ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ


Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως
θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα
ρυακάκι που μουρμουρίζει.
Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα
στους γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω αγγέλους, θα τους
μιλήσω ελληνικά, επειδή
δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε
μεταξύ τους με μουσική.

ΘΑ ΒΑΛΩ ΡΟΥΧΟ ΔΑΝΕΙΚΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΜΟΚΟΒΙΤΗΣ


ΘΑ ΒΑΛΩ ΡΟΥΧΟ ΔΑΝΕΙΚΟ

Μ ένα γραμμόφωνο παλιό
απ το Μοναστηράκι
κι ένα φεγγάρι βάσανο
τη νύχτα στο σοκάκι,
θα βγω σε μιαν ανηφοριά
να δω την οικουμένη,
στη θάλασσα και στη στεριά
το τι με περιμένει.

Θα βάλω ρούχο δανεικό
και δαχτυλίδι ξένο
κι ένα πουκάμισο παλιό
φρεσκοσιδερωμένο,
και σε καράβι φορτηγό
στις μηχανές τεχνίτης,
θα βγω στον κόσμο να σε βρω
φτωχός κι ερημοσπίτης.



Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής.
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

JOSÉ ÁNGEL BUESA


POEMA DE LA DESPEDIDA / TE DIGO ADIÓS

Te digo adiós y, acaso, te quiero todavía,
no puedo olvidarte, pero te digo adiós.

No sé si me quisiste, no sé si te quería,
o tal vez nos quisimos, demasiado, los dos.

Ese cariño nuestro apasionado y loco,
me lo metí en el alma, para quererte a ti.

No sé si te amé mucho, no sé si te amé poco,
pero sé que nunca volveré a amar así.

Te digo adiós y, acaso, con esta despedida
mis mejores sueños mueren dentro de mí.

Pero te digo adiós, para toda la vida
aunque toda la vida siga pensando en ti.

ΕΠΟΠΤΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

PABLO NERUDA


ΓΕΥΣΗ

Με αστρολογίες κίβδηλες και αυτόχρημα επισφαλείς,
με χούγια αν θες κομμάτι ζοφερότερα,
που αναποδογυρίστηκαν κι αδειάσαν κρουνηδόν στα χάη,
κι έχουν χυθεί παντού μες στου παντός το μέγα Απέραντο,
μα πάντα μνέσκουν πλάι-πλάι – έτσι συντήρησα
μία ροπή, μιά κλίση, μιά τάση, μία γεύση φιλέρημη.

Και τη συντήρησα –λέω– καλά: ’τί τη συντήρησα
με συζητήσεις σαν πριονισμένα μαδέρια ρακώδεις,
με την ταπεινότητα των καρεκλιών, με λόγια μπασμένα
στη δουλειά σα σκλάβοι πρόθυμοι
μα με τη δεύτερή τους βούληση,
την πηκτότητα έχοντας του γάλακτος, των νεκρών
εβδομάδων, του αλυσωμένου αέρα
που κροταλεί απάνω από πόλεις και άστεα.

Ποιός μπορεί να κομπάσει υπομονή διεκδικώντας
πιό στέρεη; Η σοφία με φασκιώνει μ’ ένα δέρμα συμπαγές,
με ντύνει μ’ ένα χρώμα κουλουριασμένο σα φίδι·
τα πλάσματά μου τα γεννά η μακρυπόδαρη άρνηση·
αχ, μου φτάνει έν’ αψέντι να γευτώ, ένα όποιο ποτό,
μου φτάνει,
κι ευθύς μετά εγώ εξαφανίζω τη μέρα που διάλεξα: η μέρα
όμοια και απαράλλαχτη μ’ όλες τις χθόνιες μέρες.

Ζω γιομάτος ουσία χρώματος κοινού, σιγαληνού,
σα γριά μάννα ζώ, σα θυγατέρα
που όλο κάνει μόνο υπομονή, σαν ίσκιος
εκκλησίας ή σαν ανάπαυση ζω οστέων τεταπεινωμένων.
Πλήρης υδάτων πηγαίνω,
πλήρης υδάτων τραβώ του βυθού,
που ετοιμαστήκαν
να πλαγιάσουν με τη θλιμμένη τους, εν κόποις, αγρύπνια.

Στα κιθάρινα σπλάχνα μου γέρος φυσάει αγέρας, φυσάει
ξερός και σύντονος, αγέρας στερεότυπος, ακίνητος,
σαν την πιστή τροφή, σαν τον καπνό πανομοιότυπος:
στοιχείο αναπαυόμενο, λαδάκι ζωντανό.
Πουλί σκληρό,
στο κεφάλι μου επάνω καθούμενο,
εποπτεύει τα πάντα·
ένας άγγελος ζει στου σπαθιού μου τον αιθέρα
αυτοπροαιρέτως εκεί αμετάβλητος.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Από το βιβλίο: Πάμπλο Νερούδα, «Στα χθόνια δώματα», Εκδόσεις Ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2007, σελ. 22-23.

ΜΕΓΑΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ GIORGIO GABER, ENZO JANNACCI, LINO TOFFOLO, OTELLO PROFAZIO & SILVERIO PISU


ADDIO, LUGANO BELLA

Addio, Lugano bella,
o dolce terra pia,
scacciati senza colpa
gli anarchici van via
e partono cantando/ colla speranza in cor.

Ed è per voi sfruttati,
per voi lavoratori,
che siamo ammanettati
al par dei malfattori;
eppur la nostra idea
non è che idea d'amor.

Anonimi compagni,
amici che restate,
le verità sociali da forti propagate:
è questa la vendetta
che noi vi domandiam.

Ma tu che ci discacci
con una vil menzogna,
repubblica borghese,
un dì ne avrai vergogna
ed oggi t'accusiamo
di fronte all'avvenir.

Banditi senza tregua,
andrem di terra in terra
a predicar la pace
ed a bandir la guerra:
la pace tra gli oppressi,
la guerra agli oppressor.

Elvezia, il tuo governo
schiavo d'altrui si rende,
di un popolo gagliardo
le tradizioni offende
e insulta la leggenda
del tuo Guglielmo Tell.

Addio, cari compagni,
amici luganesi,
addio, bianche di neve
montagne ticinesi,
i cavalieri errant
son trascinati al nord.

ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΤΟ ΕΝΑ ΜΑΤΙ...

PAUL ELUARD


[ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ]

Να κοιμάσαι
Με τον ήλιο στο ένα μάτι και με το φεγγάρι στο άλλο
Μ' έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μέσ' στα μαλλιά
Στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα
Στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.

Να φεύγεις και να χάνεσαι
Μέσ' απ' τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του ανέμου
Πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου
Γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες

Και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούργια σου όψη επάνω.



Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης.
Από το βιβλίο: Οδυσσέας Ελύτης, «Δεύτερη γραφή», Ίκαρος, Αθήνα 1976, σελ. 72.

ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ ΑΓΡΙΟ ΤΗΣ ΤΣΕΧΙΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΛΗΣ


ΠΡΩΙΝΗ Ή ΒΡΑΔΥΝΗ ΣΕΡΕΝΑΤΑ

Κάθε που πίνω απ’ την πηγή σου
κάτι μου καίει τον ουρανίσκο
ψάχνω στο φως, μα δεν σε βρίσκω
μες στην αδιάκοπη ροή σου

Στου κόσμου τις στοές χαμένη
μετράς τις πένθιμες βραγιές του
νά ’σai κορίτσι του Ηφαίστου
ή στάχτη από φωτιά σβησμένη

Δεν έπρεπε νά ’σουν φωτιά
μόνο ένα κρίνο του πελάγου
να σ’ αποκλείσω στη στεριά
με μοχθηρία αρχαίου μάγου

Τώρα τα γυάλινά σου μάτια
έχουν μιαν αίσθηση απορίας
σπασμένη σε μικρά κομμάτια
σαν κρύσταλλο άγριο της Τσεχίας

Δεν έπρεπε νά ’σουν ζωή
μόνο μια πεταλούδα χιόνι
να μου σκεπάζει την ψυχή
κι από το κρύο της να μη λυώνει



Στίχοι: Άλκης Αλκαίος.
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος.

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ!

OCTAVIO PAZ


CUERPO A LA VISTA

Y las sombras se abrieron otra vez y mostraron tu cuerpo:
tu pelo, otoño espeso, caída de agua solar,
tu boca y la blanca disciplina de sus dientes caníbales, prisioneros en llamas
tu piel de pan apenas dorado y tus ojos de azúcar quemada,
sitios en donde el tiempo no transcurre,
valles que sólo mis labios conocen,
desfiladero de la luna que asciende a tu garganta entre tus senos,
cascada petrificada de la nuca,
alta meseta de tu vientre,
playa sin fin de tu costado.

Tus ojos son los ojos fijos del tigre
y un minuto después son los ojos húmedos del perro.

Siempre hay abejas en tu pelo.

Tu espalda fluye tranquila bajo mis ojos
como la espalda del río a la luz del incendio.

Aguas dormidas golpean día y noche tu cintura de arcilla
y en tus costas, inmensas como los arenales de la luna,
el viento sopla por mi boca y su largo quejido cubre con sus dos alas grises
la noche de los cuerpos,
como la sombra del águila la soledad del páramo.

Las uñas de los dedos de tus pies están hechas del cristal del verano.

Entre tus piernas hay un pozo de agua dormida,
bahía donde el mar de noche se aquieta, negro caballo de espuma,
cueva al pie de la montaña que esconde un tesoro,
boca del horno donde se hacen las hostias,
sonrientes labios entreabiertos y atroces,
nupcias de la luz y la sombra, de lo visible y lo invisible
(allí espera la carne su resurrección y el día de la vida perdurable).

Patria de sangre,
única tierra que conozco y me conoce,
única patria en la que creo,
única puerta al infinito.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Helen Draft.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΤΕΜΠΤΕΪΣΙΟΝΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ TEMPTATIONS: FADING AWAY

ΚΙ ΑΛΛΗ ΑΝΟΙΞΗ

ΜΕΝΕΛΑΣΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ (1912-1977)


ΚΙ ΑΛΛΗ ΑΝΟΙΞΗ

Καρδιά μου πόσο θά 'θελα καινούργια να σε δω,
τώρα που βιαστικά ο χυμός μες στα κλαριά χυμάει...
Σιγά, λουλούδια μου, κι εσύ σιγοπερπάτα, Μάη...
Μη μου ξυπνήσεις το Γενάρη που 'χω εδώ!


Από την ποιητική Συλλογή "Κραυγή στα πέρατα" (1932-1940).
Από το βιβλίο: Μενέλαος Λουντέμης, "Τα ποιητικά του", Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1999, σελ. 47.

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ ΣΤΗ ΝΕΤ...

... ΣΕ ΘΥΜΗΘΗΚΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΝΙΚΗΤΑ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΠΟΥΛΕ.

ΤΖΑΜΠΑ ΟΛΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΕ ΝΙΚΗΤΑ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΠΟΥΛΕ.
Ο ΕΝΑΣ "ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ", Ο ΑΛΛΟΣ "ΚΑΡΝΤΑΣΗΣ".
ΓΑΜΑ ΤΑ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!

ΚΑΡΛΟΣ ΠΕΓΙΘΕΡ!

CARLOS PELLICER (1897-1977)


ESTA BARCA SIN REMOS ES LA MÍA

Esta barca sin remos es la mía.
Al viento, al viento, al viento solamente
le ha entregado su rumbo, su indolente
desolación de estéril lejanía.

Todo ha perdido ya su jerarquía.
Estoy lleno de nada y bajo el puente
tan sólo el lodazal, la malviviente
ruina del agua y de su platería.

Todos se van o vienen. Yo me quedo
a lo que dé el perder valor y miedo.
¡Al viento, al viento, a lo que el viento quiera!

Un mar sin honra y sin piratería,
excelsitudes de un azul cualquiera
y esta barca sin remos que es la mía.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Barbara Chiappini.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΟΖΑ ΜΠΑΛΙΣΤΡΕΡΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ROSA BALISTRERI: O CORI DI STU CORI

Η ΝΤΑΝΙΕΛΑ ΝΤΕΣΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΖΑΚΟΜΟ ΠΟΥΤΣΙΝΙ

Η DANIELA DESSÌ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ GIACOMO PUCCINI: TOSCA, VISSI D’ARTE

Βερόνα, Αρένα 4/7/2008

ΛΥΔΙΚΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΑΤΑ ΗΧΩΝ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΩΝ ΣΕ ΤΕΛΑΡΑ ΖΩΓΡΑΦΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΣΤΙΣ ΤΑΝΓΚΟΚΤΑΒΕΣ ΤΩΝ ΑΒΡΩΝ ΜΥΧΩΝ ΤΗΣ ΒΙΟΛΑΣ ΑΡΔΟΑΪΝ

Οι λάμπες χαρακώνουνε τη σαστιμάρα
του σκοταδιού· φωτοσυρμές και λυδικά
συντρίμματα ήχων τεθλασμένων σε τελάρα
ζωγράφων που με οράματα βεγγαλικά
απεικονίζουν ό,τι μιά τυφλή κιθάρα
και δύο έωλα μαντολινάκια αναιμικά
αποσιωπούσαν σε πεντάγραμμα θαμνώδη
οπού ’χε μιά τυχάρπαστη άρπα βάλει πόδι.

Βαρύγδουπα στις αρτηρίες του αοράτου
αλυσοπρίονα δυσοίωνα αλυχτούν.
Στα ξαπλωτά μαλλιά μιάς καιομένης βάτου
γαιώδη φάσματα παλεύουν ν’ ανοιχτούν
και χάσμα να γινούν ενός απαρεμφάτου
που οι χέρσοι ζόφοι πρέπει απόψε ν’ ανεχτούν.
Το λέγειν ευδοκίμως συντονίζει σάλτα
στης Μαρ δε Πλάτα τα σεληνιασμένα βάλτα.

Οι φωναχτές μανόλιες νοερών χρωστήρων
είν’ καρμανιόλες, κι έπιασαν νωρίς μαγιά.
Στον κορβανά της Βιόλας έχαινε των μύρων
το απάνθισμα σαν καρβουνίδι σε πλαγιά
που επήρε πυρ από τα πτύελα των σπινθήρων
σαν ήρθαν και το τρύγισαν μικρά τραγιά.
Στους έγχορδους γκρεμούς της έπεσα Βελλερεφόντης –
στις τρεις ατλάζινες οκτάβες των αβρών μυχών της.