ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ
Η πανδημία ευνοεί (μπρρρ!) τις μεταφράσεις...
Μετά το "Μυθιστόρημα της Φεράρρας" του Τζόρτζιο Μπασάνι και τα "Άπαντα" του Γκέορκ Τρακλ, ολοκληρώθηκε σήμερα και "Των αγγέλων ο χορός" του Ραφαέλ Αλβέρτι.
Έχουν μείνει 3-4 "υπόλοιπα" από παλιά. Ευκαιρία να τα ξαναπιάσω...
RAFAEL ALBERTI
Ο ΕΠΙΖΩΝ ΑΓΓΕΛΟΣ
Θυμηθείτε.
Το χιόνι έφερε σταξιές από βουλοκέρι, από μολύβι
λειωμένο
και προσποιήσεις κάποιας κοπέλας που σκότωσε
έναν κύκνο.
Γαντοφορεμένο χέρι, του φωτός τη διάχυση και
τη βραδύχρονη δολοφονία.
Την ήττα του ουρανού, κάποιον φίλο.
Θυμηθείτε, την ημέρα εκείνη θυμηθείτε
Και μην ξεχάσετε ότι η έκπληξη παρέλυσε
τον σφυγμό και το χρώμα των άστρων.
Στο κρύο μέσα πέθαναν δύο φαντάσματα.
Από κάποιο πουλί τρία χρυσά δαχτυλίδια
καλωσορίστηκαν και θάφτηκαν στην πάχνη.
Η ύστατη φωνή κάποιου ανθρώπου τον άνεμο να
ματώσει έκανε.
Οι άγγελοι όλοι τη ζωή τους έχασαν.
Εκτός από έναν, λαβωμένον, με τις φτερούγες του
κομμένες.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
RAFAEL ALBERTI
ΟΙ ΑΣΧΗΜΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ
Στον Βενχαμίν Παλένθια
Εσείς ήσασταν,
εσείς που κοιμόσαστε στις άτυχες αναθυμιάσεις
των βαλτότοπων
για να σας τονώσει η πιο άχαρη αυγή σε κόπρου
δόξα μέσα,
εσεις ήσασταν αυτού του ταξιδιού η αιτία.
Ούτε πουλί δεν μπορεί να πιεί από ψυχή
όταν ουρανός –χωρίς να τό ’χει θελήσει– με ουρανό
συναντιέται
και κάποια πέτρα τυχαία συκοφαντεί κάποιο αστέρι.
Δείτε.
Δαγκωμένη απ’ το νιτρικό οξύ η σελήνη πέφτει
στους νερόλακκους όπου των σκορπιών η αμμωνία
την απληστία πνίγει.
Βήμα αν τολμήσετε να κάνετε,
οι μέλλοντες αιώνες θα μάθουν ότι των νερών
η καλοσύνη είναι προφανής
όσο περισσότερους βούρκους και περισσότερες
λάσπες κρύβουν τα τοπία.
Η βροχή με καταδιώκει τεντώνοντας κορδέλες.
Ασφαλέστερο θά ’ναι ν’ αλλάξει άνθρωπος και
να γίνει στουπί.
Τούτο εδώ κοιτάξτε:
Ψευδής μαρτυρία υπήρξε να λες πως τριχιά στον
λαιμό δεν είναι πράγμα ευχάριστο
και ότι των χελιδονιών τα κόπρανα τον μήνα
Μάιο μεγαλύνουν.
Εγώ σας λέγω όμως:
Το ρόδο είναι πιο ρόδο όταν το κατοικούνε κάμπιες
παρά όταν είναι πάνω στο μαραμένο χιόνι τούτης
της δεκαπεντάχρονης σελήνης.
Κοιτάξτε και τούτο εδώ επίσης, προτού ενταφιάσουμε
το ταξίδι:
όταν τα νύχια κάποιου ίσκιου μαγκώνονται στους
μεντεσέδες της πόρτας
ή το παγωμένο πόδι κάποιου άγγελου υποφέρει από
τη μόνιμη αϋπνία μιας πέτρας,
η ψυχή μου τελειοποιείται εμένα, και ας μην το ξέρει.
Όπου νά ’ναι επί τέλους βουλιάζουμε.
Ήρθε η ώρα να μου δώσετε το χέρι
και να μου γδάρετε το λίγο φως που προφταίνει
να πιάσει μια τρύπα έτσι όπως κλείνει
και να μου σκοτώσετε τούτη τη λέξη την κακιά
που πάω να χώσω στις στεριές που λειώνουν τώρα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
JORGE LUIS BORGES
ΣΥΝΝΕΦΑ
1
Μα δεν θα υπάρξει πράγμα που να μην πεις και εκτιμήσεις
ως σύννεφο. Οι καθεδρικοί ναοί για δες και μέτρα,
που κρύσταλλα έχουν βιβλικά και από βαριά είναι πέτρα,
νέφη είναι, και θαν τους γκρεμίσει ο χρόνος. Όμοια επίσης
και η Οδύσσεια αλλάζει σαν τη θάλασσα: άλλον έχει αγέρα
κάθε φορά που τη διαβάζουμε. Μια λάμψη πέφτει
της όψης σου, κι αμέσως βλέπεις άλλην στον καθρέφτη·
και αμφίβολος λαβύρινθος κυλάει η κάθε ημέρα.
Είμαστε αυτοί που φεύγουνε και πάνε. Και τα νέφη
τα πολλαπλά, που λειώνουνε στο λιόγερμα, είναι ωσαύτως
η εικόνα μας η διαλυόμενη ακαταπαύτως.
Το ρόδο έν’ άλλο ρόδο γίνεται που αυτό το τρέφει.
Σύννεφο είσαι· είσαι θάλασσα· είσαι λήθη και είσαι χάση·
αλλά είσαι και άλλος ένας: είσαι αυτός που εσύ έχεις χάσει.
2
Όρη ήρεμα μετακινούνται, στου αέρα παν τη μέση·
και οροσειρές από ίσκιους τραγικές τραβούν κοντά τους
τη μέρα ν’ αμαυρώνουνε. Είναι νέφος τ’ όνομά τους·
και σχήματα παράξενα να παίρνουν τους αρέσει.
Ο Σαίξπηρ παρατήρησε ένα νέφος που του εφάνη
ότι είναι δράκος. Είναι σύννεφο μιανής εσπέρας
που αστράφτεις εντός του λόγο καίγοντας σαν φως της μέρας –
και την πορεία του έπειτα πορεία δική του κάνει.
Τί ’ναι τα σύννεφα; Αρχιτεκτονήματα πεδίου
της τύχης. Απ’ ανάγκη ο Θεός τα εσκόρπισε στη μέση
λέω, προκειμένου το άπειρο έργο Του να επιτελέσει
και νά ’ναι νήματα μπλεγμένα σκοτεινού σχεδίου.
Το σύννεφο μπορεί στη ματαιότητα να μοιάζει
μα και να ξεπερνά τον άνθρωπο που το κοιτάζει.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
