Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ: ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΟΛΑ ΣΕ ΘΥΜΙΖΟΥΝ
Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά
σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ’ εμένα
νά ’ρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά.
Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τί θα ’ν’ αληθινό.
Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.
Όλα σε θυμίζουν,
κι οι πιο καλοί μας φίλοι.
Άλλος στην ταβέρνα, άλλος σινεμά.
Μόνη μου διαβάζω το γράμμα που ’χες στείλει
πριν να φιληθούμε πρώτη μας φορά.
Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τί θα ’ν’ αληθινό.
Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης.
Μουσική: Μάνος Λοΐζος.
ΧΑΪΝΕ!
HEINRICH HEINE (1797-1856)
DAS HOHELIED
Des Weibes Leib ist ein Gedicht,
Das Gott der Herr geschrieben
Ins große Stammbuch der Natur,
Als ihn der Geist getrieben.
Ja, günstig war die Stunde ihm,
Der Gott war hochbegeistert;
Er hat den spröden, rebellischen Stoff
Ganz künstlerisch bemeistert.
Fürwahr, der Leib des Weibes ist
Das Hohelied der Lieder;
Gar wunderbare Strophen sind
Die schlanken, weißen Glieder.
O welche göttliche Idee
Ist dieser Hals, der blanke,
Worauf sich wiegt der kleine Kopf,
Der lockige Hauptgedanke!
Der Brüstchen Rosenknospen sind
Epigrammatisch gefeilet;
Unsäglich entzückend ist die Zäsur,
Die streng den Busen teilet.
Den plastischen Schöpfer offenbart
Der Hüften Parallele;
Der Zwischensatz mit dem Feigenblatt
Ist auch eine schöne Stelle.
Das ist kein abstraktes Begriffspoem!
Das Lied hat Fleisch und Rippen,
Hat Hand und Fuß; es lacht und küßt
Mit schöngereimten Lippen.
Hier atmet wahre Poesie!
Anmut in jeder Wendung!
Und auf der Stirne trägt das Lied
Den Stempel der Vollendung.
Lobsingen will ich dir, o Herr,
Und dich im Staub anbeten!
Wir sind nur Stümper gegen dich,
Den himmlischen Poeten.
Versenken will ich mich, o Herr,
In deines Liedes Prächten;
Ich widme seinem Studium
Den Tag mitsamt den Nächten.
Ja, Tag und Nacht studier ich dran,
Will keine Zeit verlieren;
Die Beine werden mir so dünn –
Das kommt vom vielen Studieren.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Zlatka Z.
ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ
ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ
Αυτό το δέντρο είναι ένα χέρι
Που μας εκλιπαρεί να το προσέξουμε
Γι’ αυτό θωπεύει τ’ άδεια μάτια μας
Με τη νωθρή φυλλορροή του.
Αυτό το δέντρο πάντοτε μας σκέφτεται
Γι’ αυτό και τον λιγνό του δείκτη
Υψώνει στο κενό να υπογραμμίσει
Το λυγμικό βαρόμετρο της μοναξιάς μας.
Αυτό το δέντρο πάντα γράφει ποίηση
Χωρίς γραφίδα στην παλάμη του
Χωρίς ρολό παπύρου και μελάνι.
Αυτό το δέντρο
Γράφει την ποίηση ψηλά στον ουρανό
Κι άμα το αφήσουμε
Γράφει και στην καρδιά μας.
Από το βιβλίο: Ηλίας Κεφάλας, «Το δέντρο που έγνεθε τη βροχή και τραγουδούσε», Εκδόσεις Ροές, Αθήνα 2010, σελ. 56.
Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011
Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ
Η ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΚΗ ΠΑΝΟΥ
ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΩΡΑ
Δεν κλαίω που φεύγεις
δεν κλαίω για τώρα
δεν κλαίω την ώρα
του αποχωρισμού
Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια
ψυχή να σου πω σ' αγαπώ
Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια
ψυχή να σου πω σ' αγαπώ
Δεν είναι από ζήλεια
που σφίγγω τα χείλια
και κλαίω μπροστά σου
χωρίς να ντραπώ
Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα 'χω πια
ψυχή να σου πω σ' αγαπώ
ΝΑ ΤΟΝΙΣΟΥΜΕ ΧΡΥΣΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΠΑΥΛΟ ΜΕΡΚΑΤΗ
Την πρώτη μέρα που ο ήλιος μας λαμπρός να βγαίνει
οχ την Ανατολή θα δγιούμε και να λάμπει,
«Σιωπή!» θα ειπούμε στη φωνή μας που πηγαίνει
εκεί ψηλά στα νιόβγαλτα χορτάρια, θάμπη
να δρέψει. Αγέρι ερωτικό, απαλό ανασαίνει
παράπονά του ώς πέρα, ναν τ’ ακούνε οι κάμποι
και το ρυάκι γάργαρο, γοργό, αχ, ευφραίνει
τ’ αφτιά μου αρμονιζόμενο με του οστριογάρμπη
τις πνοές και του ζεφύρου. Αχ, ο ήλιος πώς ελάλει
παλιά! Και πάλι να λαλήσει το φλουφλούδι
του αγέρα, των νερών με μια μελωδία τους άλλη!
Εκεί κι εμείς να πάμε! Εκεί η χαρά μάς κράζει
να πάμε, να τονίσουμε χρυσό τραγούδι
με αγέρι που φυσάει, νερά να κατεβάζει.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Ο ΧΑΪΦΕΤΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΕΤΟΒΕΝ
LUDWIG VAN BEETHOVEN: VIOLINROMANZE Nr. 2 in F Major (Op. 50)
Παίζει ο Jascha Heifetz.
ΜΗΝ ΗΤΑΝ;...
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
ΤΟ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟ
Το χειμώνα, σαν έβγαινε ο ήλιος, καθόμαστε στο απάγκιο
της μάντρας.
Τότε ήταν η ώρα να μιλήσουμε. Δε βρίσκαμε λόγια.
Απ’ το βουνό μάς κοίταζε το μαύρο σύννεφο.
Η κόψη του αλετριού ψευτόφεγγε πλαγιασμένη στο χώμα
– ήταν, δεν ήταν απόκριση. Ένα δείλι, ο Λευτέρης
πήδησε στ’ άλογό του κι εχάθη κατ’ ανέμου. Νύχτες και νύχτες
ακούγαμε τα πέταλα του αλόγου του πάνω στις πέτρες.
Ξαγρυπνούσαμε –
μην ήταν τάχα τα δικά μας λόγια που δεν τά ’χαμε ειπωμένα;
Από τη συλλογή ποιημάτων: «Ταναγραίες» (1967).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Θ΄, Κέδρος, Αθήνα 1989, σελ. 327.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ
ΜΑΓΚΕΣ ΠΙΑΣΤΕ ΤΑ ΒΟΥΝΑ
Μπράβο σας, κύριε πρόεδρε, καλά τα καταφέρνεις,
με τις σαρανταπέντε σου, Ανάσταση, στην Αίγαινα με στέλνεις,
με τις σαρανταπέντε σου, στον Ωρωπό με στέλνεις.
Μάγκες πιάστε τα βουνά και θυμηθείτε τα παλιά,
τζάρες δε γίνεται παιδιά, βρ'αμάν-αμάν, πάμ' να το πιούμε στη σπηλιά,
πάμ' να το πιούμε στη σπηλιά, τζάρες δε γίνεται παιδιά.
Κι αντί μες στη πολιτεία, και φυλακή και εξουρία,
φυλακή και εξουρία, πο' 'χει η χασισοποτεία,
πο' 'χει η χασισοποτεία, φυλακή και εξουρία.
ΜΙΑ ΛΕΞΗ
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ
Τα πεθαμένα παιδιά δεν έχουν πια το φόβο να μεγαλώσουν,
οι δρόμοι των τυφλών περνούν, καμιά φορά, μέσ’ απ’ τον ύπνο μας,
η κατοικία μου ήταν πάντα εκεί που με σταμάτησε μια λέξη.
Από την ποιητική συλλογή: «Εγχειρίδιο ευθανασίας» (1979).
Από τo βιβλίο: Τάσος Λειβαδίτης, «Ποίηση», τόμος τρίτος 1979-1987, Kέδρος, Αθήνα 1991, σελ. 36.
Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
STANISLAO ALBERICI GIANNINI
L'INTERNAZIONALE ANARCHICA
Su leviamo alta la fronte
o curvati dal lavoro
già sul culmine del monte
splende il sol dell'avvenir.
Splende il sol dell'avvenir.
I superbi eroi dell'oro
i pastori d'ogni greggia
sia nel tempio o nella reggia
fa quell'astro impallidir.
Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.
I signori ci han rubato
il sudor dei nostri padri
le sorelle ci han stuprato
ogni gioia ci rapir.
ogni gioia ci rapir.
Ma un sol grido: morte ai ladri
sia dal campo all'officina
non più leggi di rapina
non più l'onta del servir.
Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.
Sotto vel di patrio amore
gittan l'odio tra fratelli
ma dovunque è un oppressore
un fratello oppresso sta.
un fratello oppresso sta.
Nostro è il mondo e di novelli
a noi sacri un patto adduce
e quel patto e vita e luce
fratellanza e libertà.
Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.
O giustizia nostra speme
il tuo regno affretta affretta
è da secoli che geme
la percossa umanità.
la percossa umanità.
Ma nel dì della vendetta
questa plebe ognor tradita
come belva inferocita
da ogni lato insorgerà.
Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.
Ποίημα του 1874.
Πρωτότυπος τίτλος: Inno dell'internazionale [Inno della pace]
Πηγή: Giuseppe Vettori, Canzoni italiane di protesta 1794 - 1974, Roma, Newton Compton, 1975.
Πληροφορίες:Il brano risale al 1874-75, anni in cui in varie regioni d'Italia si svilupparono moti indipendentisti e anticlericali. Pier Carlo Masini ha potuto risalire alla genesi dell’inno: al congresso di Mirandola-Bologna della Federazione Italiana dell’Internazionale (15-18 marzo 1873), Tito Zanardelli chiese “un inno del Lavoro, una Marsigliese del Proletariato sublime per musica, concetto e poetica forma, che ravvivi il fuoco dell’entusiasmo nei combattenti della grande lotta, distragga, lenisca per oggi l’operaio nelle sue fatiche, domani lo accompagni di vittoria in vittoria.” Il brano è stato scritto da Stanislao Alberici Giannini sull'aria della Marsigliese e pubblicato per la prima volta sul numero 10 del "Bollettino del movimento sociale" del 1877. Un foglio volante su cui è riportato anche il nome dell'autore è conservato nell'incartamento del processo del 1879 contro 18 internazionalisti imolesi, come capo d'accusa.
ΒΕΡΛΑΙΝ!
PAUL VERLAINE
SÉGUIDILLE
Brune encore non eue,
Je te veux presque nue
Sur un canapé noir
Dans un jaune boudoir,
Comme en mil huit cent trente.
Presque nue et non nue
À travers une nue
De dentelles montrant
Ta chair où va courant
Ma bouche délirante.
Je te veux trop rieuse
Et très impérieuse,
Méchante et mauvaise et
Pire s'il te plaisait,
Mais si luxuriante !
Ah ! ton corps noir et rose
Et clair de lune ! Ah, pose
Ton coude sur mon cœur,
Et tout ton corps vainqueur,
Tout ton corps que j'adore !
Ah, ton corps, qu'il repose
Sur mon âme morose
Et l'étouffe s'il peut,
Si ton caprice veut,
Encore, encore, encore !
Splendides, glorieuses,
Bellement furieuses
Dans leurs jeunes ébats,
Fous mon orgueil en bas
Sous tes fesses joyeuses !
Το ποίημα μάς το έστειλε η φίλη μας η Karin Gabe για τα Χρόνια Πολλά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)