ΕΡΝΣΤ ΣΤΑΝΤΛΕΡ!

ERNST STADLER (1883-1914)


IN DER FRÜHE

Die Silhouette deines Leibs steht in der Frühe dunkel vor dem trüben Licht
Der zugehangnen Jalousien. Ich fühl, im Bette liegend, hostiengleich mir zugewendet dein Gesicht.
Da du aus meinen Armen dich gelöst, hat dein geflüstert »Ich muß fort« nur an die fernsten Tore meines Traums gereicht -
Nun seh ich, wie durch Schleier, deine Hand, wie sie mit leichtem Griff das weiße Hemd die Brüste niederstreicht...
Die Strümpfe... nun den Rock... das Haar gerafft... schon bist du fremd, für Tag und Welt geschmückt...
Ich öffne leis die Türe... küsse dich... du nickst, schon fern, ein Lebewohl... und bist entrückt.
Ich höre, schon im Bette wieder, wie dein sachter Schritt im Treppenhaus verklingt,
Bin wieder im Geruche deines Körpers eingesperrt, der aus den Kissen strömend warm in meine Sinne dringt.
Morgen wird heller. Vorhang bläht sich. Junger Wind und erste Sonne will herein.
Lärmen quillt auf... Musik der Frühe... sanft in Morgenträume eingesungen schlaf ich ein.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Sara Tommasi.

ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΝΗΦΟΡΟ

UMBERTO SABA


ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΝΗΦΟΡΟ

Απ’ τον μοναχικό ανήφορο που πέφτει
στη θάλασσα - πράσινη κι αφρισμένη
με το πλάι της σήμερα δέρνει την πόλη - φαίνεται
το άσπρο πανόραμα της Τεργέστης.

Εσύ τους γνώριζες ήδη - λες - αυτούς
τους δρόμους μου, όπου συναντάς το πολύ
μια γυναίκα να ανεβαίνει ασθμαίνουσα,
ένα αγοράκι, που αν η τραμουντάνα φυσάει
- βάζοντας σ’ όλα φτερά - πετάει για χάρη σου. Μετά
συνέρχεται, σε προσπερνάει αγέρωχο.

Ένας ολόκληρος κόσμος αγαπημένος, που
του είχα δοθεί και ξαναζεί σήμερα μόνο για σένα.



Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΖΟΥΛΙΕΤΤΑ ΣΑΚΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η GIULIETTA SACCO


COMM'È BELLA 'A STAGIONE

Ah!
Comm'è bella 'a stagione...
senza lampe, senza tuone,
senza viento, a cammená...
Ma,
si fa caldo 'a matina,
faje nu bagno a Margellina,
te refrische llá pe' llá...

Na passíata a mare,
cu 'a varca, a Marechiare,
e na zetella bionda
a fianco a te!

Ah!
Dicimmo 'a veritá,
cient'anne ha da campá
chi dice ca ll'está
ce dá 'a felicitá...
Ah!
Comm'è bella 'a stagione!

Ah!
Comm'è bella 'a stagione...
quanno faje nu pranzo buono,
tu te siente cchiù 'e nu rre!
Che
puparuole 'mbuttite,
treglie e ciéfare arrustite,
siente 'o mare 'mmócc'a te...

Nu piérzeco zucuso,
na pera, na cerasa,
e doppo 'a limunata
te ll'hê 'a fá!

Ah!
Dicimmo 'a veritá,
cient'anne ha da campá
chi dice ca ll'está
ce dá 'a felicitá...

Ah!
Comm'è bella 'a stagione!

Ah!
Comm'è bella 'a stagione,
quanno vide a na pappona,
fresca fresca, a passiggiá!
Nèh!
Comm''a carta velina,
chella vesta, fina fina,
nun te fa cchiù raggiuná...

E po' t''a suonne 'a notte,
t'avuote dint''o lietto...
e, si nun si' 'nzurato,
t'hê 'a 'nzurá....


Ah!
Dicimmo 'a veritá,
cient'anne ha da campá
chi dice ca ll'está
ce dá 'a felicitá...
Ah!
Comm'è bella 'a stagione!

ΑΛΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Δ.Π. ΠΑΠΑΔΙΤΣΑΣ


ΑΛΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ

   Με τέτοιους τρόπους κερδίζεται η αιωνιότητα
               ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ

Άλλος τρόπος να κερδίσεις αιωνιότητα είναι
Το αεράκι ν’ αφήσεις να φυσήξει την κάφτρα
Της στιγμής, που κοιτάς και σε κοιτάζει η αράχνη
Και σύγκορμος ένστιχτο σημαντικός ενώπιον της αμφιβολίας
Δρέπεις από κάθε λογής κήπο ταχέως τέλεια φυτά
Που τα κρατεί ορθά η ανθοφορία

Άλλος τρόπος η θέα ο καταρράχτης το πηγαινέλα
Των φθινοπωρινών κυμάτων στα ύφαλα των διαβατών
Το πηγαινέλα επίσης του γεγονότος του θανάτου ή της γεννήσεως
Που λειαίνεται σε κάθε ταλάντευση
Και κάποτε απαράλλαχτο με την πραγματικότητα πάνω του
    καθρεφτίζει το καθετί:
Ένα ρολόι φαγωμένο απ’ τους χτύπους του
Βράχια και μάτια ονειρόπλεχτα με αλμύρες και με ανάσες
Και δυσκολίες να εκφραστεί η επαφή και η ένωση
Που βαραίνει το μέτρημα του υπολοίπου ή περισσεύματος
    της ζωής

Άλλος τρόπος να κερδίσεις αιωνιότητα είναι
Της σιγής ο απόηχος να σου καίει το άσπρο πλάσμα
    που το μάζευες αιώνες
Να το ξαναμαζέψεις
Άλλος τρόπος είναι να κρύψεις στον αντικρινό σου
Ό,τι δια της πυράς και δια της τέφρας άστραψε
Σε σπηλιά και ουρανό.


Από το βιβλίο: Δ.Π. Παπαδίτσας, «Ποίηση, 2 (1964-1974)», Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1981, σελ. 96.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΖΙΛΝΤΑ ΜΙΝΙΟΝΕΤΤΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η GILDA MIGNONETTE


'O PAESE D' 'O SOLE

Ogge sto tanto allero
Ca, quase quase, mme mettesse a chiagnere
Pe' 'sta felicità.
Ma è overo o nun è overo
Ca sò turnato a Napule?
Ma è overo ca stò ccà?
'O treno steva ancora 'int' 'a stazione
Quanno aggio 'ntiso 'e primme manduline.

Chist'è 'o paese d' 'o sole,
Chist'è 'o paese d' 'o mare,
Chist'è 'o paese addò tutt' 'e pparole,
Sò doce o sò amare,
Sò sempe parole d'ammore.

'Sta casa piccerella,
'Sta casarella mia 'ncoppo Pusilleco,
Luntano, chi t' 'a dà?
'Sta casa puverella,
Tutt'addurosa 'anepeta,
Se putarrìa pittà.
'A ccà nu ciardeniello sempe 'nfiore
E de rimpetto 'o mare, sulo 'o mare.

Chist'è 'o paese d' 'o sole,
Chist'è 'o paese d' 'o mare,
Chist'è 'o paese addò tutt' 'e pparole,
Sò doce o sò amare,
Sò sempe parole d'ammore.

Tutto, tutto è destino.
Comme putevo fà furtuna a ll'estero
S'io voglio campà ccà?
Mettite 'nfrisco 'o vino,
Tanto ne voglio vevere,
Ca mm'aggi' 'a 'mbriacà.
Dint'a sti qquatto mure io stò cuntento,
Mamma mme sta vicino e nenna canta.

Chist'è 'o paese d' 'o sole,
Chist'è 'o paese d' 'o mare,
Chist'è 'o paese addò tutt' 'e pparole,
Sò doce o sò amare,
Sò sempe parole d'ammore.



Μουσική: Vincenzo D'Annibale.
Στίχοι: Libero Bovio.

ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΟΥ ΑΕΙΡΡΟΟΥ ΦΙΛΙΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΟΥ ΑΕΙΡΡΟΟΥ ΦΙΛΙΟΥ

Σαν ψάρι ανάπηρο που ασπαίρει
στο παραγάδι με στροβίλους
κατάκαρδα το φως της γάμπας
σε βρίσκει με μια στιλετιά.

Ιβίσκοι της αυγής τα τούλια
προοικονομούνται από το βράδυ
τα πέταλα του μαύρου ρόδου
καλπάζουν μέτρα αστραφτερά.

Στων τακουνιών το καθαρτήριο
το μέλι των βλεμμάτων βράζει
στον έσχατο της νύχτας κύκλο
τροχίζονται όρθροι άναρθροι.

Και στο κενό της σκοτοδίνης
που σπέρνει λήθη σαν θα γείρεις
τρυγάς τη γύρη της που αφρίζει
από ’να ακένωτο φιλί.

ΡΟΒΕΡΤΟ ΧΟΥΑΡΡΟΣ!

ROBERTO JUARROZ (1925-1995)


UN AMOR MÁS ALLÁ DEL AMOR

Un amor más allá del amor,
por encima del rito del vínculo,
más allá del juego siniestro
de la soledad y de la compañía.
Un amor que no necesite regreso,
pero tampoco partida.
Un amor no sometido
a los fogonazos de ir y de volver,
de estar despiertos o dormidos,
de llamar o callar.
Un amor para estar juntos
o para no estarlo
pero también para todas las posiciones
intermedias.
Un amor como abrir los ojos.
Y quizá también como cerrarlos.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμςνη φίλη του ιστολογίου κ. Alessandra Ambrosio.

DDR

HANNS EISLER: AUFERSTANDEN AUSRUINEN

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΦΙΛΕ ΚΑΙ ΣΥΓΓΑΥΡΕ ΓΙΩΡΓΟ ΡΟΥΣΗ!

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Κ.ΛΠ.

Αξιότιμε κ. Ρούση,

Όπως μάλλον γνωρίζετε, μετά την παρέλευση άπρακτης της προθεσμίας για την έκδοση διαπιστωτικής πράξης εκ μέρους του Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών για τη συγκρότηση της πενταμελούς επιτροπής που θα διενεργήσει τις εκλογές για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, η πράξη αυτή σύμφωνα με το νόμο θα γίνει από την Υπουργό Παιδείας.

Σας ενημερώνουμε ότι με δεδομένη τη σειρά κατάταξής σας στον κατάλογο των αρχαιοτέρων Καθηγητών του Ιδρύματός σας, και σε περίπτωση που δεν υπάρξουν έγγραφες αποδοχές συμμετοχής που προηγούνται στη σειρά αρχαιότητας, η Υπουργός πρόκειται να σας ορίσει ως μέλος της εν λόγω πενταμελούς επιτροπής.

Σε περίπτωση που υπάρχει πολύ σοβαρό και αιτιολογημένο κώλυμα συμμετοχής σας παρακαλούμε όπως μας το γνωρίσετε στην ίδια την Υπουργό, κ. Άννα Διαμαντοπούλου με ηλεκτρονικό μήνυμα, στη διεύθυνση ypourgos@minedu.gov.gr, με κοινοποίηση στη δική μου ηλεκτρονική διεύθυνση το αργότερο έως την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011, 12.00 μεσημβρινή.

Με εκτίμηση
Καθηγητής Βασίλης Παπάζογλου
Ειδικός Γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης


******************************************************

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Κυρία υπουργέ,

Κατανοώ απολύτως, το ότι με δεδομένο ότι αδυνατείτε να εφαρμόσετε
ένα νόμο που στήριξε σύσσωμο το μπλοκ της αστικής εξουσίας έχετε
χάσει την ψυχραιμία σας και αυθαιρετείτε διότι:

1. Το να θεωρείτε τη μη απάντηση ως καταφατική απάντηση είναι αυθαιρεσία.

2. Το να στέλνετε ένα e-mail για ένα τόσο σοβαρό θέμα στις 12.20 το μεσημέρι της 4/10, και να θεωρείτε αν δεν απαντήσουμε μέχρι τις 12 το μεσημέρι της μεθεπόμενης, (λες και είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε πάνω από τους υπολογιστές μας, και να αντιδρούμε με τους ρυθμούς που εσείς ορίζετε) ότι συμφωνούμε με τον διορισμό μας,
αποτελεί αυθαιρεσία στο τετράγωνο.

3. Το να ανάγετε την αφεντιά σας σε κριτή της σοβαρότητας των λόγων άρνησης συμμετοχής που μπορεί να επικαλεστεί ο καθένας μας αποτελεί αυθαιρεσία στον κύβο.

Παρόλα αυτά για να μην υποστώ το διασυρμό να δω το όνομα μου στην πενταμελή επιτροπή του Παντείου, όπερ καθόλου απίθανο στα πλαίσια του αυθαίρετου τρόπου λειτουργίας σας, σπεύδω να σας δηλώσω κατηγορηματικά ότι σεβόμενος και την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου των πρυτάνεων περί αντισυνταγματικότητας του νόμου σας, αρνούμαι να συμμετέχω:

- σε μια διαδικασία που δολοφονεί το πανεπιστήμιο μετατρέποντας το σε Ανώνυμη Εταιρία,

- σε μια διαδικασία η οποία δεν αρμόζει σε ακαδημαϊκούς δασκάλους που σέβονται το λειτούργημα τους,

- σε μια διαδικασία την οποία αρνείται να εφαρμόσει η συντριπτική πλειοψηφία των πρυτανικών αρχών των ΑΕΙ, των φοιτητών και των συναδέλφων μου.

Γιώργος Ρούσης
Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ

ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ-ΠΑΠΑΔΑΚΗ (1898-1977)


ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ

Η πλήξη ψες μάς είχε ξαναφέρει
στο Φάληρο, σε κάποιαν αμμουδιά,
ερωτικό μας άλλοτε λημέρι.
Πιο πέρα, μες στην έρημη βραδιά

πιασμένα τρυφερά, χέρι με χέρι
δυό ερωτευμένα κάθονταν παιδιά.
Μα εμάς του κάκου ζήταγε η καρδιά
παληές χαρές στη θύμηση να φέρει.

Κι ως άρχιξε η ψυχρούλα να πληθαίνει.
«Τί θέμε» μού ’πες «δω, τέτοιον καιρό;»
Κι φύγαμε κι οι δυό μετανιωμένοι.

Έκανε, αλήθεια, κρύο τσουχτερό
στ’ ακροθαλάσσι τη βραδιάν εκείνη.
Μα το ζευγάρι τ’ άλλο είχε απομείνει...

Ο ΧΑΪΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΟΡΧΕΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο JAIRO

JORGE LUÍS BORGES


1964

I

Ya no es mágico el mundo. Te han dejado.
Ya no compartirás la clara luna
ni los lentos jardines. Ya no hay una
luna que no sea espejo del pasado,

cristal de soledad, sol de agonías.
Adiós las mutuas manos y las sienes
que acercaba el amor. Hoy sólo tienes
la fiel memoria y los desiertos días.

Nadie pierde (repites vanamente)
sino lo que no tiene y no ha tenido
nunca, pero no basta ser valiente

para aprender el arte del olvido.
Un símbolo, una rosa, te desgarra
y te puede matar una guitarra.


II

Ya no seré feliz. Tal vez no importa.
Hay tantas otras cosas en el mundo;
un instante cualquiera es más profundo
y diverso que el mar. La vida es corta

y aunque las horas son tan largas, una
oscura maravilla nos acecha,
la muerte, ese otro mar, esa otra flecha
que nos libra del sol y de la luna

y del amor. La dicha que me diste
y me quitaste debe ser borrada;
lo que era todo tiene que ser nada.

Sólo que me queda el goce de estar triste,
esa vana costumbre que me inclina
al Sur, a cierta puerta, a cierta esquina.

ΧΑΝΣ ΓΚΥΝΤΕΡ ΑΝΤΛΕΡ!

H[ANS] G[ÜNTHER] ADLER (1910-1988)


HOCHZEIT

Du bist geliebt in der Nacht, und das letzte Wort ist
Gesprochen, müde geweint des Herbstes Schwere
Und eingebrochen stumm ein sichtloser Umgang
Zu sicherem Schutz

In meinen Armen. Versichert bist du, ich hüte
Wissend dich einsam an mich geschmiegt in stiller
Gewalt und halte schweigend eng dich an meinen
Behütenden Leib.

Wie tröstlich wird es um uns in verdeckter Stube,
Wir sind gerettet. Ich rühre deine Lippen
Getrost, der Küsse Fluten, deiner Umarmung
Unendliche Lust

Erschüttert. Gib dich nun preis, wie ich dir mich gebe
Mit ganzem Herzen gesammelt, froh und ernst vor
Gestauter Freude! Nimm, genieße mein Herz nun
Und kühle die Glut

Uns beiden jetzt mit dem Duft, mit dem Tau, vermähle
Der Seelen Spiele zur Hochzeit! Lösch das Licht aus
Zur Nacht! Da wird ein Schutz in sichtlosem Umgang,
Vereinigt mit dir

In weiß erhobenem Glanz, da ein letztes Wort ist
Gesprochen, reif in des Herbstes Schwere tröstlich
Geweint, denn Gnade schenkt nun unsrer Umarmung
Unendliche Lust.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Amanda Righetti.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΙΟ ΜΕΡΟΛΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο MARIO MEROLA: CIENTO CATENE

ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ

Σα λυσσασμένο το φεγγάρι
δαγκώνει απόψε την κιθάρα·
τα χείλη του τα βάφει μ’ αίμα
απ’ τις λεπίδες των χορδών.
Στο δρόμο σέρνονται και χάσκουν
τα βήματα του μαύρου αέρα·
τις λάσπες γεύονται ενός πάθους
που ξέμεινε ωσεί παρόν.

Σα λαμαρίνα απά’ σε στέγη
των άστρων οι αχτίδες τρίζουν·
το μαύρο γίνεται πιο μαύρο
απ’ το χτικιάρικό τους φως.
Μονάχα το άρωμα της μέντας
απ’ τα φιλιά του φουστανιού της
στο γάλα των λεπτών ποδιών της
σού δίνει μι’ αστραπή να πιείς.

Περνάνε νύχτες μες σε νύχτες
κι αδειάζει ο νους μου από φιγούρες·
το φίδι του χεριού μου σφίγγει
της πλάτης της τους θησαυρούς.
Το τάνγκο ακένωτο ορυχείο,
τη μνήμη μου όλη αποθηκεύει. –
Τανγκέρος μ’ έγχορδες αξίνες
ελπίζω νά ’ρθουν ναν τη βρουν.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΛΕΝΑ ΜΟΥΓΙΑΛΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MALENA MUYALA: PEDACITO DE CIELO