ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ

Ο λόγος κλάσμα κλασματοποιείται

διηνεκώς καθώς συνέρχεται όλο

χυμούς στο στόμα με μι’ αστραποβόλο

και εν συνόλω εγκλιτική μορφή τού είτε-είτε.

Ευλόγως απορείς με το διαμάντι

σα στάζει στης σπηλιάς τα κρύα βάθη

υγρές λαλιές σαν ήλιου κατακάθι –

και σβήνονται εναλλάξ απ’ τα κατάντη

των ουρανών φωτιές και φρυκτωρίες.

Μιλάς σαν νά ’σαι αγγελικές χορείες.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΠΙΣΤΕΥΑ ΕΓΩ

MACEDONIO FERNÁNDEZ

ΠΙΣΤΕΥΑ ΕΓΩ

Δεν φτάνει για όλα η Αγάπη, αφού δεν μπορεί  

να σπάσει τη βέργα που μας αγγίζει ο Θάνατος.

Ακόμα λιγότερα καταφέρνει ο Θάνατος,

αν πεθαίνει σε καρδιά Αγάπης ο φόβος του.

Ακόμα λιγότερα καταφέρνει ο Θάνατος, αφού δεν μπορεί

να μπει ο φόβος του σε στήθος όπου είναι Αγάπη.

Ας κυβερνάει Ζωή ο Θάνατος· και η Αγάπη Θάνατο.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Η ΑΓΚΥΡΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Η ΑΓΚΥΡΑ

Η άγκυρα ετούτη σκουριασμένη, πεταμένη στα βράχια,

τίποτα πια δεν κρατάει – πλοιάριο, βάρκα – τίποτα –

μόνον τον ίδιο τον εαυτό της, κι ούτε αυτόν. Πάνω της

στεγνώνει η θύμηση του ταξιδιού κ’ η επιθυμία. Όλη αφημένη

μ’ εμπιστοσύνη κι ανακούφιση στην ύστατη σοφία (όχι δική της)

στη σιωπηλή κατεργασία της σκουριάς που αλλάζει τη σκληρότητά της

σε μια μακάρια, αιώνια μαλακότητα – ψήγματα, ψήγματα,

ψήγματα καστανά στην άσπρη, την κατάφωτη άμμο

όπου τ’ αγόρια κατεβαίνουν, ντάλα μεσημέρι, για να κολυμπήσουν.

Από την ποιητική συλλογή «Θερινό Φροντιστήριο» (1953-1964).

Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα, τ. Δ΄», Κέδρος, Αθήνα 1975, σ. 83.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΗ

MACEDONIO FERNÁNDEZ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΗ

Μη με πάρεις στις σκιές του θανάτου
όπου θα σκοτεινιάσει η ζωή μου,
εκεί όπου ζει μόνο ό,τι έχει υπάρξει.
Δεν θέλω τη ζωή της ανάμνησης.
Δώσ’ μου κι άλλες ημέρες σαν αυτές της ζωής.
Ω, μην κάνεις τόσο γρήγορα
από εμένα έναν απόντα
ούτε τον απόντα από εμένα.
Το δικό μου μη μου παίρνεις το σήμερα!
Να είμαι  θά ’θελα κι άλλο μέσα μου.

Υπάρχει θανή, αν από κάτι μάτια
γυρίσει της αγάπης το βλέμμα
και της ζωής μείνει μοναχά η ματιά.
Είναι το βλέμμα σκιών του Θανάτου.
Δεν είναι Θάνατος ό,τι  ρουφάει μάγουλα –
Θάνατος είναι τούτο: Λήθη με ανοιχτά τα μάτια.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝΔΗΣ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

Χρόνια που μείναν άταφα

και άλλες φρεναπάτες

που παλιώσαν

πριν να τις λυπηθούμε

και μας λιώσαν·

άραγε τι να θυμηθούμε

πέρ’ από την κοινοτοπία τ’ ουρανού

πέρ’ απ’ τα όρια της γλώσσας

Τούτος, ραγιά μου, ο χρόνος

ήδη μας ήρθε ραγισμένος

αλλ’ από τη λαβωματιά

πάντοτε ξέρεις συ

το φως να πίνεις

αλλά στην πέτρα πάντοτε

θα πιάνεις να ριζώνεις

1/1/2020