sus enaguas de cactus
y apagan en la lampara sus corpiños
que fueron azules de pirañas.
Barrenan por tu sangre tranvias y venados
y bodegas, tenores con diafragma de estaño.
Y desnudo caminas, y desnudo pareces
la epica siempre viva de los desesperados.
Asi, desnudo y recto, asi, con la aterida
garrapata del asco, con los mil labios
del desenterrado yo te escupo la muerte y ya no grites.
Quiero verte sangrar tu noche larga,
quiero verte sangrar para gritarte,
hoy un acorazado aun titila
entre tus ingles barbaras.
Η ΒΡΟΧΗ ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ ΡΙΠΙΖΕΙ ΠΕΠΡΩΜΕΝΑ
ΚΩΣΤΑΣ Θ. ΡΙΖΑΚΗΣ
ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
είναι το πήλινο το στόμα της νεκρής
που αφηνιασμένο μας μιλά
κι αφουγκραζόμαστε στίχους πολλούς τα βράδια
έτσι κλειδώνοντας το επέκεινα
στην πρώτη άδολη φύση του
σαν μέσα σε σκιά μισομαντεύουμε
από κατεβασμένο πίσω παραβάν
το μισερό το φως των ποιημάτων –
γιατί ό,τι λάμπει εντός του κρύβει θάνατο
ό,τι πριν ειπωθεί φτάνει απ’ τα χαμένα
αλλ’ επιστρέφουν σε ζωή ενσώματες οι λέξεις μας
ενώ η βροχή μεθυστικά ριπίζει πεπρωμένα!
Από το βιβλίο: Κώστας Θ. Ριζάκης, «Επιτάφιος δρόμος» (Ποιήματα 1985-2010), Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2011, σελ. 141.
ΣΤΗΝ ΠΟΤΑΜΙΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ
Η ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ
ΣΤΗΝ ΠΟΤΑΜΙΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ
Στην ποταμιά
σωπαίνει το κανόνι
στην ερημιά
φτεροκοπάει ένα αηδόνι
Πετούν τα παλιομάχαιρα
με χαρές και πάνε
πετούν τα παλιομάχαιρα,
οι γειτονιές αχολογάνε
Γελά ο Θεός
στο φως τ' αποσπερίτη
χαμογελά
στο δρόμο για το σπίτι
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011
ΜΑ ΤΙ ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΗ;
FRANCESCO PETRARCA
[ΚΑΙ ’ΚΕΙΝΗ, ΑΧ, Η ΦΩΤΙΑ, ’ΚΕΙ ΠΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΖΑ ΟΤΙ ΕΣΒΗΣΤΗ]
Και ’κείνη, αχ, η φωτιά, ’κεί που λογάριαζα ότι εσβήστη
από τον παγετό ή απ’ το χρόνο που όλα τα ξεκάνει,
ξανάναψε, και σε μαρτύρια την ψυχή μου βάνει.
Δεν είχαν όλες της οι σπίθες (τώρα βλέπω) σβήσει·
φυλάγαν μερικές τους τού πυρός το μετερίζι,
και τρέμω μην το λάθος τώρα πιο πολύ κοστίσει.
Χιλιάδες χύνω δάκρυα, και όλος μου ο νους δακρύζει·
τα μάτια μου και την καρδιά μου ο πόνος πλημμυρίζει.
Και σπίθες έχω ακόμα και ίσκα, και η φωτιά με φτάνει
αγριότερη από πριν, και στάχτη θέλει να με κάνει.
Μα τί φωτιά είναι τούτη –συλλογιέμαι– που δε σβήνει
απ’ τα ποτάμια των ματιών μου που της ρίχνει η θλίψη;
Αργά πολύ το νιώθω, μα ο έρως πλέον κατατείνει
ανάμεσα σε δύο αντίθετα να με συνθλίψει:
με κυνηγάει με δίχτυα από παντού – στα βάθη, στα ύψη.
Και σαν πιστέψω πως του ξέφυγα και δεν με πιάνει,
με της Μαδόννας την ωραία ειδή με συλλαμβάνει.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ
Ο ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ
Μοσχοβολούν οι γειτονιές
βασιλικό κι ασβέστη,
παίζουν τον έρωτα κρυφά
στις μάντρες τα παιδιά.
Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη,
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.
Πάει κι απόψε τ' όμορφο
τ' όμορφο τ' απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να 'ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος νά 'ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.
Οι άντρες σχολάν' απ' τη δουλειά
και το βαρύ καημό τους
να θάψουν κατεβαίνουνε
στο υπόγειο καπηλειό.
Και το φεγγάρι ντύνει, λες,
με τ' άσπρο νυφικό του
τις κοπελιές που πλένονται
στο φτωχοπλυσταριό.
Πάει κι απόψε τ' όμορφο
τ' όμορφο τ' απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να 'ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος νά 'ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.
ΔΙΑΝΑ ΠΟΒΛΕΤ!
DIANA POBLET
FRENTE AL ESPEJO
El tiempo se detuvo en ese instante único
Ella se mira y yo la miro y me veo
Espléndida en su claridad
de tul y gasa, gira de espaldas a mí
sonríe y me atraganto con su ensoñación.
El espejo me devuelve a una mujer,
tan vestida de novia
tan bella en su despedida
si hasta parece un juego lo rauda que pasó la vida.
Comprendí que se estaba yendo
y ese vestido sólo era un camino abierto ante el espejo
adonde sólo su espalda insiste delante de mí partiendo y partiendo
interminablemente.
Casi no creo que eres esa novia que me sonríe, sólo te miro,
pisoteo mi incredulidad en la foto que no fue y llevaré para siempre.
Así, como si nada.
Con este tropel de lágrima que no se anima
que no abre las compuertas ni diluvia.
Sólo te miro y digo que es un vestido bellísimo
que era especial para tu cuerpo aunque quise decir alma
Y te ajusto el corsé
Y alucino estar dormida
imagino despertar a la cuenta de tres
y volverás a tu jeans y tu mochila
Cuento uno dos tres y sigues ahí
Mirándome
con esa mirada increíble y verdosa
tan de novia
tan ensoñada y octubre.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)