ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

BLANCA VARELA


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

είδα ένα σκυλί στο όνειρό μου
ένα σκυλί γδαρμένο
τραγουδούσε το σώμα του το κόκκινό του σώμα σφύριζε
ρωτάω τον άλλο
κείνον που σβήνει το φως το χασάπη
τί έγινε
γιατί είμαστε στα σκοτάδια

όνειρο είναι είσαι μόνη
δεν υπάρχει άλλος
δεν υπάρχει το φως
εσύ είσαι το σκυλί εσύ είσαι το λουλούδι που γαβγίζει
ακόνισε γλυκά τη γλώσσα σου
τη μαύρη γλυκιά τετράποδή σου γλώσσα

το καίει το δέρμα του ανθρώπου το όνειρο
φλέγεται, χάνεται η ανθρώπινη επιδερμίδα
μονάχα του κυνός η σάρκα η κόκκινη μένει καθαρή
το αληθινό φως κατοικεί στις τσίμπλες των ματιών του
εσύ είσαι το σκυλί
εσύ είσαι ο της κάθε νυκτός γδαρμένος κύων
τον εαυτό σου ονειρέψου και φτάνει



Μετάφραση: Αθηνά Παπαδάτου.


*********************************



SECRETO DE FAMILIA

soñé con un perro
con un perro desollado
cantaba su cuerpo su cuerpo rojo silbaba
pregunté al otro
al que apaga la luz al carnicero
qué ha sucedido
por qué estamos a oscuras

es un sueño estás sola
no hay otro
la luz no existe
tú eres el perro tú eres la flor que ladra
afila dulcemente tu lengua
tu dulce negra lengua de cuatro patas

la piel del hombre se quema en el sueño
arde desaparece la piel humana
sólo la roja pulpa del can es limpia
la verdadera luz habita su legaña
tú eres el perro
tú eres el desollado can de cada noche
sueña contigo mismo y basta

ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΕΡΔΕΝΙΑ ΠΕΦΤΩ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΤΑΛΓΚΑΣ: ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΕΡΔΕΝΙΑ ΠΕΦΤΩ

ΑΛΦΡΕΤ ΛΙΧΤΕΝΣΤΑΪΝ!

ALFRED LICHTENSTEIN (1889-1914)


NACH DEM BALL

Die Nacht kriecht in die Keller, muffig matt.
Glanzkleider torkeln durch der Straßen Schutt.
Gesichter sind verschimmelt und kaputt.
Kühl brennt der blaue Morgen auf der Stadt.

Wie bald Musik und Tanz und Gier zerrann ...
Es riecht nach Sonne. Und der Tag beginnt
Mit Schienenwagen, Pferden, Schrei und Wind.
Ein Mann streicht einen Herrenrumpf grau an.

Alltag und Arbeit staubt die Menschen ein.
Familien fressen stumm ihr Mittagsmahl.
Durch einen Schädel schwingt noch oft ein Saal,
Viel dumpfe Sehnsucht und ein Seidenbein.

ΠΥΡΙΤΙΔΑΠΟΘΗΚΗ Η ΕΥΡΩΠΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ


ΠΥΡΙΤΙΔΑΠΟΘΗΚΗ Η ΕΥΡΩΠΗ

Τα μέτρα δεν περνάνε και
το ξέρουν ήδη από τις στατιστικές.

Η Κυβέρνηση έχει τελειώσει μέσα
στα μπαρμπαλίσματα του κου Βενιζέλου.

Σε τέτοιες στιγμές, ελπίζεις το καλύτερο και προετοιμάζεσαι
για το χειρότερο. Είδατε καμιά προετοιμασία;

Η χώρα θα βρεθεί στην ανάγκη αυτό το χειμώνα να στηρίξει
τον επισιτισμό της σε εσωτερικές πηγές.

Η Ευρώπη είναι μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.

Αρκεί ένας νεκρός σε μια από τις διαδηλώσεις...



Υ.Γ. Η Ελλάδα οδηγείται στις καταστατικές πράξεις που την έκαναν κράτος.
Ανατινάζω την μπαρουταποθήκη, για τη χαρά να πάρω όσους περισσότερους μπορώ μαζί μου.

Σ' ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

Στον ρόλο του Τζόε Ντάλτον η κόρη του παπά. Οι άλλοι είναι γνωστοί.


Φυλαχτείτε!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΛΟΥΤΣΙΑΝΟ ΤΑΓΙΟΛΙ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο LUCIANO TAJOLI


VILLA TRISTE

C'era un giorno tanto sole
dietro i ferri del cancello.
Sulle rive del ruscello
Vi baciai senza parole.

Una stretta ci confuse
sopra il mare di lillà,
poi la porta si rinchiuse
sulla mia felicità.

Villa triste,
tra le mammole nascoste,
del color delle ametiste,
poche cose son rimaste.

Le domande, le risposte,
il colore della veste,
la canzone che cantaste,
le bugie che mi diceste.

Villa triste!

Sotto il cielo rappezzato,
tutto a grappoli d'argento,
c'è una luce di sgomento
nel giardino abbandonato.

Sulla siepe di mortella
singhiozzando il vento va.
È una lacrima ogni stella
che nessuno asciugherà.

Villa triste,
tra le mammole nascoste
del color delle ametiste
poche cose son rimaste.

Le domande, le risposte,
il colore della veste,
la canzone che cantaste,
le bugie che mi diceste.

Villa triste!

Dietro l'ombra delle imposte
quante cose son rimaste.

Villa triste!


Στίχοι: Alvaro Ferrante de Torres & Natale Alberto Simeoni.
Μουσική: Mario Ruccione.
Τραγούδι του 1941.

ΑΣΤΡΑΨΕ ΦΩΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ


Ο ΠΟΡΦΥΡΑΣ

«Kοντά ‘ναι το χρυσόφτερο και κατά δω γυρμένο,
π’ άφησε ξάφνου το κλαδί για του γιαλού την πέτρα
κι εκεί γρικά της θάλασσας και τ’ ουρανού τα κάλλη
κι εκεί τραβά τον ήχο του μ’ όλα τα μάγια πόχει.
Γλυκά ‘δεσε τη θάλασσα και την ερμιά του βράχου
κι α δεν είν’ ώρα για τ’ αστρί θε να συρθεί και νά ‘βγει.
(Xιλιάδες άστρα στο λουτρό μ’ εμέ να στείλ’ η νύχτα!).
Πουλί πουλάκι που λαλείς μ’ όλα τα μάγια πόχεις,
ευτυχισμός α δέν ειναι το θαύμα της φωνής σου,
καλό δεν άνθισε στη γη, στον ουρανό, κανένα.
Δεν το ‘λπιζα να ‘ν’ η ζωή μέγα καλό και πρώτο!
Aλλ’ αχ, αλλ’ αχ, να μπόρουνα σαν αστραπή να τρέξω,
ακόμ’, αφρέ μου, να βαστάς και να ‘μαι γυρισμένος
με δυο φιλιά της μάνας μου, με φούχτα γη της γης μου!».
Kι η φύσις όλη τού γελά και γένεται δική του.
Eλπίδα, τον αγκάλιασες και του κρυφομιλούσες
και του σφιχτόδεσες το νου μ’ όλα τα μάγια πόχεις.
Nιος κόσμος όμορφος παντού χαράς και καλοσύνης.

Aλλ’ απαντούν τα μάτια του τρανό θεριό πελάγου
κι αλιά, μακριά ‘ναι το σπαθί, μακριά ‘ναι το τουφέκι!
Kοντά ‘ν’ εκεί στο νιον ομπρός ο τίγρης του πελάγου·
αλλ’ όπως έσκισ’ εύκολα βαθιά νερά κι εβγήκε
κατά τον κάτασπρο λαιμό που λάμπει ωσάν τον κύκνο,
κατά το στήθος το πλατύ και το ξανθό κεφάλι,
έτσι κι ο νιος ελεύτερος, μ’ όλες τες δύναμές του,
της φύσης από τσ’ όμορφες και δυνατές αγκάλες,
οπού τον εγλυκόσφιγγε και του γλυκομιλούσε,
ευτύς ενώνει στο λευκό γυμνό κορμί π’ αστράφτει,
την τέχνη του κολυμπιστή και την ορμή της μάχης.
Πριν πάψ’ η μεγαλόψυχη πνοή χαρά γεμίζει:
Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του.

Aπομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,
όμορφε ξένε και καλέ και στον ανθό της νιότης,
άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα.



Εικόνα: π. Παναγιώτης Καποδίστριας.

Η ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΚΑΤΣΟ ΚΑΙ ΞΑΡΧΑΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΔΡΟΜΟ

Στον κάτω δρόμο
τώρα που νυχτώνει
το χελιδόνι
διπλώνει τα φτερά.
Στον κάτω δρόμο
βγήκαν οι γειτόνοι
σ' ένα μπαλκόνι
να δουν τη συμφορά.

Φέραν τον Ρήγα τον αετό τον Διγενή
κι ήταν η όψη του χλωμή
σαν το πανί.

Στον κάτω δρόμο
τώρα που βραδιάζει
πέφτει τ' αγιάζι
στου κήπου τα κλαδιά.
Στον κάτω δρόμο
πίσω απ' το περβάζι
κάποιος ουρλιάζει
και σκίζεται η καρδιά.

Φέραν τον Άδωνη το Λίνο το Χριστό
κι ήταν ακόμη το κορμάκι του ζεστό.

ΤΡΑΚΛ!

GEORG TRAKL


AN DIE VERSTUMMTEN

O, der Wahnsinn der großen Stadt, da am Abend
  An schwarzer Mauer verkrüppelte Bäume starren,
  Aus silberner Maske der Geist des Bösen schaut;
  Licht mit magnetischer Geißel die steinerne Nacht verdrängt.
  O, das versunkene Läuten der Abendglocken.
Hure, die in eisigen Schauern ein totes Kindlein gebärt.
  Rasend peitscht Gottes Zorn die Stirne des Besessenen,
  Purpurne Seuche, Hunger, der grüne Augen zerbricht.
  O, das gräßliche Lachen des Golds.
Aber stille blutet in dunkler Höhle stummere Menschheit,
  Fügt aus harten Metallen das erlösende Haupt.



Το υλικό της ανάρτησης μας το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Ana Beatriz Barros.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ:
ΑΛΗΤΗ Μ' ΕΙΠΕΣ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ & Ο ΜΠΟΧΩΡΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΤΖΟΥΛΙΕΤΤΑ ΣΑΚΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η GIULIETTA SACCO: TARANTELLA SORRENTINA

ΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ


ΔΙΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Άλλο το θηλυκό μυαλό κι άλλο
  η γυναικεία νόηση.
Άλλος ο Κλέων κι άλλος ο Κλαίων.
Άλλο Φαιστός κι άλλο Ήφαιστος.
Άλλο οι τριάκοντα κι άλλο οι Εβδομήκοντα.


Από την ποιητική συλλογή «Ερυθρογράφος» (1988).
Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα», τ. Β΄ (1979-1991), Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1994, σελ. 469.

ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΖΑΝΝΕΙΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ


ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΖΑΝΝΕΙΟ

Πιο πέρα από το Ζάννειο
κοντά στην Φρεαττύδα
μια παντρεμένη αγάπησα
χωρίς καμιάν ελπίδα.

Μού 'καψε την καρδούλα μου
με τα πολλά της κάλλη
καημό στα στήθια μού 'βαλε
και στο μυαλό μου ζάλη.

Όσες φορές της τά 'ριξα
δεν θέλει να με ξέρει
τί θ' απογίνω σκέφτομαι
όπως μου τά 'χει φέρει.

Πώς να το πάρω απόφαση
και να τη λησμονήσω
και το κρυφό μεράκι μου
από το νου να σβήσω.



Στίχοι & μουσική: Μανώλης Χιώτης.

ΑΡΑΓΚΟΝ!

LOUIS ARAGON


LA NUIT D’EXIL

Qu’importe à l’exilé que les couleurs soient fausses
On jurerait dit-il que c’est Paris si on
Ne refusait de croire aux apparitions
J’entends le violon préluder dans la fosse

C’est l’Opéra dit-il ce feu follet changeant
J’aurais voulu fixer dans mes yeux mal ouverts
Ces balcons embrasés ces bronzes ce toit vert
Cette émeraude éteinte et ce renard d’argent

Je reconnais dit-il ces danseuses de pierre
Celle qui les conduit brandit un tambourin
Mais qui met à leur front ces reflets sous-marins
Le dormeur-éveillé se frotte les paupières

Des méduses dit-il des lunes des halos
Sous mes doigts fins sans fin déroulent leurs pâleurs
Dans l’Opéra paré d’opales et de pleurs
L’orchestre au grand complet contrefait mes sanglots

J’aurais voulu fixer dans ma folle mémoire
Cette rose dit-il cette mauve inconnue
Ce domino fantôme au bout de l’avenue
Qui changeait pour nous seuls de robe tous les soirs

Ces nuits t’en souvient-il Me souvenir me nuit
Avaient autant d’éclairs que l’œil noir des colombes
Rien ne nous reste plus de ces bijoux de l’ombre
Nous savons maintenant ce que c’est que la nuit

Ceux qui s’aiment d’amour n’ont qu’elle pour adresse
Et tes lèvres tenaient tous les soirs le pari
D’un ciel de cyclamen au-dessus de Paris
O nuits à peine nuits couleur de la tendresse

Le firmament pontait des diamants pour toi
Je t’ai joué mon cœur sur les chances égales
Soleil tournant des boulevards feux de Bengale
Que d’étoiles à terre et par-dessus les toits

Quand j’y songe aujourd’hui les étoiles trichèrent
Le vent charriait trop de rêves dérivés
Et les pas des rêveurs sonnaient sur les pavés
Des amants s’enlaçaient sous les portes cochèrent

Nous peuplions à deux l’infini de nos bras
Ta blancheur enflammait la pénombre éternelle
Et je ne voyais pas au fond de tes prunelles
Les yeux d’or des trottoirs qui ne s’éteignaient pas

Passe-t-il toujours des charrettes de légumes
Alors les percherons s’en allaient lentement
Avec dans les choux-fleurs des hommes bleus dormant
Les chevaux de Marly se cabraient dans la brume

Les laitiers y font-il une aube de fer-blanc
Et pointe Saint-Eustache aux crochets des boutiques
Les bouchers pendent-ils des bêtes fantastiques
Epinglant la cocarde à leurs ventres sanglants

A-t-il a tout jamais décidé de se taire
Quand la douceur d’aimer un soir à disparu
Le phono mécanique au coin de notre rue
Qui pour dix sous français chantait un petit air

Reverrons-nous jamais le paradis lointain
Les Halles l’Opéra la Concorde et le Louvre
Ces nuits t’en souvient-il quand la nuit nous recouvre
La nuit qui vient du cœur et n’a pas de matin

Η ΒΑΛΕΡΙΑ ΜΟΥΝΑΡΡΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΠΟΡΧΕΣ ΚΑΙ ΠΙΑΣΣΟΛΛΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η VALERIA MUNARRIZ


JORGE LUÍS BORGES


ALGUIEN LE DICE AL TANGO

Tango que he visto bailar
contra un ocaso amarillo
por quienes eran capaces
de otro baile, el del cuchillo.
Tango de aquel Maldonado
con menos agua que barro,
tango silbado al pasar
desde el pescante del carro.

Despreocupado y zafado,
siempre mirabas de frente.
Tango que fuiste la dicha
de ser hombre y ser valiente.
Tango que fuiste feliz,
como yo también lo he sido,
según me cuenta el recuerdo;
el recuerdo fue el olvido.

Desde ese ayer, ¡cuántas cosas
a los dos nos han pasado!
Las partidas y el pesar
de amar y no ser amado.
Yo habré muerto y seguirás
orillando nuestra vida.
Buenos Aires no te olvida,
tango que fuiste y serás.


***************************


ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΣΤΟ ΤΑΝΓΚΟ

Που χόρευες σε είδα, τάνγκο,
στο θαμποκίτρινο της δύσης
για όποιους ξέραν και χορεύαν
των μαχαιριών χορούς επίσης.
Στον Μαλδονάδο εκείνον, τάνγκο,
που λάσπες φέρνει αντί νεράκι,
εσφύραγες, καθώς τραβούσες,
κι οδήγαγες το αμαξάκι.

Αμέριμνο, ευχαριστημένο·
λοξά ποτέ σου δεν κοιτούσες.
Καλή σε μοίρανε μια μοίρα
κι αντρίκια μάς παρηγορούσες.
Από ευτυχία ξέρεις, τάνγκο·
κι εγώ γνωρίζω τί τη δίνει
– αν δεν με ξεγελάει η μνήμη:
η μνήμη μες στη λησμοσύνη.

Από το χτές σου, αλήθεια, πόσα
και πόσα έρχονται και πάνε!
Φευγιά, καημοί, ερχομοί και θλίψες:
αγάπα κι ας μην σ’ αγαπάνε.
Πεθάνει θά ’χω, μα θα υπάρχεις,
Μες στη ζωή μας τ’ όριο νά ’σαι.
Το Μπουένος Άιρες τί είσουν ξέρει
για μας, και τί για πάντα θά ’σαι.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.