ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2019

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ

Νοέμβρης του 1976, οι πρώτες μέρες. Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε. Πάντως οι πρώτες μέρες. Φοιτητής της Νομικής Αθηνών. Τα μαθήματα είχαν αρχίσει την 1η του μηνός. Ελάχιστες οι γνωριμίες ακόμα. Γι' αυτό και πήγα μόνος μου. Σε κάποιον τοίχο είχα δει την αφίσα, που ανακοίνωνε την παράσταση "Καντάτα για τη Μακρόνησο και Σπουδή πάνω στα ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκη". Τόπος: το κλειστό γήπεδο του Σπόρτινγκ. Την ίδια μέρα δύο παραστάσεις: η πρώτη στις 20.00 και η δεύτερη στις 22.30. Βρέθηκα στην πρώτη. Το αδιαχώρητο - και μέσα και έξω στους δρόμους. Οι πρώτες και ενθουσιώδεις ημέρες της Μεταπολίτευσης - πολιτισμός και όνειρα... Με το μαγνητόφωνό μου (ένα πολύ καλό Φίλιπς) ηχογράφησα όλη τη συναυλία. Κανείς δεν νοιαζότανε τότε για κοπυράιτ... Σημειωτέον ότι η κασέτα αυτή υπάρχει ακόμα,... και "παίζει" ακόμα - θαύμα! Τί ήταν εκείνη η βραδιά;! Ο Θάνος Μικρούτσικος, η Μαρία Δημητριάδη, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Σάκης Μπουλάς, ο Γιώργος Κιμούλης και άλλοι. Μαγεία και παροξυσμός συνάμα! Στα δέκα μέτρα πιο πέρα μου ο Γιάννης Ρίτσος - φαινόταν κατασυγκινημένος. Δικά του τα τραγούδια της Καντάτας, δική του και η μετάφραση των στίχων του Μαγιακόφσκη. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, τον ακούμπησα στον αγκώνα και του ζήτησα συγγνώμη, έτσι "για να του μιλήσω". Λίγα χρόνια αργότερα διάβασα το αριστουργηματικό του πεζό "Με τον σκούντημα του αγκώνα..."
Από τον εμβληματικό αυτό δίσκο διαλέγω τον "Ντικ", αφού δεν μπορώ να βάλω όλα τα τραγούδια.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ, ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΧΤΕΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ, ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΧΤΕΣ

Ήταν Δεκέμβρης του 1975, παραμονές Χριστουγέννων. Μαθητής της ΣΤ΄ Γυμνασίου. Σάββατο, νωρίς το απόγευμα, βρισκόμουν στην Κόρινθο. Θα πήγαινα στο Λουτράκι να βρω έναν οικογενειακό γνωστό, και μετά από δύο ώρες θα επέστρεφα στην Κόρινθο, να πάρω το διερχόμενο στις 20.30 λεωφορείο από την Αθήνα για τη Νεμέα. Κοντά στον σταθμό του ΚΤΕΛ ήταν ένα δισκάδικο. Είχα καιρό, γι' αυτό και πετάχτηκα μέχρι εκεί. Με το που μπήκα, άκουσα να παίζει κάτι που δεν είχα ξανακούσει. "Τί είναι αυτό;" ρώτησα."Τα Πολιτικά τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Μόλις κυκλοφόρησαν", μου είπε ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού. Χρήματα επάνω μου είχα ίσα-ίσα για τα εισιτήρια της επιστροφής και για δυο σουβλάκια. Πού να μού φτάσουν να αγοράσω δίσκο 33 στροφών;! Το κατάλαβε ο άνθρωπος. "Θες να σου γράψω το δίσκο σε μια κασέτα;" μου είπε. Το "ναι" είχε βγει απ' το στόμα μου, προτού εκείνος τελειώσει την πρότασή του. Μετά τον ρώτησα πόσο θα μου κόστιζε. Μ' έκοψε, με ζύγισε. "Θα σ' τη χαρίσω την κασέτα", μου είπε. Τον ευχαρίστησα και του εξήγησα ότι θα γύριζα πίσω κατά τις 19.45΄. Μου είπε να μη με απασχολεί. Όντως την είχε την κασέτα έτοιμη. Του έδωσα σε μια λαδόκολλα τυλιγμένους δύο γύρους με πίτα. Τρελάθηκε από το είδος της ανταλλαγής ο άνθρωπος, αλλά, ευγενέστατος όπως ήταν, τα πήρ τα σουβλάκια. Το βράδυ αργά, στη Νεμέα, άκουσα τρεις φορές την κασέτα. 45άρα TDK. Στη μια της πλευρά τα τραγούδια του Μπήρμαν, στην άλλη του Χικμέτ. Μερακλής ο άνθρωπος! Την έχω ακόμα αυτή την κασέτα - χιλιοπαιγμένη.

Το τραγούδι που παιζόταν την ώρα που είχα μπει στο δισκάδικο, ήταν η"Μπαλάντα για τους ασφαλίτες". Το πρώτο τραγούδι του Μικρούτσικου που άκουσα. Και το αγαπώ πολύ, πιο πολύ απ' όλα του.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

GEORG TRAKL

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

Γαλήνη στις παρυφές βρίσκουν του δάσους

σκοτεινά αγρίμια·

σιγανά στο λόφο τελειώνει της εσπέρας ο άνεμος.

Βουβός του κότσυφα ο θρήνος,

και τ’ απαλά σουραύλια του φθινόπωρου

σωπαίνουν στα καλάμια.

Σε μαύρο σύννεφο καβάλα

πιωμένος αφιόνι ταξιδεύεις

πάνω από τη νυχτωμένη λίμνη,

στον έναστρο ουρανό επάνω.

Και πάντα της αδελφής ακούγεται η φωνή η φεγγαρίσια

στη νύχτα των πνευμάτων μέσα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΡΕΜΠΩ

ARTHUR RIMBAUD

AU CABARET-VERT

Depuis huit jours, j'avais déchiré mes bottines
Aux cailloux des chemins. J'entrais à Charleroi.
- Au Cabaret-Vert : je demandai des tartines
De beurre et du jambon qui fût à moitié froid.

Bienheureux, j'allongeai les jambes sous la table
Verte : je contemplai les sujets très naïfs
De la tapisserie. — Et ce fut adorable,
Quand la fille aux tétons énormes, aux yeux vifs,

— Celle-là, ce n'est pas un baiser qui l'épeure ! —
Rieuse, m'apporta des tartines de beurre,
Du jambon tiède, dans un plat colorié,

Du jambon rose et blanc parfumé d'une gousse
D'ail, — et m'emplit la chope immense, avec sa mousse
Que dorait un rayon de soleil arriéré.

Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2019

ΑΝΤΡΕ ΠΙΕΡ ΝΤΕ ΜΑΝΤΙΑΡΓΚ

ANDRÉ PIEYRE DE MANDIARGUES

EVE LUCIFUGE

Elle est massivement présente

Elle est la plus vivante et la plus noire

Au milieu de cette foule consumée

Entre tous ces hommes pauvrement recueillis

Ces femmes sauvages ces enfants mornes

Unis à l'ombre d'un diéâtre froid

Où ils sont venus voir d'autres hommes

Mourir

D'autres femmes d'autres enfants

Mourir encore.

Ses cheveux ont l'éclat de la peau
Ses yeux brillent comme des scarabées
Ses genoux remuent une lave élémentaire
Qui roule sur la peluche cramoisie
L'or éteint les taches de charbon
Le crin bestial jailli hors du fauteuil
Au contact habituel de ses jambes.

Elle sait bien que la salive d'un ver

Gaine jusqu'en haut ses cuisses nues

Et son manteau de faux léopard

Exhale une atmosphère de bouc

Où dansent aussi des mouches roses

Comme à l'entour de la digitale pourpre

Vénéneuse et seule entre les simples de la forêt.

Sa croupe est trop large pour une femelle de

l'homme
Quel bras pourrait la ceindre
Quel poing pourrait l'abattre À quel jeu la plier
Par quel ressort de gomme

Sur quel velours grinçant quelle fourrure musquée
Devant quel miroir blême ?

Quels mots l'apprêteraient enfin aux boues de l'homme ?

Riant elle s'émeut d'une sueur chevaline
Qui dévore de feux sa tunique en viscose
Et son rire est un trophée de boucherie.

Nourrie de cendre elle se sait
Carnivore
L'obscur l'épanouit.