ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΟΥΡΟΛΟ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO


GUAPPARIA

Scetáteve, guagliune 'e malavita...
ca è 'ntussecosa assaje 'sta serenata:
Io sóngo 'o 'nnammurato 'e Margarita
Ch'è 'a femmena cchiù bella d''a 'Nfrascata!
Ll'aggio purtato 'o capo cuncertino,
p''o sfizio 'e mme fá sèntere 'e cantá...
Mm'aggio bevuto nu bicchiere 'e vino
pecché, stanotte, 'a voglio 'ntussecá...
Scetáteve guagliune 'e malavita!...

E' accumparuta 'a luna a ll'intrasatto,
pe' lle dá 'o sfizio 'e mme vedé distrutto...
Pe' chello che 'sta fémmena mm'ha fatto,
vurría ch''a luna se vestesse 'e lutto!...
Quanno se ne venette â parta mia,
ero 'o cchiù guappo 'e vascio â Sanitá...
Mo, ch'aggio perzo tutt''a guapparía,
cacciatemmenne 'a dint''a suggitá!...
Scetáteve guagliune 'e malavita!...

Sunate, giuvinò', vuttàte 'e mmane,
nun v'abbelite, ca stó' buono 'e voce!
I' mme fido 'e cantá fino a dimane...
e metto 'ncroce a chi...mm'ha miso 'ncroce...
Pecché nun va cchiù a tiempo 'o mandulino?
Pecché 'a chitarra nun se fa sentí?
Ma comme? chiagne tutt''o cuncertino,
addó' ch'avess''a chiagnere sul'i'...
Chiágnono sti guagliune 'e malavita!...



Στίχοι: L. Bovio.
Μουσική: R. Falvo.

ΟΡΤΕΝΣΙΑ ΙΓΕΡΟ!

Η CARMEN FEITO ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ HORTENSIA HIGUERO


OJOS DE LLUVIA

Ahora que ya nada es igual
ahora que el tiempo ya no es tiempo
has callado los pasos de tierra
como calla el vuelo
de una mariposa de lluvia,
y has cerrado los ojos
como las hojas arrancadas al viento,
y has besado el silencio
como un reo ante el cadalso,
en la penumbra de nuestra casa.

Una casa ya sin alma, como sin paredes
donde colgar los cuadros fantasmas
que no han sido pintados,
que nunca serán pintados,
y hay un latido de hielo
que arrulla la soledad,
y las luces están encendidas,
pero de una luz ciega
como de una noche sin luna,
y has guiado los pasos por el silencio mudo,
como los soldados al frente
callando el miedo que quiere gritar,
y he sentido frío,
un frío que no puedes abrigar
y has acariciado el silencio
como se acaricia la nieve
que no puedes acariciar,
que no quieres acariciar,
y te has mirado los ojos
que están aprendiendo a mirar,
que están aprendiendo a besar,
y te has mirado al espejo,
a ese espejo que estaba ahí,
que siempre estuvo ahí,
como un niño mira por primera vez
su asombrada inocencia,
y te has reconocido
y te has crecido
y has cruzado tus fronteras
como un viento nuevo,
como un calido viento.

Y la lluvia resbala
suavemente sobre los cristales
y el tiempo fluye encadenado
como la nieve a la rosa,
como la rosa a la arena,
como la arena a las cenizas
y te golpea en el hombro,
y te habla,
y te habla desde los ángulos de tu alma
donde todo esta como esperando
que no sea ayer,
que no sea antes que ayer,
que no sea mañana.
y la lluvia sigue cayendo,
sigue cayendo
sobre el diurno soplo del invierno.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ


ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Τα λόγια ήτανε καλά
καλά και τιμημένα
μαλαματένιος ο σταυρός
χωρίς καδένα

Άνοιξε το παράθυρο να μπει
δροσιά να μπει του Μάη
εμείς γι' αλλού κινήσαμε
γι' αλλού
κι αλλού η ζωή μας πάει

Οι βέρες ήτανε χρυσές
χρυσές κι οι αλυσίδες
που δέσανε τα νιάτα μας
πώς δεν τις είδες

Άνοιξε το παράθυρο να μπει
δροσιά να μπει του Μάη
εμείς γι' αλλού κινήσαμε
γι' αλλού
κι αλλού η ζωή μας πάει



Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός.
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος.

ΓΚΕΡΡΙΤ ΕΝΓΚΕΛΚΕ!

GERRIT ENGELKE (1890-1918)


ALLES IN DIR

In Dir, o Mensch, ist alles:
In Dir ist der Schlaf und das Wache:
In Dir ist die Zeit.
Und ohne Dich ist keine Zeit.
In Dir ist die Zeit
Und die Fülle der Zeit:
Der qualmende Dampfer,
Die rollende Bahn,
Der eiserne Lärm
Und das Schweigen des Domes.
Der Stein und der Mörtel:
Das Haus und die Stadt.
In Dir ist die Fülle
Des zeitlichen Werkes.
In Dir, o Mensch, ist alles:
Die mordende Hand
Und das Künstler-Gehirn, -
Das ruchlose, stinkende Wort
Und das schwellende, schwebende Lied.
Die Liebe um Liebe:
Die Liebe der männlichen Stärke
Zu weiblicher Weichheit.
Und trübe verzehrende Liebe
Der Gleichen zu Gleichem.
Ist Beides in Dir:
Der Gott und das Böse.
In Dir, o Mensch, ist Alles:
Das trinkende Ohr
Und der Antworten speiende Mund.
Der nehmende Mund
Und der scheidende Darm -
Der bohrende Keim
Und der schwellende Schoß:
Der aufsaugende Anfang,
Das ausbrechende Sein.
Ist Beides in Dir:
Der schäumende Anfang,
Das reifende Ende,
Das Ende,
Das wieder nur Anfang,
Ist Alles, o Alles in Dir!


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η παλιά φίλη του ιστολογίου κ. Almudena Fernandez.

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΑΛΕΞΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΣ (1944-1980)


ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΙ

Τα μάτια σου
Πώς σκοτεινιάσαν έτσι τα μάτια σου

Πώς να κοιμίσω μέσα μου τούτη τη νύχτα
Πού με γυρνά σε μια πλατιά ανάσα
Κάτω απ' ώρες πιο μαλακές
Κι από γαλάζιες προσδοκίες
Εκεί μες στις ακροβασίες τόσων χελιδονιών

Πώς νύχτα μου να σε κοιμίσω
Σε ποιο κρεβάτι σε ποια χωμάτινη κοίτη
Πού να σας κοιμήσω σκοτεινά μάτια της αγάπης
Σε ποιο κρεβάτι σε ποια χωμάτινη κοίτη
Τώρα που πλησιάζουν οι τυμβωρύχοι





Από το βιβλίο: Αλέξης Τραϊανός, « Φύλακας ερειπίων», Τα ποιήματα, Πλέθρον, Αθήνα 1991.

Ο ΚΥΚΝΟΣ

BERTOLT BRECHT


ΜΑΘΗΜΑ ΕΡΩΤΙΚΟ

Κορίτσι μου, άκου συμβουλή που κατηχεί:
στο δόσιμο πιο λάσκα νά ’σαι... κι άλλο ακόμα.
Σωματικά αγαπώ με πάθος την ψυχή
και ψυχικώς λατρεύω ολόθερμα το σώμα.

Η αγνότης τη λαγνεία δεν μειώνει, κι όλο
χορτάτη πείνα θά ’θελα να με κατέχει.
Κι η αρετή διαθέτει –να το ξέρεις– κώλο,
αλλά κι ο κώλος μι’ αρετή –όσο νά ’ν’– την έχει.

Αφόταν γίνηκε ο θεός ο Δίας κύκνος
στου ντροπαλού να πέσει κοριτσιού το χάσμα,
η γλύκα με τον πόνο ενώθηκαν κι επύκνωσ’
ο πόθος ’κείνο που είν’ το κύκνειό μας άσμα.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΑ ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

VLADIMIR HOLAN (1905-1980)


ΧΑΡΑΜΑΤΑ

Είναι η στιγμή που ο παπάς πηγαίνει να λειτουργήσει
πάνω στη ράχη του διαβόλου.
Είναι η στιγμή που η βαριά βαλίτσα της αυγής
παίρνει τη ραχοκοκαλιά μας για φερμουάρ.
Είναι η στιγμή που κάνει παγωνιά και ο ήλιος δεν λάμπει,
η ταφόπετρα ωστόσο είναι ζεστή
γιατί κινείται.
Είναι η στιγμή που η λίμνη παγώνει από τις όχθες,
ο άνθρωπος όμως απ’ την καρδιά.
Είναι η στιγμή που τα όνειρα δεν γίναν παρά μόνο
ψύλλων τσιμπήματα στο δέρμα του Μαρσύα.
Είναι η στιγμή που τα δέντρα, πληγωμένα απ’ τη λαφίνα,
την περιμένουν να γλείψει την πληγή.
Είναι η στιγμή που τα θραύσματα από τις λέξεις των ωρών
τα μαζεύει το αιδοίο του ρολογιού.
Είναι η στιγμή που μόνο η αγάπη κάποιου
τολμάει να κατεβεί στη γεμάτη σταλακτίτες σπηλιά των δακρύων
που κρυφά τα συγκράτησαν και κρυφά δουλεύαν.
Είναι η στιγμή που πρέπει να γράψεις ένα ποίημα
και σε αυτό να το πεις αλλιώς, πέρα για πέρα αλλιώς…


Μετάφραση: Κάρολος Τσίζεκ.
Δημοσιεύθηκε στην «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας στις 26/06/09.

Ο ΝΑΝΝΙ ΣΒΑΜΠΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΛΑΝΕΖΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Ο NANNI SVAMPA ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΛΑΝΕΖΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΑΝΤΟΥΑΝ-ΜΑΡΕΝ ΛΕΜΙΕΡ!

ANTOINE-MARIN LEMIERRE (1733-1793)


LES JARDINS

J'aime la profondeur des antiques forêts,
La vieillesse robuste et les pompeux sommets
Des chênes dont, sans nous, la nature et les âges
Si haut sur notre tête ont cintré les feuillages.
On respire en ces bois sombres, majestueux,
Je ne sais quoi d'auguste et de religieux :
C'est sans doute l'aspect de ces lieux de mystère,
C'est leur profond silence et leur paix solitaire
Qui fit croire longtemps chez les peuples gaulois
Que les dieux ne parlaient que dans le fond des bois.
Mais l'homme est inégal à leur vaste étendue ;
Elle lasse ses pas, elle échappe à sa vue ;
Humble atome perdu sur un si grand terrain,
Même au milieu du parc dont il est souverain,
Voyageur seulement sur d'immenses surfaces,
L'homme n'est possesseur qu'en de petits espaces ;
Au-delà de ses sens jamais il ne jouit ;
S'il acquiert trop au loin, son domaine le fuit ;
Ainsi, fier par instinct, mais prudent par faiblesse,
Lui-même il circonscrit l'espace qu'il se laisse ;
Il vient, sur peu d'arpents qu'il aime à partager,
Dessiner un jardin, cultiver un verger ;
Il met à ces objets ses soins, ses complaisances,
Épie en la saison le réveil des semences ;
Et, parsemant de fleurs le clos qu'il a planté,
Il étend le terrain par la diversité.

Peut-être dans nos jours le goût de l'industrie
Pour la variété prend la bizarrerie.
Dans de vastes jardins l'Anglais offre aux regards
Ce que la terre ailleurs ne présente qu'épars,
Et, sur un sol étroit, en dépit de l'obstacle,
Le Français est jaloux de montrer ce spectacle.
Qui ne rirait de voir ce grotesque tableau
De cabarets sans vin, de rivières sans eau,
Un pont sur une ornière, un mont fait à la pelle,
Des moulins qui, dans l'air, ne battent que d'une aile,
Dans d'inutiles prés des vaches de carton,
Un clocher sans chapelle et des forts sans canon,
Des rochers de sapin et de neuves ruines,
Un gazon cultivé près d'un buisson d'épines,
Et des échantillons de champs d'orge et de blé,
Et, dans un coin de terre, un pays rassemblé ?

Agréables jardins, et vous, vertes prairies,
Partagez mes regards, mes pas, mes rêveries :
Je ne suis ni ce fou qui, de bizarre humeur,
Reclus dans son bosquet, végète avec sa fleur,
Ni cet autre insensé ne respirant qu'en plaines,
Qui préfère à l'oeillet l'odeur des marjolaines.
Je me plais au milieu d'un clos délicieux
Où la fleur, autrefois monotone à mes yeux,
S'est des couleurs du prisme aujourd'hui revêtue ;
Où l'homme qui l'élève et qui la perpétue,
Enrichit la nature en suivant ses leçons,
Et surprend ses secrets pour varier ses dons.

De jour en jour la terre ajoute à ses largesses :
Flore a renouvelé les festons de ses tresses ;
Le chèvrefeuil s'enlace autour des arbrisseaux,
Émaille le treillage et pend à des berceaux ;
Où j'ai vu le lilas et l'anémone éclore,
L'oeillet s'épanouit, la rose se colore.
Un humble et long rempart, formé de thym nouveau,
Sert agréablement de cadre à ce tableau ;
Le myrte et l'oranger, sortis du sein des serres,
De leurs rameaux fleuris décorent les parterres,
Et, sur des murs cachés, les touffes de jasmins
Font disparaître aux yeux les bornes des jardins.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η φίλη του ιστολογίου κ. Celeste Cid.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΣΟΥΣΑΝΑ ΚΟΡΣΙΝΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η SUSANA CORSINI


GARGANTA CON ARENA

Ya ves,
el día no amanece,
Polaco Goyeneche,
cantame un tango más.
Ya ves,
la noche se hace larga,
tu vida tiene un carma,
cantar, siempre cantar.

Tu voz,
que al tango lo emociona
diciendo el punto y coma
que nadie le cantó.
Tu voz,
de duendes y fantasmas,
respira con el asma
de un viejo bandoneón.

Canta
garganta con arena,
tu voz tiene la pena
que Malena no cantó.
Canta,
que Juárez te condena
al lastimar tu pena,
con su blanco bandoneón.

Canta,
la gente está aplaudiendo,
y aunque te estés muriendo
no conocen tu dolor.
Canta,
que Troilo desde el cielo,
debajo de tu almohada
un verso te dejó.

Cantor,
de un tango algo insolente,
hiciste que a la gente
le duela tu dolor.
Cantor,
de un tango equilibrista,
más que cantor artista,
con vicios de cantor.

Ya ves,
a mí y a Buenos Aires
nos falta siempre el aire
cuando no esta tu voz.
A vos,
que tanto me enseñaste,
el día que cantaste
conmigo una canción.



Στίχοι - μουσική: Cacho Castaña.

ΕΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΦΟΥΣ ΣΟΥ

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ


ΙΩΝΙΚΟΝ

Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των
γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,
σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ’ τη ζωή των·
και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.

ΚΟΝΤΣΑ ΜΕΝΤΕΘ!

CONCHA MÉNDEZ (1898-1986)


LOS BRAZOS QUE TE HAN LLEVANDO

Los brazos que te han llevado,
no te dejan escapar
para volver a mi lado.

Nos separa un ancho mar
de difíciles tormentas,
y náufrago has de llegar,
si es que vuelves a mi puerta,
para quererte salvar.

Brazos que te sujetaron
para alejarte de mí,
¡a mí sí que me salvaron!...

Cuando ya no sepa de ti
¡qué bien estaré en la vida!,
cuando ya no sepa de ti.

Cuando no vuelvas a verme
y mis horas sean mías
y yo vuelva a ser quien era
lejos de tu compañía:

Cuando no te vean mis ojos,
¡qué bien me sabrá la vida!

No faltará quien se alegre...
Unos, porque no me quieran,
y alguna porque me quiere...

Tan sola no me has dejado,
que estoy conmigo y me basta
igual que siempre lo he estado...



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η φίλη του ιστολογίου κ. Lanni Barbie.

ΜΙΓΕΛ ΕΡΝΑΝΤΕΘ

MIGUEL HERNÁNDEZ

ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ

WILLIAM SHAKESPEARE


ΣΟΝΝΕΤΟ 138

Ορκίζετ’ η καλή μου ότι είν’ αλήθεια
όλα όσα λέει και την πιστεύω - διότι
μ’ αρέσει που της νιότης την ευήθεια
μέσα μου βλέπει, κι όλη την αγνότη.

Ματαιόδοξα, θαρρώ πως με περνάει
για νιο κι ας ξέρει ότι έχω πια γεράσει,
μα λέω ’τι η γλώσσα της δε με γελάει -
για μας τους δυο η αλήθεια ’χει σωπάσει.

Πρέπο να λέει αλήθεια τι να το ’χει,
κι εγώ να πω είμαι γέρος τι με βιάζει:
Πίστη στα λόγια ο έρως θέλει κι όχι
τα χρόνια μου η καλή μου να φωνάζει.

Ψέμματα εγώ, λοιπόν, κι αυτή ίσα κι όμοια,
κι ο ένας τ’ άλλου πλέκουμε τα εγκώμια.



Μετάφραση: Παναγιώτης Πάκος.

ΛΙΜΠΕΡΤΑΝΓΚΟ

Η ΖΩΗ ΤΗΓΑΝΟΥΡΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ LIBERTANGO ΤΟΥ ASTOR PIAZZOLA